บทที่ 75: อาการไอในฤดูใบไม้ร่วง

ครู่ต่อมา หลิงโหยวก็ได้ถอนเข็มเงินทั้งหมดออกจากตัวของฉางเหวินจิ่น ฆ่าเชื้อแล้วก็เก็บกลับเข้าไปในกล่องเข็ม

“คุณน้าฉางครับ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

เนื่องจากเมื่อครู่ฉางเหวินจิ่นไม่กล้าขยับเลย ดังนั้นจึงขยับตัวเล็กน้อย แล้วก็กล่าวอย่างประหลาดใจ “ฉันรู้สึกว่าที่ขาและเท้าอุ่นๆ ที่ท้องน้อยก็อุ่นๆ ด้วย”

ฉินเจียวที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าดีใจ “จริงเหรอคะคุณแม่?”

ฉางเหวินจิ่นลูบท้องน้อย แล้วก็ลูบน่องของตนเอง “อืม หลายปีมานี้ไม่เคยสบายขนาดนี้มาก่อนเลย ก่อนหน้านี้ขาและเท้าคู่นี้เหมือนกับแช่อยู่ในน้ำแข็งตลอดปี ไม่เคยอุ่นเหมือนกับตอนนี้เลย”

แล้วก็หันกลับมาพูดกับหลิงโหยวอย่างขอบคุณ “เสี่ยวหลิงเอ๊ย เธอนี่ช่างวิเศษจริงๆ น้าก็ไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรดีแล้ว”

หลิงโหยวโบกมือแล้วยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจครับ ท่านผู้เฒ่าฉินดีกับผมมาก ผมกับฉินเจียวตอนนี้ก็เป็นเพื่อนกันแล้ว พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้วครับ”

ฉางเหวินจิ่นพยักหน้ามองดูหลิงโหยว ในดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม จากนั้นก็กล่าวอย่างเกรงใจอยู่บ้าง “จะพักผ่อนสักหน่อยก่อนไหม ลำบากเธอมากเกินไปแล้ว”

หลิงโหยวลุกขึ้นยืนกล่าว “ไม่เป็นไรครับ การรักษาโรคสำคัญกว่า ถ้าสะดวก พวกเราก็ขึ้นไปกันเลยนะครับ”

ฉางเหวินจิ่นก็ลุกขึ้นยืนตามอย่างขอโทษ “ลำบากเธอจริงๆ เลยนะ มาถึงบ้านข้าวก็ยังไม่ได้กินสักคำ น้ำก็ยังไม่ได้ดื่มสักแก้ว เอาแต่ให้เธอต้องวุ่นวาย”

พูดจบก็นำทางข้างหน้า พาหลิงโหยวพวกเขาขึ้นไปชั้นสอง หลิงโหยวก็กล่าวอย่างเกรงใจติดๆ กัน

หลังจากถึงชั้นสองแล้ว เลี้ยวก็มาถึงหน้าประตูห้องหนึ่ง ฉางเหวินจิ่นเคาะประตู ข้างในก็มีเสียงของคุณย่าของฉินเจียวดังขึ้นมา “เข้ามาเถอะ” พูดพลาง ก็ไอขึ้นมาอีก

ฉางเหวินจิ่นพาหลิงโหยวฉินเจียว ทั้งสามคนหลังจากเข้าไปในห้องแล้ว ฉินเจียวก็วิ่งไปที่ข้างเตียงอย่างสนิทสนม “คุณย่าคะ หนูคิดถึงท่านแล้วค่ะ”

ใบหน้าของคุณย่าฉินดูใจดีมาก มองดูหลานสาวสุดที่รักของตนเอง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก “ย่าก็คิดถึงเจียวเจียวของย่าเหมือนกัน”

ตอนนั้นเองฉางเหวินจิ่นก็ยิ้มแล้วแนะนำ “แม่คะ นี่คือหลิงโหยว ก็คือคุณหมอเสี่ยวหลิงที่หนูบอกท่านว่า ท่านลุงรองของหนูชื่นชมมากนั่นแหละค่ะ วันนี้ตั้งใจมาดูอาการไอของท่านเป็นพิเศษเลยค่ะ”

คุณย่าฉินได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าฉินถูกหลิงโหยวรักษาอาการปวดศีรษะจนหายดีแล้ว ดังนั้นก็เคยได้ยินชื่อเสียงของหลิงโหยวมาบ้าง เธอจึงยิ้มอย่างใจดี “ยังจะลำบากเธอต้องเดินทางมาไกลอีกนะ ลำบากแล้วนะเสี่ยวหลิง ย่าทุกบ่ายก็ต้องนอนสักพักหนึ่ง มีอะไรขาดตกบกพร่องไป เธอก็อย่าถือสานะ”

