บทที่ 66: หมดสติไม่ฟื้น

ที่โรงพยาบาลมณฑลเจียงหนิง ในห้องผู้ป่วยเต็มไปด้วยผู้คน และบนเตียงผู้ป่วยก็คือนายเฉียนเหล่ย รองประธานสภาที่ปรึกษาการเมืองมณฑลเจียงหนิงที่ถูกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยพาตัวไปนั่นเอง

ตอนนั้นเองนอกห้องผู้ป่วย หัวหน้าคณะทำงานตรวจสอบชุดที่เจ็ดของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยส่วนกลาง กงเต๋อเซิง และรองหัวหน้าถังกียิน ก็นำเจ้าหน้าที่สองสามคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สมาชิกในคณะทำงานคนหนึ่งที่อยู่ในห้องผู้ป่วยเห็นแล้วก็เดินเข้ามา “ท่านผู้นำครับ”

กงเต๋อเซิงมองดูเฉียนเหล่ยบนเตียงผู้ป่วยแล้วถาม “เป็นอย่างไรบ้าง?”

สมาชิกในคณะทำงานส่ายหน้า “หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ แต่คนก็ยังหมดสติไม่ฟื้น”

ถังกียินถาม “แล้วมันเกิดจากอะไร? หมอบอกว่ามีวิธีอะไรบ้าง?”

สมาชิกในคณะทำงานตอบกลับ “หมอบอกว่าเฉียนเหล่ยเองก็มีปัญหาเรื่องหัวใจอยู่แล้ว แถมยังมีภาวะสมองขาดเลือดเล็กน้อย เมื่อครู่เนื่องจากความตึงเครียดอย่างสูงทำให้เกิดอาการชักจากความเครียด ส่วนที่ว่าทำไมถึงไม่ตื่น ก็อาจจะเป็นเพราะลิ่มเลือดอุดตันในสมองไปกดทับเส้นประสาทในสมอง หมอได้ทำซีทีสแกนและเอ็มอาร์ไอแล้ว บอกว่าถ้ามีผลออกมาแล้วจะแจ้งให้เราทราบครับ”

ถังกียินได้ฟังก็ขมวดคิ้วแน่น “เฉียนเหล่ยเป็นส่วนสำคัญที่สุดในการปฏิบัติการครั้งนี้ ถ้าหากเขาไม่ตื่น งานหลายอย่างข้างหลังก็ไม่สามารถดำเนินการได้ตามปกติ ให้หมอพยายามรักษาอย่างเต็มที่ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ส่งผู้เชี่ยวชาญมาจากปักกิ่ง ก็ต้องทำให้เขาตื่นขึ้นมาให้ได้”

“ครับ ท่านผู้นำ”

ในตอนนั้นเอง นอกประตูก็มีคนสองสามคนเดินเข้ามาอีก ทุกคนหันไปมอง กงเต๋อเซิงและถังกียินก็ทักทาย “อ้อ ท่านเลขาธิการซ่างเองหรือครับ”

ซ่างหย่วนจื้อเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย จับมือกับกงเต๋อเซิงและถังกียิน แล้วก็ถามถึงอาการของเฉียนเหล่ย

สมาชิกในคณะทำงานตรวจสอบคนนั้นก็อธิบายสถานการณ์ในปัจจุบันให้ซ่างหย่วนจื้อฟังอีกครั้งหนึ่ง

ซ่างหย่วนจื้อได้ฟังก็อดที่จะปวดหัวไม่ได้ เพราะว่าเฉียนเหล่ยมีความสำคัญต่อการปฏิบัติการครั้งนี้อย่างยิ่ง เป็นร่มคุ้มครองและเป็นหัวโจกของข้าราชการที่ผิดกฎหมายและบริษัทที่ผิดกฎหมายมากมาย ตอนนี้เขาไม่ฟื้นคืนสติ นั่นจะเป็นอุปสรรคอย่างใหญ่หลวงต่อการสืบสวน

และตอนนั้นเอง ม่ายเสี่ยวตงที่อยู่ด้านหลังซ่างหย่วนจื้อก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูซ่างหย่วนจื้อเตือนเบาๆ “ท่านครับ หลิงโหยวยังอยู่ที่อวี๋หยางนะครับ”

