บทที่ 67: หมอเทวดาฉิน

ฉินเจียวยืนอยู่ด้านหลังหลิงโหยว เธอเติบโตมาภายใต้การปลูกฝังของครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ได้พบกับบุคคลสำคัญมาไม่น้อย ย่อมรู้ดีว่าหัวหน้าคณะทำงานทั้งสองท่านนี้คือใคร ท่านกงเต๋อเซิงเคยเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคเทศบาลนครเทียนไห่ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามมหานครโดยตรง และเป็นประธานสภาประชาชน ต่อมาก็ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการกรมองค์การส่วนกลาง ส่วนถังกียินเคยดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการมณฑลชิงเหอแล้วก็ย้ายไปดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีโรงเรียนพรรคส่วนกลาง

หลังจากเธอเห็นคนทั้งสองแล้วก็ตกใจมาก เธอจึงยืนอยู่อย่างเชื่อฟัง ไม่กล้าที่จะทำอะไรอีกต่อไป

หลังจากหลิงโหยวทักทายกับพวกเขาแล้ว เขาก็เดินไปที่หน้าเตียงผู้ป่วย จับชีพจรให้เฉียนเหล่ย

แล้วก็พลิกเปลือกตาของเฉียนเหล่ยขึ้นมา ตรวจดูเปลือกตา หลิงโหยวทำเสียง “ซี๊ด” ออกมาคำหนึ่ง เผยให้เห็นสีหน้าสงสัยที่หาได้ยาก จากนั้นก็นั่งลง แล้วก็ยื่นมือไปจับชีพจรอีกครั้ง

ในใจของม่ายเสี่ยวตงก็สงสัยมากเช่นกัน เพราะเขาเคยเห็นหลิงโหยวตรวจโรคมาแล้ว แม้กระทั่งตอนที่เผชิญหน้ากับท่านผู้เฒ่าฉินในสถานการณ์ที่อันตรายขนาดนั้น หลิงโหยวก็ยังไม่เคยเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมาเลย หรือว่าเฉียนเหล่ยคนนี้จะตื่นไม่ได้แล้ว? ถ้าหากเฉียนเหล่ยตื่นไม่ได้ งานข้างหลังก็จะทำได้ยากขึ้นมากเลยนะ

ส่วนซ่างหย่วนจื้อและกงเต๋อเซิง, ถังกียิน รวมทั้งสมาชิกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยส่วนกลางอีกสองสามท่านก็จ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ผ่านไปอีกประมาณสองสามนาที หลิงโหยวก็เผยรอยยิ้มเย็นชาที่แวบผ่านไปแวบหนึ่งออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน

เดินไปที่หน้าของซ่างหย่วนจื้อและกงเต๋อเซิง, ถังกียินแล้วกล่าว “เรื่องเล็กน้อย ตื่นได้ครับ”

ถังกียินประหลาดใจ “คุณหมอเสี่ยวหลิงครับ ถ้างั้นก็รีบรักษาเถอะครับ!”

ซ่างหย่วนจื้อก็รับคำถาม “จะฝังเข็มหรือว่าจะทานยา ดูสิว่ามีอะไรที่พวกเราพอจะให้ความร่วมมือได้บ้าง”

ส่วนหลิงโหยวกลับโบกมือ “อ้อ! ไม่ต้องเลยครับ ผู้ช่วยของผมก็รักษาได้ครับ” พูดพลางก็ชี้ไปที่ฉินเจียว

ตอนนี้ฉินเจียวที่กำลังยืนทำตัวเชื่อฟังอยู่ ไม่คิดเลยว่าจะถูกหลิงโหยวเรียกชื่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอจึงเบิกตากว้างชี้ไปที่ตนเอง “ฉัน?”

หลิงโหยวเดินเข้าไป กระซิบข้างหูของฉินเจียวสองสามประโยค

ฉินเจียวได้ฟังก็กระซิบอย่างร้อนใจ “ทำไมคุณไม่ไปเองล่ะ?” พูดพลางก็แอบยื่นนิ้วชี้ไปทางซ่างหย่วนจื้อ, กงเต๋อเซิง และถังกียิน “ฉันไม่ทำ!”

