บทที่ 76: ในบรรดาอวัยวะคือปอด ในบรรดาอารมณ์คือความโศกเศร้า

หลังจากหลิงโหยวและคนอื่นๆ ได้ฟังแล้ว ก็อดที่จะรู้สึกสะเทือนใจกับชะตากรรมในวัยสาวของคุณย่าฉินไม่ได้ ใช่แล้ว คนที่รอดชีวิตมาได้ในยุคนั้นช่างลำบากเหลือเกิน มีคนอีกเท่าไหร่ที่หนีตายมาได้ และก็มีคนอีกเท่าไหร่ที่เหมือนกับคุณปู่ของฉินเจียว ฉินเป่าซาน ที่ต้องทิ้งชีวิตในวัยหนุ่มไว้ในยุคที่วุ่นวายนั้นไปตลอดกาล แต่พวกเราก็ไม่ใช่เพราะการอุทิศตนอันยิ่งใหญ่ของพวกเขาหรอกหรือ ถึงได้แลกมาซึ่งแผ่นดินที่สงบสุขในปัจจุบันนี้

ฉินเจียวซบอยู่ในอ้อมแขนของคุณย่าฉิน ใช้มือลูบไล้เธอไม่หยุด เพื่อปลอบโยนอารมณ์ของเธอ

หลิงโหยวถอนหายใจ “นี่แหละครับคือรากเหง้าของโรค”

คุณย่าฉินฟื้นคืนสติ “อ้อ?”

หลังจากหลิงโหยวเรียบเรียงคำพูดแล้วก็เอ่ยปากกล่าว “ปอด ธาตุทอง กำเนิดน้ำ ในคัมภีร์จักรพรรดิเหลือง บทที่ว่าด้วยทฤษฎีหยินหยาง ได้กล่าวไว้ว่า ‘ในบรรดาอวัยวะคือปอด ในบรรดาอารมณ์คือความโศกเศร้า’ นี่ก็อธิบายได้ว่าลักษณะพิเศษของธาตุทองคือความเศร้าโศก ส่วนที่ว่าทำไมความเศร้าโศกถึงเป็นธาตุทองนั้น ก็ต้องพูดถึงลักษณะพิเศษของการแปรเปลี่ยนของพลังชี่ หรือจะพูดว่าลักษณะพิเศษของการไหลเวียนของพลังชี่เป็นตัวกำหนด ถ้าหากการไหลเวียนของพลังชี่เป็นไปในทิศทางออกและขึ้น นั่นก็คือการกระจายตัว ถ้าหากการไหลเวียนของพลังชี่เป็นไปในทิศทางเข้าและลง นั่นก็คือการรวบรวม ดังนั้นในบทที่ว่าด้วยทฤษฎีความเจ็บปวด ก็ได้กล่าวไว้ว่า ‘ความเศร้าทำให้พลังชี่สลายไป’ นี่ก็สอดคล้องกับลักษณะพิเศษของการลดลงและการรวบรวมของธาตุทองพอดี ดังนั้นความเศร้าโศกจึงเป็นธาตุทอง เป็นอารมณ์ของปอดครับ”

คำพูดของหลิงโหยวนี้ ทำเอาคนที่อยู่ในที่นั้นงงไปตามๆ กัน ฟังเข้าใจได้คร่าวๆ แต่ก็ไม่เข้าใจทั้งหมด ดังนั้นฉินเจียวจึงกล่าว “หลิงโหยวคะ พูดที่ฉันฟังเข้าใจได้หน่อยสิคะ ทำไมฉันถึงฟังไม่เข้าใจเลยสักประโยค”

ตอนนั้นเองฉางเหวินจิ่นก็ตำหนิฉินเจียว “เธออย่าพูด ฟังเสี่ยวหลิงพูด ความหมายของเสี่ยวหลิงก็คือ โรคไอของคุณย่าของเธอ เกิดจากความเศร้าโศกและความวิตกกังวล”

หลิงโหยวพยักหน้า “คุณน้าฉางพูดถูกแล้วครับ”

แล้วก็มองไปที่ฉินเจียวและหญิงชราอย่างขอโทษ “ผมพูดเข้าใจยากไปหน่อยจริงๆ ครับ ผมเปลี่ยนวิธีพูดใหม่แล้วกันครับ ความฝันในหอแดง ทุกคนเคยดูกันใช่ไหมครับ?”

ฉินเจียวพยักหน้า “เคยดูค่ะ สี่สุดยอดวรรณกรรมจีนนี่คะ!”