ตอนแรกหลิงโหยวไม่คิดเลยว่าผู้ใหญ่ในบ้านของฉินเจียวจะใจดีขนาดนี้ ในฐานะที่อยู่ในสังคมชั้นสูง พวกเธอกลับไม่มีท่าทีถือตัวเลยแม้แต่น้อย การปฏิบัติต่อผู้คนทำให้คนรู้สึกสบายใจมาก

แต่อันที่จริงแล้วถ้าหากได้สัมผัสกับบุคคลในตระกูลใหญ่ที่หยั่งรากลึกจริงๆ ก็จะพบว่า พวกเขาแตกต่างจากพวก “เศรษฐีใหม่” บางคน มีความรู้ความสามารถทางวัฒนธรรมและพื้นฐานการอบรมสั่งสอนในครอบครัวที่ลึกซึ้งมาก อย่างคุณย่าฉินเธอเกิดในยุคสงคราม เคยผ่านความยากลำบากในยุคนั้นมาแล้ว และสามีของตนเองกับน้องเขยท่านผู้เฒ่าฉินก็ล้วนเป็นนักปฏิวัติชนชั้นกรรมาชีพรุ่นเก่า ดังนั้นแนวคิดและวิธีการปฏิบัติต่อผู้คนของเธอก็เป็นกันเองมาก

ส่วนครอบครัวของฉางเหวินจิ่นก็ทำธุรกิจมาหลายชั่วอายุคน ไม่พูดว่าเป็นตระกูลบัณฑิตก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ การศึกษาที่ดีในครอบครัว ทำให้เธอตั้งแต่เด็กก็มีคุณสมบัติและการอบรมสั่งสอนที่ดี

หลิงโหยวรีบโบกมือ “ที่ไหนกัน ที่ไหนกันครับ ท่านผู้เฒ่าเกรงใจเกินไปแล้วครับ ทุกวันนอนกลางวันสักพักหนึ่ง เป็นผลดีต่อร่างกายครับ”

พูดพลางก็มองดูสีหน้าของหญิงชราแล้วกล่าว “แล้วก็ท่านผู้เฒ่าสีหน้าดีมากครับ”

หญิงชราเอามือปิดปากหัวเราะสองสามครั้ง “เสี่ยวหลิงคนนี้ ช่างเอาใจฉันจริงๆ ป่วยทั้งตัว สีหน้าที่ไหนจะยังดีอยู่ได้ล่ะ”

หลิงโหยวเดินเข้าไปข้างหน้าสองสามก้าว กล่าวด้วยรอยยิ้มที่เป็นกันเอง “หมอจะไปหลอกท่านได้อย่างไรกันครับ?”

ตอนนั้นเองฉินเจียวก็กล่าวเสริม “ใช่ค่ะคุณย่า หมอก็บอกว่าท่านสีหน้าดี ถ้างั้นท่านก็ต้องสีหน้าดีแน่นอนค่ะ ไม่ได้ป่วยอะไรเลย”

คุณย่าฉินยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก ยื่นนิ้วชี้ออกมาจิ้มหน้าผากของฉินเจียวเบาๆ แล้วหัวเราะ “เจ้าเด็กฉลาด ยิ่งจะเอาใจฉันเก่งกว่าอีก”

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็พบว่าคุณย่าฉินในช่วงสองสามประโยคที่พูดคุยหัวเราะกันนี้ ไม่ได้ไอออกมาเลยสักครั้ง เขาจึงแอบจดจำลักษณะพิเศษนี้ไว้ แล้วก็กล่าว “คุณย่าครับ ผมขอจับชีพจรให้ท่านหน่อยนะครับ”

คุณย่าฉินพยักหน้า “ได้! ได้!”

พูดพลางก็เดินไปที่หน้าเตียง ฉินเจียวเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนไปยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้หลิงโหยว หลิงโหยวรับมาแล้วก็นั่งลง

หลังจากคุณย่าฉินยื่นมือออกมาแล้ว หลิงโหยวก็วางมือลงสัมผัสชีพจร ประมาณเจ็ดแปดนาทีต่อมา หลังจากหลิงโหยวได้สัมผัสชีพจรที่มือทั้งสองข้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็มองดูคนสองสามคนในห้องแล้วกล่าว “ตามหลักแล้ว ไอ ย่อมเกิดจากปอด และการไอจากปอดย่อมเกิดจากการอักเสบของหลอดลม หลอดลมฝอย กล่องเสียง หรือจมูก แต่รากเหง้าของโรคของคุณย่า ล้วนไม่อยู่ในสองสามอย่างที่ผมพูดถึงนี้เลยครับ”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ ก็ทำเอาทุกคนงงไปตามๆ กัน ไม่ใช่เพราะสิ่งเหล่านี้ แล้วจะเป็นเพราะอะไรล่ะ?