ส่วนหลิงโหยวกลับกระซิบอีกครั้ง “เร็วเข้า ทุกคนมองอยู่ อย่าทำลายชื่อเสียงของเราสิ”

ฉินเจียวโมโหจนแก้มป่อง จ้องหลิงโหยวแวบหนึ่งแล้วก็ตำหนิเสียงเบา “หลิงโหยว แกก็เอาแต่ทำร้ายฉัน”

แต่พูดจบก็ยังคงทำตามคำสั่งของหลิงโหยวเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

ภาพนี้ทำเอาทุกคนงงไปตามๆ กัน

ครู่ต่อมาเจ้าหน้าที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยคนหนึ่งก็ถามอย่างเกรงใจ “คุณหมอหลิงครับ มีอะไรที่พวกเราพอจะรับใช้ได้บ้างไหมครับ?”

หลิงโหยวหัวเราะแล้วโบกมือ “ไม่ต้องครับ ไม่ต้องครับ เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด ก็เห็นฉินเจียวผลักประตูเข้ามา ในมือยังถืออ่างน้ำใบหนึ่งอยู่ นี่ทำเอาม่ายเสี่ยวตงที่อยู่หน้าประตูถึงกับตะลึงไปเลย คนที่อยู่ในที่นั้นนอกจากหลิงโหยวแล้วก็พากันตกใจอย่างยิ่ง

แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะรู้ตัว ก็เห็นฉินเจียวสาดน้ำอย่างแรง น้ำเย็นอ่างใหญ่ก็ถูกสาดลงบนเตียงผู้ป่วยของเฉียนเหล่ย ในพริบตาเดียวก็ทำเอาเฉียนเหล่ยเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับได้อาบน้ำไปครั้งหนึ่ง

จะเห็นได้ว่าตอนนี้ ภาพที่น่ามหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้นมา ทันทีที่น้ำสาดไปที่ตัวของเฉียนเหล่ย เฉียนเหล่ยก็ร้อง “อ๊า” ออกมาคำหนึ่งแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง บนตัวก็ยังอดที่จะตัวสั่นไม่ได้

ทุกคนเห็นภาพนี้ก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ส่วนฉินเจียวก็ถืออ่างน้ำอึ้งไปกับที่

หลิงโหยวหัวเราะ “คนที่แกล้งหลับ ใครก็ปลุกไม่ตื่นหรอกครับ! แต่น้ำสามารถราดให้ตื่นได้”

กงเต๋อเซิงและคนอื่นๆ ได้ฟังก็เข้าใจความหมายของหลิงโหยว ที่แท้เฉียนเหล่ยคนนี้ถึงกับแกล้งสลบ กงเต๋อเซิงก็พลันโกรธขึ้นมา “เฉียนเหล่ย ฉันขอเตือนให้แกมองสถานการณ์ให้ดีๆ ใช้วิธีที่ไร้เดียงสาขนาดนี้ ก็หนีไม่พ้นการลงโทษหรอก”

เฉียนเหล่ยตัวสั่นพยักหน้ารัวๆ เหมือนตำกระเทียม “ท่านผู้นำครับ ผมสารภาพครับ ผมสารภาพ”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด เจ้าหน้าที่ของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยสองสามคนก็เดินเข้าไปพาเขาลงจากเตียง

ซ่างหย่วนจื้อยื่นนิ้วโป้งให้ฉินเจียวแล้วหยอกล้อ “หนู่น้อยเอ๊ย หมอเทวดาจริงๆ”

ฉินเจียวหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน แล้วก็มองดูหลิงโหยว สายตาราวกับจะกินเขาเข้าไปในวินาทีต่อไป

คนสองสามคนทักทายกันอีกสองสามประโยค กงเต๋อเซิงและถังกียินและคนอื่นๆ ก็ทำหน้าเย็นชาพาเฉียนเหล่ยไปก่อน ส่วนตอนที่เดินลงไปชั้นล่าง ตอนที่หลิงโหยวอำลากับซ่างหย่วนจื้อ ซ่างหย่วนจื้อกดกระจกรถลงแล้วกระซิบกับหลิงโหยวที่อยู่นอกรถ “เสี่ยวหลิง เมื่อคืน ขอบคุณเธอนะ”