จากนั้นหลิงโหยวก็ยิ้มแล้วก็เอ่ยปากกล่าวต่อ “หลินไต้อี้ในความฝันในหอแดงก็ป่วยเป็นโรคนี้แหละครับ เธอเพราะว่าชาติก่อนเป็นนางฟ้าพฤกษา ได้รับบุญคุณการรดน้ำจากเจี่ยเป่าอี้ ชาตินี้ถึงได้ใช้น้ำตาตอบแทนบุญคุณเจี่ยเป่าอี้ ดังนั้นเธอตั้งแต่เด็กก็เป็นคนอ่อนไหว ในหลังจากที่คุณแม่เสียชีวิตและครอบครัวประสบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ได้มาอยู่ที่บ้านตระกูลเจี่ย ยิ่งต้องระมัดระวังตัวทุกฝีก้าวและเต็มไปด้วยความเศร้าโศกทุกวัน วันๆ เอาแต่ร้องไห้จนน้ำตาท่วมหน้า ผลสุดท้ายของเธอก็คือไอเป็นเลือดจนตาย ในทางการแพทย์แผนจีนของพวกเราแล้ว เธอเป็นเพราะความเศร้าโศกทุกวัน ดังนั้นจึงทำให้พลังชี่ปอดพร่อง พลังชี่ในปอดไม่เพียงพอเป็นเวลาหลายปี บริโภคพลังชี่ในปอดไปเป็นจำนวนมาก สุดท้ายปอดก็ได้รับความเสียหายจนยากที่จะรักษาได้ สุดปัญญาจะยื้อชีวิตไว้ได้”

แล้วก็มองดูฉางเหวินจิ่นและฉินเจียวแวบหนึ่งแล้วกล่าว “พวกคุณสังเกตไหมครับว่า ตอนที่พวกเราเพิ่งจะเข้ามาในห้อง หลังจากคุณย่าคุยอย่างมีความสุข ไม่ได้มีเสียงไอออกมาเลยสักครั้ง แต่ตอนที่ผมพูดถึงเรื่องราวในอดีตที่น่าเศร้าโศกในวัยสาวของท่าน เธอก็กลับไออย่างรุนแรงไม่หยุด?”

หลังจากฉางเหวินจิ่นและฉินเจียวหวนนึกดูแล้ว ก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที ฉินเจียวกล่าว “ก็คือว่าโรคของคุณย่า เป็นเพราะนึกถึงเรื่องราวที่น่าเศร้าโศกในวัยสาวของท่าน และก็นึกถึงคุณปู่ของฉันถึงได้เกิดขึ้น ไม่เกี่ยวกับฤดูใบไม้ร่วงหรือไม่เกี่ยวเลยใช่ไหมคะ?”

หลิงโหยวหัวเราะ “อืม ถูกต้อง แต่ว่าก็เกี่ยวกับฤดูใบไม้ร่วงด้วยเหมือนกัน อย่างไรเสียอย่างแรก ภูมิอากาศในฤดูใบไม้ร่วงของมณฑลหลินเจียงก็แห้ง อย่างที่สอง ในยี่สิบสี่สารท ฤดูใบไม้ร่วงก็เป็นธาตุทองเช่นกัน ทั้งสองอย่างบังเอิญมาเจอกันพอดี ดังนั้นอาการไอของคุณย่า ถึงได้ยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปอีก”

หญิงชราได้ฟังก็ถอนหายใจ “ไม่คิดเลยว่า โรคของฉันนี้จะถูกตัวเองคิดฟุ้งซ่าน คิดออกมาเอง”

หลิงโห่วมองดูเธอแล้วปลอบโยน “เรื่องราวในอดีตก็เป็นเพียงเรื่องราวในอดีตไปแล้วครับ ตอนนี้ท่านก็ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุข ท่านผู้ว่าการฉินก็มีความสำเร็จสูงขนาดนี้ภายใต้ความยากลำบากของท่าน แถมยังมีลูกสะใภ้และหลานสาวที่กตัญญูขนาดนี้ ท่านควรจะปล่อยวางเรื่องราวในอดีตได้แล้วครับ เพื่อสุขภาพของตนเอง และก็เพื่ออนุชนรุ่นหลังที่ห่วงใยท่านเหล่านี้ จะมาเศร้าโศกเสียใจอยู่ทุกปีแบบนี้ไม่ได้แล้วนะครับ”

หญิงชราได้ฟังก็เช็ดน้ำตาหยดหนึ่งที่หางตา “ได้! ฉันจะฟังเสี่ยวหลิง พยายามจะไม่คิดแล้ว”

ฉินเจียวก็ออดอ้อน “ต่อไปหนูจะหยอกล้อให้ท่านมีความสุขทุกวัน ท่านจะมาทรมานตัวเองแบบนี้ไม่ได้แล้วนะคะ”