ซ่างหย่วนจื้อได้ฟังดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา กล่าวเสียงเบา “ดี! โทรหาเสี่ยวหลิงหน่อยสิ เชิญเขามาดูให้หน่อย”

“ครับ”

พูดจบ ม่ายเสี่ยวตงก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องผู้ป่วย มาที่ทางเดินแล้วก็โทรหาหลิงโหยว

ส่วนตอนนี้ของหลิงโหยว กำลังจะออกจากเมืองแล้ว จะกลับไปยังหมู่บ้านอวิ๋นกั่ง เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เขามองดูแวบหนึ่งแล้วก็รับสาย “พี่ม่าย”

ม่ายเสี่ยวตงกระซิบถาม “น้องหลิงยังอยู่ที่อวี๋หยางไหม?”

หลิงโหยวรู้ทันทีว่าอาจจะมีเรื่องเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นม่ายเสี่ยวตงก็ไม่น่าจะโทรหาตนเองในเวลานี้ ดังนั้นจึงไม่ได้ตอบคำถามของม่ายเสี่ยวตงโดยตรง แต่กลับถามโดยตรง “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ? พี่ม่ายพูดตรงๆ ได้เลยครับ”

ม่ายเสี่ยวตงเห็นหลิงโหยวพูดเช่นนั้น ก็ไม่พูดจาเยิ่นเย้อ เปิดประเด็นโดยตรง “ตอนนี้ฉันกับท่านเลขาธิการซ่างอยู่ที่โรงพยาบาลมณฑล มีผู้ป่วยคนหนึ่ง ตอนนี้หมดสติไม่ฟื้น อยากจะดูว่าเธอพอจะมีวิธีอะไรบ้างไหม”

หลิงโหยวคิดอยู่สองวินาทีแล้วก็รับปาก “ถ้างั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปสักหน่อย”

หลังจากวางสายแล้ว ฉินเจียวที่อยู่เบาะข้างคนขับก็ถาม “เป็นอะไรไปคะ? ไม่กลับอวิ๋นกั่งแล้วเหรอ?”

หลิงโหยวตอบกลับ “เลขานุการของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมณฑลซ่าง ท่านเลขาฯม่ายอยากจะให้ฉันไปที่โรงพยาบาลสักหน่อย ช่วยดูผู้ป่วยคนหนึ่ง เดี๋ยวค่อยกลับไปทีหลัง ไปที่โรงพยาบาลดูก่อน”

ฉินเจียวอ้อคำหนึ่ง “ก็ได้ค่ะ”

แล้วก็หยอกล้อ “คุณหมอหลิงก็ไม่ธรรมดาเลยนะคะ ลูกค้าธุรกิจล้วนแต่เป็นคนใหญ่คนโต”

หลิงโหยวทำเสียงขึ้นจมูก “นั่นก็ยังต้องมาเป็นคนขับรถตามหลังเธออยู่ไม่ใช่เหรอ? เธอสิถึงจะเป็นคนใหญ่คนโต”

ฉินเจียวได้ฟังก็หัวเราะคิกคัก อันที่จริงแล้วเธอชอบดูหลิงโหยวรักษาโรคมาก เพราะว่าทุกครั้งเธอก็จะพบกับความประหลาดใจใหม่ๆ เธอชอบที่จะเห็นหลิงโหยวสร้างปาฏิหาริย์แห่งชีวิต

หลิงโหยวเลี้ยวรถกลับอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลมณฑล

ส่วนตอนนี้ที่กองบัญชาการกรมตำรวจมณฑล สารวัตรใหญ่สถานีตำรวจเมืองตู้เหิงเดินเข้ามา มาถึงหน้าเจียงหงแล้วยืนตรงทำความเคารพ “ท่านเลขาธิการเจียงครับ เซี่ยต้าหลงสารภาพหมดแล้วครับ ร่มคุ้มครองของเขาคือ...”

เจียงหงกล่าวเสียงกร้าว “อย่าอ้ำๆ อึ้งๆ พูดตรงๆ มาเลย เขาใช่ไหม?”