หลิงโหยวไม่เข้าใจ เผยให้เห็นสีหน้าสงสัย

ส่วนซ่างหย่วนจื้อกลับกล่าวต่อ “ซ่างเสี่ยวหู่ คือลูกชายของฉันเอง”

หลิงโหยวพลันเข้าใจขึ้นมาทันที ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมตู้เหิงถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนั้นตอนที่ไปช่วยคุณชายหู่คนนั้น

หลิงโหยวกล่าวอย่างเกรงใจเสียงเบา “ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ เสี่ยวหู่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ ผมก็แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้ ท่านไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ”

ซ่างหย่วนจื้อย่อมไม่สามารถพูดอะไรได้อีกต่อไปแล้ว เรื่องบุญคุณนี้ ไม่ใช่ว่าคุณจะพูดขอบคุณร้อยประโยคก็จะตอบแทนได้หมด ต้องค่อยๆ ตอบแทนกันไปในเรื่องราวในอนาคต ดังนั้นจึงพูดจาเกรงใจอีกสองสามประโยค คนขับรถก็สตาร์ทรถออกจากโรงพยาบาลไป ก่อนจะจากไปม่ายเสี่ยวตงก็ทำท่าทาง “โทรติดต่อ” อย่างแนบเนียน หลิงโหยวก็ยิ้มพยักหน้าให้เขา

ส่วนหลิงโหยวกลับมาที่รถ ฉินเจียวก็ทำปากจู๋อยู่บนเบาะข้างคนขับกำลังโมโหอยู่

“เป็นอะไรไปครับคุณหมอเทวดาฉิน” หลิงโหยวพูดล้อเล่น

ฉินเจียวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ทำไมต้องให้ฉันไปสาดน้ำด้วยล่ะคะ”

หลิงโหยวหัวเราะ “เครื่องมือแพงมากเลยนะครับ สาดเสียแล้วผมไม่รู้จะไปอธิบายอย่างไร”

ฉินเจียวทำแก้มป่องแล้วถาม “อธิบายกับใคร”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด โทรศัพท์ของหลิงโหยวก็ดังขึ้นมา หลิงโหยวรับสายยังไม่ทันจะได้พูด ก็ได้ยินเสียงของเซวียย่าเหยียนที่ปลายสายถาม “พี่หลิงครับ เครื่องตรวจวัดที่ห้อง 625 เป็นนายทำพังเหรอ?”

หลิงโหยวกล่าวอย่างบริสุทธิ์ “ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ผมจริงๆ”

ส่วนที่คฤหาสน์แห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปในปักกิ่ง ชายวัยเกือบเจ็ดสิบคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างโบราณ เต็มไปด้วยของเก่าและภาพวาดพู่กัน โทรออกเบอร์หนึ่งแล้ว ก็พูดกับปลายสาย:

“เฉียนเหล่ยกับหยางกั๋วฟานถูกจับกุมแล้ว?”

“ฉันดูถูกซ่างหย่วนจื้อไปจริงๆ”

“เส้นสายที่มณฑลเจียงหนิงก็ตัดไปก่อนแล้วกัน อย่าไปทวนกระแสเลย”

“มองการณ์ไกลหน่อย ว่าวไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเส้นที่อยู่ในมือของคนเล่นว่าวต่างหาก”

“โครงการที่มณฑลเหอตงจะเริ่มแล้วใช่ไหม ให้ความสำคัญกับมณฑลเหอตงไปก่อน น้ำที่เจียงหนิงตื้นเกินไป เล่นอะไรไม่ได้มากหรอก”

“จริงสิ ให้เฉียนเหล่ยกับหยางกั๋วฟานอย่าพูดจาเหลวไหล ทั้งสองคนก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว มีครอบครัวมีลูกเมียแล้ว ให้พวกเขาระวังปากหน่อย”

พูดจบก็วางสาย ดื่มชาไปอึกหนึ่งแล้วก็หลับตาฮัมเพลงงิ้ว!