ได้ฟังคำพูดนี้ หญิงชรายิ่งพอใจมากขึ้นไปอีก พูดติดๆ กัน “อืม หลานสาวสุดที่รักของย่าดีที่สุดแล้ว ต่อไปย่าจะต้องสุขภาพแข็งแรงแน่นอน ย่ายังจะต้องดูหลานสาวของย่าแต่งงานอีกนะ”

ฉินเจียวกอดแขนของหญิงชราแน่น “คุณย่าพูดอะไรคะ หนูไม่แต่งงาน หนูจะอยู่เป็นเพื่อนท่าน”

หญิงชราลูบหัวของฉินเจียวอย่างใจดี “เด็กโง่ พูดจาเหลวไหล”

ตอนนั้นเองฉางเหวินจิ่นก็ถูมือไปมา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว กล่าวขอบคุณอีกครั้ง “เสี่ยวหลิง ไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรดีจริงๆ”

หลิงโหยวลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “คุณน้าฉางครับ ท่านจะมาเกรงใจแบบนี้ไม่ได้แล้วนะครับ ถ้าเกรงใจแบบนี้อีก ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้วครับ”

พูดจบ เขาก็มองไปที่ฉินเจียว ทำท่าทางเขียนหนังสือ “ไปหากระดาษกับปากกามาให้ผมหน่อยสิครับ ผมจะเขียนเทียบยาบำรุงร่างกายให้”

ฉินเจียวได้ฟังก็ลุกขึ้นยืนจากบนเตียง “ฉัน จะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

พูดพลางก็เดินออกจากห้องนอนไป ฉางเหวินจิ่นก็กล่าว “ขับรถมาตลอดทาง คงจะหิวแล้วสินะ เดี๋ยวฉันจะไปให้ป้าผิงทำอาหารให้ คืนนี้ก็พักที่บ้านนี่แหละ”

หลิงโหยวรีบโบกมือ “ไม่ต้องลำบากแล้วครับคุณน้าฉาง เดี๋ยวผมก็จะกลับไปที่อวี๋หยางแล้วครับ”

ฉางเหวินจิ่นแสร้งทำเป็นตำหนิ “เธอนี่นะ รีบกลับไปทำไม?”

แต่พอพูดจบก็รู้สึกว่าถามแบบนี้ค่อนข้างจะหุนหันพลันแล่นไปหน่อย เธอจึงกล่าวต่อ "ถ้างั้น...ข้าวก็ต้องกินสักคำก่อนสิ”

ตอนนั้นเองหญิงชราที่อยู่ด้านหลังก็กล่าว “ใช่แล้ว ต่อให้จะยุ่งแค่ไหน ก็ต้องกินข้าวก่อนสิ เธอเป็นหมอ ย่อมต้องรู้ดีกว่ายายแก่คนนี้อยู่แล้วว่าไม่กินข้าวไม่ดีต่อร่างกายใช่ไหมล่ะ”

หลิงโหยวเห็นว่ากระตือรือร้นขนาดนี้ ก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธอีกต่อไป เขาจึงลูบท้องแล้วกล่าว “ให้ท่านกับคุณย่าพูดแบบนี้ ก็เริ่มจะหิวขึ้นมาหน่อยแล้วเหมือนกันครับ ถ้างั้นผมกินข้าวก่อนค่อยไปครับ”

ฉางเหวินจิ่นหัวเราะ “อย่างนี้สิถึงจะถูก ตอนนี้ฉันจะลงไปเตรียมเลยนะ เธอนั่งก่อนนะเสี่ยวหลิง”

ฉางเหวินจิ่นหันหลังออกจากห้อง ฉินเจียวก็ถือกระดาษกับปากกาเดินกลับมา ยื่นให้หลิงโหยว “นี่!”

หลังจากหลิงโหยวรับมาแล้ว ก็เขียนเทียบยาแก้ไอระงับหอบ บำรุงปอดเสริมพลังชี่ลงบนกระดาษ แล้วก็ลงชื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยื่นให้ฉินเจียว “พรุ่งนี้เริ่ม ให้คุณย่าทานตามเวลาทุกวัน หนึ่งสัปดาห์ก็จะหายเป็นปกติ”

ส่วนในตอนนั้น ที่เขตก่อสร้างแห่งหนึ่งในเมืองฉางหยวน มณฑลหลินเจียง มีคนกลุ่มหนึ่งรายล้อมซ่างเสี่ยวเทียนที่สวมหมวกนิรภัยสีขาวเดินอยู่ในเขตก่อสร้าง