ตู้เหิงพยักหน้า “ก็คือรองผู้บัญชาการหยางครับ”

เจียงหงตบโต๊ะแรงๆ “ใต้จมูกของฉันแท้ๆ กลับมีแกะดำแบบนี้เกิดขึ้นมา ให้คนที่ควบคุมหยางกั๋วฟาน ตอนนี้ก็ลงมือเลย พาเขากลับมาให้ฉัน”

“ครับ ท่านเลขาธิการเจียง”

ส่วนตอนนั้นรองผู้บัญชาการตำรวจมณฑลหยางกั๋วฟานก็นั่งไม่ติดอยู่ที่บ้าน ในขณะที่เมื่อวานเซี่ยต้าหลงถูกจับกุม เจียงหงก็ได้ให้เขาลาพักร้อนอยู่ที่บ้านแล้ว สายลับที่อยู่ชั้นบนชั้นล่างย่อมหนีไม่พ้นสายตาของอดีตนักสืบอาชญากรรมอย่างเขาไปได้

หยางกั๋วฟานเดินวนไปวนมาอยู่ในบ้าน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนคนหนึ่งครั้งแล้วครั้งเล่า

จนกระทั่งเขาสูบบุหรี่ไปมวนหนึ่งแล้ว ก็ลองโทรไปอีกครั้ง โทรศัพท์ก็พลันติดขึ้นมา หยางกั๋วฟานรอให้อีกฝ่ายรับสายอย่างดีใจ

ในตอนที่เสียงรอสายกำลังจะจบลง โทรศัพท์ก็ถูกรับสาย

หยางกั๋วฟานราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ “ท่านผู้นำ! ท่านผู้นำช่วยผมด้วย ผมถูกจับตามองอยู่ครับ ท่านรองประธานเฉียนก็ติดต่อไม่ได้แล้วครับ”

ปลายสายเสียงเย็นชาดังขึ้นมา “ตัวเองปล่อยการ์ดตกแบบนี้ ปล่อยให้ไอ้โง่ข้างล่างกลุ่มหนึ่งอวดดีจนเป็นที่สังเกต ครั้งนี้เป็นคนที่มาจากปักกิ่ง มาตอนนี้ใครก็ช่วยแกไม่ได้แล้ว”

หยางกั๋วฟานจับโทรศัพท์แน่น “ท่านผู้นำครับ ผมยังทำงานได้ ช่วยผมด้วยครับ”

คนนั้นกล่าวอย่างไม่พอใจ “อย่าโทรมาเบอร์นี้อีก”

สายตาของหยางกั๋วฟานพลันดุร้ายขึ้นมา “ฉันจะคุยกับเจ้านาย”

คนนั้นกล่าวอย่างสงบ “เจ้านายไม่มีเวลา” พูดพลางก็จะวางสาย

ส่วนหยางกั๋วฟานก็รีบตะโกน “แกไม่กลัวว่าฉันจะแฉพวกแกออกมาเหรอ?”

คนนั้นหัวเราะอย่างดูถูก “แกก็ลองดูสิ! ลูกชายของแกเรียนอยู่ปีสองที่ออสเตรเลียใช่ไหม วางใจเถอะ พวกเราจะช่วยดูแลให้”

หยางกั๋วฟานจับโทรศัพท์แน่น ดวงตาแดงก่ำไปหมด “อย่า อย่า.....”

คนนั้นได้ฟังก็ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา “อะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด คิดให้ดีๆ” พูดจบก็วางสายไป

หยางกั๋วฟานถือโทรศัพท์ไม่ยอมวางลง สายตาว่างเปล่ามองไปข้างหน้า ในดวงตาที่เคยเฉียบคมตอนนี้ไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย

ส่วนในรถคันหนึ่งที่อยู่ชั้นล่างของบ้านเขา ชายวัยกลางคนอายุเกือบสี่สิบคนหนึ่งหลังจากรับโทรศัพท์แล้ว ก็พูดลงในวิทยุสื่อสาร “ลงมือ”

คำสั่งถูกส่งออกไป สหายจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยส่วนกลาง คณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑล และกรมต่อต้านการทุจริตของสำนักงานอัยการมณฑลก็ตอบสนองทันที