การปฏิบัติการกวาดล้างครั้งนี้ของมณฑลเจียงหนิง ด้วยความร่วมมือของสหายจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยส่วนกลาง ก็ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ เกือบจะใช้เวลาเพียงวันเดียวก็ถอนรากถอนโคนเนื้องอกส่วนใหญ่ของมณฑลเจียงหนิงในช่วงสิบปีที่ผ่านมาได้จนเกือบจะหมดสิ้นแล้ว

ส่วนตอนเย็นยามอาทิตย์อัสดง ฟ้าก็มืดไปแล้วครึ่งหนึ่ง หลิงโหยวกับฉินเจียวก็กลับมาถึงหมู่บ้านอวิ๋นกั่ง ฉินเจียวกดกระจกรถลง ยื่นศีรษะออกไปมองดูทิวทัศน์ทุกแห่งในหมู่บ้านอย่างตื่นเต้น สัมผัสกับลมเย็นสบายที่ไม่มีในเมืองใหญ่ ดมกลิ่นหอมธรรมชาติของดินและพืชผลทางการเกษตร นี่ทำให้ในใจของเธอรู้สึกสงบอย่างหาที่เปรียบมิได้

เมื่อรถวิ่งมาถึงข้างก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง หลิงโหยวก็ยื่นนิ้วชี้ไป “ที่นั่น ก็เคยเป็นบ้านของท่านปู่รองของเธอ”

ฉินเจียวได้ฟังก็รู้สึกตกใจมาก “จริงเหรอคะ?”

หลิงโหยวอืมคำหนึ่งแล้วพยักหน้า

ฉินเจียวกล่าว “ฉันอยากจะลงไปดูค่ะ”

หลิงโหยวได้ฟังก็จอดรถ

ฉินเจียวลงจากรถเดินไปที่หน้าก้อนหินใหญ่ก้อนนั้น เดินวนรอบมันสองรอบ มองดูร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนก้อนหิน ในใจก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา

“เธอรู้ไหมว่าครั้งที่แล้วทำไมท่านปู่รองถึงไม่ฟังคำทัดทานของคนอื่น ยืนกรานที่จะกลับมาดูให้ได้?”

หลิงโหยวไม่เข้าใจ “ทำไมครับ?”

ฉินเจียวเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าที่ห้อยพระจันทร์เสี้ยวจางๆ อยู่ไกลๆ หลับตาลงสูดอากาศเข้าลึกๆ มองไปที่หลิงโหยวแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา “ฉันก็ไม่ค่อยจะรู้เท่าไหร่หรอกค่ะ!”

หลิงโหยวส่ายหน้าอย่างจนใจ

ฉินเจียวกล่าวอย่างจริงจังต่อ “อาจจะมีเพียงท่านเท่านั้นที่รู้รสชาติที่แท้จริงของการจากบ้านไปตั้งแต่เด็กแล้วกลับมาตอนแก่เฒ่า”

แล้วก็ลูบก้อนหินใหญ่ก้อนนั้นอีกครั้ง “เหมือนกับฉันตอนนี้ ถึงแม้ว่าฉันกับผืนดินผืนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันเลย แต่เมื่อยืนอยู่ที่นี่ อาจจะเป็นเพราะในตัวมีสายเลือดที่เคยได้รับการบำรุงเลี้ยงจากผืนดินผืนนี้อยู่ ก็จะมีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว”

หลิงโหยวเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เสี้ยวที่ขอบฟ้านั้น ถอนหายใจ “น้ำค้างขาวโพลนตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ดวงจันทร์สว่างไสวที่สุดในบ้านเกิด”

หลิงโหยวรู้ดีว่า ในอนาคตของเขา อาจจะกลับมาที่นี่ได้น้อยมากแล้ว หมู่บ้านเล็กๆ กลางภูเขาที่เติบโตมาพร้อมกับเขาแห่งนี้ ทำให้เขาผูกพันกับที่นี่อย่างลึกซึ้ง

และเขาก็อิจฉาฉินเจียวมาก เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ก็รู้ว่าที่นี่คือบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ ส่วนหลิงโหยวถูกเก็บมา เขาถึงกับไม่รู้เลยว่าตนเองเกิดบนผืนดินผืนนี้หรือไม่ ส่วนตนเองมาจากที่ไหน ก็กลายเป็นปริศนาที่เขาไม่สามารถจะไขได้ตลอดมา

“ดึกแล้วน้ำค้างลงหนัก กลับกันเถอะ” หลิงโหยวกล่าว

ทั้งสองคนจึงขึ้นรถไปคนละทาง กลับไปยังทิศทางของซานชีถัง