ผู้จัดการโครงการแนะนำและรายงานข้างกายซ่างเสี่ยวเทียน “ท่านประธานลู่ครับ โครงการระยะแรกของเราตอนนี้งานสำรวจก็ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปัจจุบันกำลังตอกเสาเข็มขุดฐานรากอยู่ครับ ภายในครึ่งเดือน รับรองว่าจะต้องทำโครงสร้างหลักขึ้นมาได้ครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนมองดูคนงานที่กำลังง่วนอยู่กับงาน พูดกับผู้จัดการโครงการคนนั้นอย่างเย็นชา “เร่งเวลาหน่อย ทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ภายในสิบวันฉันจะต้องเห็นผล”

ชายคนนั้นลำบากใจ “ท่านประธานลู่ครับ นี่...ตอนนี้คนงานก็ทำสองกะแล้ว ภายในครึ่งเดือนก็ลำบากมากแล้วครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนหยุดเดิน ดันแว่นตากรอบทอง สายตาคมกริบจ้องมองเขา “นั่นมันเป็นงานของแก ฉันต้องการคือผลลัพธ์”

สายตาที่คมกริบนั้นทำให้ผู้จัดการโครงการหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ในใจก็พลันตึงเครียดขึ้นมา เช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่เพิ่งจะผุดขึ้นมาบนหน้าผากในชั่วพริบตา พยักหน้าอย่างยากลำบาก “ครับท่านประธานลู่ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ”

ตอนนั้นเองคนกลุ่มหนึ่งก็ได้เดินมาถึงทางเล็กๆ แห่งหนึ่งในเขตก่อสร้าง ซ่างเสี่ยวเทียนถอดหมวกนิรภัยออกแล้วก็ยัดใส่อ้อมแขนของผู้จัดการโครงการคนนั้น “ต้องทำให้ได้”

ผู้จัดการโครงการสูดหายใจเข้าลึกๆ “ครับ สิบวัน ผมจะให้ผลงานกับท่านครับ”

ได้ฟังแล้ว ซ่างเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้ทิ้งคำพูดอะไรไว้อีกต่อไป เดินไปข้างหน้าสองก้าว คนขับรถดึงประตูรถตู้ธุรกิจอัลพาร์ดคันหนึ่งออก ซ่างเสี่ยวเทียนก้าวเท้าขึ้นไปนั่ง หลังจากคนขับรถปิดประตูเรียบร้อยแล้ว ก็ทิ้งคนกลุ่มหนึ่งไว้ที่เขตก่อสร้างแล้วก็ขับจากไป

ส่วนตอนนี้บนรถยังนั่งอยู่ด้วยลูกชายคนเล็กของซ่างหย่วนจื้อ ซ่างเสี่ยวหู่ กำลังอมอมยิ้มอยู่ เล่นเกมพกพาเล็กๆ ในมืออยู่ เกมดังเสียงผ่านด่านขึ้นมา เขาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “เยส” แล้วก็มองไปที่ซ่างเสี่ยวเทียนข้างๆ “พี่ครับ ต่อไปเราจะไปไหนกันครับ?”

ตอนนี้ซ่างเสี่ยวเทียนกำลังมองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ากังวล ได้ยินคำพูดของซ่างเสี่ยวหู่ก็หันกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มแล้วกล่าว “พี่จะต้องไปเยี่ยมผู้นำอีกท่านหนึ่ง”

เดิมทีซ่างเสี่ยวหู่คิดว่า มาถึงที่นี่แล้วซ่างเสี่ยวเทียนก็จะพาตนเองออกไปเที่ยวได้แล้ว แต่ตนเองกลับต้องตามเขาไปตามเขตก่อสร้างใหญ่เล็กในเมืองฉางหยวนและสถานที่ต่างๆ เดินทั้งวันไม่มีหยุดพัก

ส่วนตอนนี้เมื่อได้ยินว่างานของซ่างเสี่ยวเทียนยังไม่เสร็จ บนใบหน้าก็พลันเผยให้เห็นสีหน้าที่ผิดหวัง

ซ่างเสี่ยวเทียนเห็นดังนั้น ก็ลูบหัวของซ่างเสี่ยวหู่เบาๆ แล้วหัวเราะ “เรื่องสุดท้ายแล้ว จัดการเสร็จแล้วพี่ก็จะพาไปเที่ยวนะ”

พูดพลางก็พูดกับผู้ช่วยที่เบาะข้างคนขับ “โทรหาเหล่าเฝย ให้เขาจองที่นั่งที่ใหญ่ที่สุดในบาร์สวีทให้ฉันด้วย”

ผู้ช่วยได้ฟังก็หันกลับมา “ครับ ท่านประธานลู่”