ตอนนั้นเองฉินเจียวก็ถาม “ถ้างั้นมันคืออะไรกันแน่คะ?”

หลิงโหยวเก็บมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ถ้าหากผมดูไม่ผิด โรคไอของคุณย่า น่าจะเพิ่งจะรุนแรงขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้”

ตอนนั้นเองฉางเหวินจิ่นก็ตอบ “ใช่ ก็แค่สองสามปีนี้แหละ”

หลิงโหยวถามต่อ “ทุกครั้งที่ถึงฤดูใบไม้ร่วงไอจะหนักขึ้น ส่วนฤดูอื่นไม่มีอาการเช่นนี้?”

ฉางเหวินจิ่นพยักหน้าอีกครั้ง “ใช่ ทุกครั้งที่เข้าฤดูใบไม้ร่วงก็จะเริ่มไออย่างรุนแรง”

หลิงโหยวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ก็มองไปที่คุณย่าฉินอย่างระมัดระวังแล้วเอ่ยปากถาม “คุณย่าตอนสาวๆ ใช่ว่าในฤดูนี้ เคยเจอกับเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต หรือเรื่องเศร้าโศกเช่นการจากไปของญาติพี่น้องบ้างไหมครับ”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ ก็ทำเอาคุณย่าฉินตกใจ แล้วก็ไออย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินเจียวรีบนั่งลงบนเตียงลูบหลังให้คุณย่าฉิน ส่วนหลิงโหยวกลับดึงมือของคุณย่าฉินขึ้นมา ใช้นิ้วโป้งของมืออีกข้างหนึ่งของตนเองกดลงไปที่ “จุดเหอกู่” ที่ง่ามมือของท่านเพื่อห้ามไอ

ครู่ต่อมา คุณย่าฉินก็หยุดลง แต่เนื่องจากการไออย่างรุนแรง ทำให้ตนเองหอบหายใจแรงๆ ส่วนหลิงโหยวเห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปที่หลังของท่าน กดลงไปที่ “จุดเฟ่ยซู” ที่บริเวณกระดูกสะบักของท่าน เพื่อช่วยให้ท่านหายใจได้สะดวกขึ้น

หลังจากคุณย่าฉินสงบลงโดยสิ้นเชิงแล้ว สายตาก็ว่างเปล่า บนใบหน้าเผยให้เห็นร่องรอยแห่งความเจ็บปวด ค่อยๆ เอ่ยปากกล่าว “ปีนั้น เพิ่งจะเข้าฤดูใบไม้ร่วงได้ไม่นาน ในหมู่บ้านเพิ่งจะเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จ แต่ฉันกลับได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง บอกว่าพ่อของซงไป่เสียชีวิตในสนามรบ ตอนนั้นซงไป่ยังไม่ถึงสามขวบเลย ข่าวร้ายนี้ทำให้ฉันไม่ได้นอนหลับไปหลายวันหลายคืน ราวกับฟ้าถล่มลงมาเลย แต่หลังจากผ่านไปสองสามวันฉันก็คิดได้แล้วว่า ตนเองยังมีลูกอยู่นะ ฉันจะจมอยู่กับความเศร้าโศกไม่ได้ ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ผู้รุกรานที่มาอย่างกะทันหันก็ได้กวาดล้างหมู่บ้าน อาจจะเป็นเพราะวิญญาณของพ่อของซงไป่คุ้มครองอยู่บนสวรรค์ ทำให้ฉันกับซงไป่รอดพ้นจากภัยพิบัติไปได้ แต่ชาวบ้านก็ตายไปมากมาย ข้าวก็ถูกผู้รุกรานปล้นไปจนหมด ฉันพาซงไป่ไปซ่อนตัวอยู่ในป่าบนภูเขา ใช้หญ้าแห้งกับเปลือกไม้ประทังชีวิต จนกระทั่งผู้รุกรานออกจากหมู่บ้านไปแล้วฉันถึงค่อยหนีกลับไปได้ แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านก็ตายไปกว่าครึ่ง แถมยังไม่มีข้าวเหลืออีกแล้ว ดังนั้นฉันจึงแบกซงไป่ ตามชาวบ้านที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านหนีภัยไปตลอดทาง ขอทานไปตลอดทางถึงจะพอมีชีวิตรอดมาได้ เมื่ออายุมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องราวในอดีตสมัยสาวๆ เหล่านี้ ก็มักจะผุดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว สองสามปีมานี้ทุกครั้งที่ถึงฤดูใบไม้ร่วง ถูกลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา ฉันก็จะนึกถึงประสบการณ์ที่เจ็บปวดนี้ นึกถึงพ่อของซงไป่ที่เสียชีวิตไป ถึงกับหลายครั้งจะถูกฝันร้ายปลุกให้ตื่นขึ้นมา”