สิบกว่านาทีต่อมา ก็ได้นำหยางกั๋วฟานที่มีสีหน้าหดหู่ใจออกมาจากบ้านแล้วก็ควบคุมตัวขึ้นรถไป

หน้าอาคารโรงพยาบาลมณฑล หลิงโหยวจอดรถเข้าที่จอดรถอย่างมั่นคงแล้วก็พูดกับฉินเจียว “เธอจะไปกับฉัน หรือว่าจะรอฉันในรถ”

ฉินเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไปด้วย”

หลิงโหยวพยักหน้า “ก็ได้”

ทั้งสองคนมาถึงชั้นหนึ่ง ก็ได้เจอกับเจ้าหน้าที่ของคณะกรรมการพรรคมณฑลที่รออยู่ที่ชั้นล่าง ด้วยการนำทางของชายคนนั้น พวกเขาก็มาถึงหน้าห้องผู้ป่วยของเฉียนเหล่ย

ตอนนี้ม่ายเสี่ยวตงกำลังเดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นหลิงโหยวแล้วก็ทักทาย “น้องหลิง รบกวนนายแล้วนะ”

หลิงโหยวโบกมือ “แค่เรื่องเล็กน้อยครับ”

เมื่อม่ายเสี่ยวตงเห็นฉินเจียว ก็ถาม “ท่านนี้คือ.....?”

หลิงโห่วมองดูฉินเจียวแวบหนึ่งแล้วกล่าว “อ้อ ผู้ช่วยของผมครับ”

ฉินเจียวได้ฟังก็เอื้อมมือไปหยิกที่เอวด้านหลังของหลิงโหยว หลิงโหยวรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา แต่ก็กัดฟันไม่ร้องออกมา

ม่ายเสี่ยวตงก็ไม่กล้าที่จะเสียเวลา อย่างไรเสียในห้องก็ยังมีผู้นำระดับสูงอีกสองสามคนรออยู่ เขาจึงกล่าว “น้องหลิง เข้ามากับฉันเถอะ”

ม่ายเสี่ยวตงเคาะประตู แล้วก็ผลักประตูเดินเข้าไป สายตาของซ่างหย่วนจื้อก็มองมา ม่ายเสี่ยวตงจึงกล่าว “ท่านผู้นำครับ คุณหมอหลิงโหยวมาถึงแล้วครับ”

หลังจากหลิงโหยวเห็นซ่างหย่วนจื้อแล้วก็ทักทาย “สวัสดีครับท่านเลขาธิการซ่าง”

ซ่างหย่วนจื้อเห็นหลิงโหยวในใจก็สบายใจขึ้นมาบ้าง พร้อมกันนั้น ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อวานหลิงโหยวคนนี้ยังช่วยลูกชายคนเล็กของตนเองไว้เลย ดังนั้นจึงเดินเข้าไปสองก้าวอย่างกระตือรือร้น “เสี่ยวหลิงมาแล้ว ลำบากเธอแล้วนะ”

หลิงโหยวเกรงใจ “ที่ไหนกันครับ”

ซ่างหย่วนจื้อแนะนำต่อ “อ้อ ท่านนี้คือหลิงโหยว คุณหมอหลิง อย่าดูว่าเขาอายุยังน้อย แต่ฝีมือการแพทย์ดีมากเลยนะ”

แล้วก็แนะนำให้หลิงโหยวรู้จัก “สองท่านนี้คือหัวหน้ากงกับหัวหน้าถังครับ”

แม้ว่าหลิงโหยวจะไม่รู้ว่าเป็นหัวหน้าอะไร แต่เมื่อดูจากอายุและบุคลิกของคนทั้งสองคนนี้ และท่าทีของซ่างหย่วนจื้อที่มีต่อพวกเขา ก็รู้ว่าระดับสูงมาก เขาจึงยื่นมือออกไป “สวัสดีครับท่านผู้นำทั้งสองท่าน”

ส่วนกงเต๋อเซิงและถังกียินจับมือกับหลิงโหยว ในใจก็ยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง คิดในใจว่าท่านเลขาธิการซ่างคนนี้ทำไมถึงได้หาคนหนุ่มขนาดนี้มานะ ต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้เวลาเร่งด่วน ไม่容ที่จะเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว