บทที่ 77: การกล่าวลา

ส่วนตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว บ้านตระกูลฉินก็ได้จัดงานเลี้ยงเย็นที่หรูหราต้อนรับหลิงโหยว หลังจากหลิงโหยวทานอิ่มแล้ว เขาก็วางตะเกียบลงข้างชามเบาๆ แล้วกล่าว “คุณย่าครับ คุณน้าฉางครับ ป้าผิงครับ ผมอิ่มแล้วครับ ทุกท่านทานกันตามสบายนะครับ”

ฉางเหวินจิ่นยื่นมือไปจะหยิบชามของหลิงโหยวอีกครั้ง “ทานอีกหน่อยสิ ให้ป้าผิงของเธอตักให้อีกชามหนึ่ง”

หลิงโหยวลูบท้องของตนเองแล้วยิ้ม “คุณน้าฉางครับ ทานไปแล้วสามชามแล้วครับ ทานไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับ ถ้าในท้องยังมีที่ว่างอยู่ ผมก็อยากจะทานกับข้าวที่ป้าผิงทำอีกเยอะๆ ครับ”

ฉางเหวินจิ่นหัวเราะ “เด็กผู้ชายทานเยอะๆ สิ จะได้ตัวสูงๆ”

ฉินเจียวเพิ่งจะดื่มน้ำไปคำหนึ่ง ได้ฟังคำพูดนี้ก็เกือบจะสำลัก “คุณแม่คะ เขาอายุยี่สิบสี่ปีแล้วนะคะ ยังจะสูงอะไรอีก ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะคะ”

คุณย่าที่อยู่ข้างๆ หัวเราะ “คนโบราณเขาว่าอย่างไรนะ ยี่สิบห้ายังสูงได้อีกไม่ใช่เหรอ”

หลิงโหยวที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเบาๆ “คุณย่าพูดถูกแล้วครับ ผมก็รู้สึกว่าปีหน้าผมยังจะสูงได้อีกครับ”

คุณย่าฉินวางถ้วยชามลง เช็ดปากแล้วก็หัวเราะ “ถ้างั้นต่อไปก็ต้องมาทานข้าวบ่อยๆ นะ ปีหน้ารับรองว่าจะทำให้เธอสูงขึ้นอีกสิบเซนติเมตรเลย” พูดไปพลางก็ยังใช้มือทำท่าทางไปที่ตำแหน่งที่สูงๆ

หลิงโหยวหัวเราะ “ครับ! คุณย่าครับ ต่อไปผมจะมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ ครับ”

ไม่นาน หลังจากทุกคนทานเสร็จแล้ว หลิงโหยวก็ได้กล่าวขอตัวลา เดิมทีฉางเหวินจิ่นกับคุณย่าฉินก็อยากจะรั้งหลิงโหยวให้นั่งต่ออีกสักพัก แต่พอมองดูข้างนอกฟ้าก็มืดแล้ว คิดว่าหลิงโหยวก็ยังต้องเดินทางอีกไกล ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่หลิงโหยวจะจากไป ทันใดนั้นก็เห็นกล่องไม้ที่เขานำมาบนโต๊ะก็นึกขึ้นมาได้ แล้วก็กล่าว “เกือบลืมไปเลยครับ คุณน้าฉางครับ นี่คือยาเม็ดไข่มุกที่ผมทำขึ้นเองจากสมุนไพรจีนสองสามชนิดกับผงไข่มุกครับ บำรุงความงาม ท่านลองดูได้นะครับ”

ฉางเหวินจิ่นรับกล่องไม้มา เปิดกล่องออกก็เห็นยาเม็ดสีขาวขนาดเท่าเล็บมือเล็กๆ สิบกว่าเม็ด แถมยังมีกลิ่นหอมสดชื่นโชยเข้ามาในจมูกอีกด้วย ดีใจจนหุบปากไม่ลง “เธอนี่นะ ช่างมีน้ำใจจริงๆ”

หลิงโหยวหัวเราะ “สัปดาห์ละเม็ดก็พอแล้วครับ หมดแล้วก็บอกผมนะครับ ผมจะทำให้อีกครับ”

ฉางเหวินจิ่นมองดูหลิงโหยวแล้วขอบคุณ “ได้! ถ้างั้นต่อไปก็มาที่บ้านบ่อยๆ นะ”

หลิงโหยวกับฉางเหวินจิ่นทักทายกันพักใหญ่ แล้วก็กำชับคุณย่าฉินให้รักษาสุขภาพอีกสองสามครั้ง ก็สวมเสื้อคลุมเตรียมจะจากไป

ฉางเหวินจิ่นกับคุณย่าฉินจะไปส่งเขา แต่หลิงโหยวกลับยืนกรานไม่ให้พวกท่านไปส่งไกล ฉางเหวินจิ่นจึงได้แต่ฝากให้ฉินเจียวไปส่งหลิงโหยว

เขาจึงเดินออกจากอาคารหมายเลขสี่ของคณะกรรมการพรรคมณฑลหลินเจียงพร้อมกับการไปส่งของฉินเจียว

หลังจากออกจากประตูแล้วฉินเจีย่วมองดูหลิงโหยวแล้วกล่าว “เธอเอารถคันนี้กลับไปเถอะ ไปไหนมาไหนก็สะดวกหน่อย”

หลิงโหยวโบกมือ “ไม่ต้องแล้วครับ รถคันนี้เด่นเกินไป ไม่เหมาะกับผม ผมนั่งรถไฟกลับดีกว่าครับ”

ฉินเจียวเอากุญแจยัดเข้าไปในเสื้อคลุมของหลิงโหยว “ฉันก็มีรถคันอื่นขับอยู่นะ ไม่อย่างนั้นคันนี้ฉันก็ไม่ค่อยได้ขับเท่าไหร่ ก็แค่เครื่องมือเดินทางเท่านั้นเอง จะมีอะไรเด่น”

ส่วนหลิงโหยวกลับหัวเราะแล้วหยิบกุญแจรถออกมาวางคืนไว้ในมือของฉินเจียว “ก่อนหน้านี้ก็เป็นแค่หมอคนหนึ่ง ขับรถอะไรก็ไม่มีปัญหา แต่ต่อไปจะต้องไปทำงานในหน่วยงานแล้ว ขับรถคันนี้ไม่สะดวก มันเด่นเกินไป”

ฉินเจียวได้ฟังก็เลยได้แต่ล้มเลิกไป เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองไปที่ดวงตาของหลิงโหยวโดยตรงแล้วถาม “เมื่อไหร่ถึงจะได้เจอกันอีก?”

หลิงโหยวหัวเราะ “ตราบใดที่เธอมีเวลาไปที่อวี๋หยาง ก็มาหาฉันได้ตลอดเลยนะ”

ฉินเจียวถามต่อ “ถ้างั้นถ้าหากฉันไม่ไปที่อวี๋หยาง เธอจะมาที่ฉางหยวนเพื่อมาหาฉันอีกไหม?”

ดวงตาคู่โตที่กระพริบไปมานั้นจ้องมองไปที่หลิงโหยวโดยตรง รอคอยคำพูดต่อไปของหลิงโหยวอย่างจริงจัง

ทันใดนั้นในใจของหลิงโหยวก็มีความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา ความรู้สึกเช่นนี้ปรากฏขึ้นครั้งล่าสุดก็ตอนที่เขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัย

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็กล่าวอย่างจริงจังคำหนึ่ง “ไป!”

ฉินเจียวได้ฟัง บนใบหน้าก็เผยให้เห็นรอยยิ้มออกมา แล้วก็พูดกับหลิงโหยว “เอาล่ะ เอาล่ะ ถ้างั้นเธอก็รีบไปเถอะ”

หลิงโหยวหัวเราะแล้วมองดูเธอ “รีบกลับเข้าไปเถอะ ข้างนอกหนาว เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

ฉินเจียวพยักหน้า “ได้ค่ะ!”

หลิงโหยวเดินไปสองก้าวแล้วหันกลับมากล่าว “อย่าลืมกินยาด้วยนะ”

ฉินเจียวซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อ ไม่ได้ขยับ แต่กลับมองส่งหลิงโหยว ตอบรับ “ได้ค่ะ”

หลิงโหยวเดินไปสองสามก้าว หันกลับไปเห็นฉินเจียวยังคงไม่กลับเข้าไป เขาจึงกล่าวอีกครั้ง “อย่าลืมกินยานอนไม่หลับด้วยนะ”

ฉินเจียวตอบกลับมาเสียงดัง “ได้ค่ะ!”

เดินไปอีกสองสามก้าว หลิงโหยวหันกลับไปพบว่าฉินเจียวยังคงไม่กลับเข้าไป แล้วก็เพิ่มระดับเสียงแล้วกล่าวอีกครั้ง “อย่าลืมไปฝังเข็มด้วยนะ”

ฉินเจียวหลุดหัวเราะออกมา “ได้ค่ะ! ได้ค่ะ! ได้ค่ะ!”

หลิงโหยวรีบเดินไปยังนอกบ้านพัก ในตอนที่ใกล้จะถึงประตูแล้ว เขาก็หันกลับไปมองแวบหนึ่ง จะเห็นได้ว่าฉินเจียวยังคงมองส่งตนเองอยู่ เขาจึงโบกมือ ส่งสัญญาณให้เธอรีบกลับเข้าไป

ฉินเจียวก็โบกมือเช่นกัน จากนั้นก็มีลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมาวูบหนึ่ง ทำให้ตัวสั่นขึ้นมา จนกระทั่งเห็นหลิงโหยวเดินไปถึงประตูบ้านพักแล้ว ถึงค่อยหันหลังกลับเข้าบ้านไป

ส่วนหลิงโหยวตอนที่เดินไปถึงประตูบ้านพัก เขาก็พยักหน้าให้ทหารยามที่เปิดประตูให้ตนเอง กล่าวคำว่า “ขอบคุณครับ” แล้วก็เดินออกไป

เมื่อมาถึงริมถนน ในขณะที่กำลังเตรียมจะเรียกรถแท็กซี่ หลิงโหยวก็พลันได้ยินเสียงคนเรียกตนเองจากไม่ไกล

“พี่หลิงโหยว พี่หลิงโหยว”

หลิงโหยวหันไปมอง จะเห็นได้ว่ารถตู้ธุรกิจอัลพาร์ดสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูบ้านพัก หลังจากประตูรถเปิดออก ซ่างเสี่ยวหู่ก็รีบเดินมาทางเขา ด้านหลังยังตามมาด้วยชายหนุ่มที่สวมชุดสูทผ้าลินินสีขาวสั่งตัดพิเศษ สวมแว่นตากรอบทอง บุคลิกสุภาพเรียบร้อย

หลังจากหลิงโห่วมองเห็นว่าเป็นลูกชายคนเล็กของซ่างหย่วนจื้อ ซ่างเสี่ยวหู่แล้ว เขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเขาที่มณฑลหลินเจียงโดยบังเอิญได้ แต่ก็ยังคงยิ้มแล้วเดินเข้าไปสองสามก้าว ทั้งสามคนมาถึงข้างกายกัน หลิงโหยวเอ่ยปาก “เป็นเสี่ยวหู่เองเหรอ เธอมาที่ฉางหยวนตั้งแต่เมื่อไหร่”

ซ่างเสี่ยวหู่กล่าวอย่างตื่นเต้น “ผมมาเมื่อเช้านี้ครับ บังเอิญจังเลยครับพี่หลิงโหยว ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอพี่ที่นี่”

หลิงโหยวก็หัวเราะ “ใช่ บังเอิญจริงๆ”

พูดพลางก็เห็นชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังซ่างเสี่ยวหู่ แล้วก็ยื่นมือออกไปถาม “เสี่ยวหู่ ท่านนี้คือ?”

ซ่างเสี่ยวเทียนเพิ่งจะกำลังจะแนะนำตัวเอง ส่วนซ่างเสี่ยวหู่กลับชิงเอ่ยปากก่อน “อ้อ! นี่คือพี่ชายของผมครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนก็ยื่นมือออกไป “สวัสดีครับคุณหมอหลิง ผมคือ ลู่เสี่ยวเทียนครับ”

หลิงโหยวชะงักไป เขาเคยได้ยินตู้เหิงพูดถึงว่าท่านเลขาธิการซ่างมีลูกชายสองคน ลูกชายคนโตซ่างเสี่ยวเทียน ลูกชายคนเล็กซ่างเสี่ยวหู่ แต่ว่าท่านซ่างเสี่ยวเทียนคนนี้ทำไมถึงแนะนำตัวเองว่าชื่อลู่เสี่ยวเทียนล่ะ นี่เขาไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่

ซ่างเสี่ยวเทียนก็สังเกตเห็นความสงสัยบนใบหน้าของหลิงโหยวในชั่วพริบตาเช่นกัน เขาจึงหยิบกล่องนามบัตรหรูหราออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้ อธิบายอย่างเรียบๆ คำหนึ่ง “ผมใช้แซ่แม่ครับ”

หลิงโหยวถึงค่อยร้อง “อ้อ” ในใจ

รับนามบัตรมา จะเห็นได้ว่าข้างบนเขียนว่า ‘กลุ่มบริษัทเซิ่งเทียน ประธานกรรมการ ลู่เสี่ยวเทียน’

จากนั้นซ่างเสี่ยวเทียนก็กล่าวต่อ “น้องชายของผมคนนี้อายุน้อยเลือดร้อน เรื่องครั้งที่แล้ว ต้องขอบคุณบุญคุณช่วยชีวิตของคุณหมอหลิงจริงๆ ครับ”

หลิงโหยวเกรงใจ “ที่ไหนกัน ที่ไหนกันครับ ท่านประธานลู่พูดเกินไปแล้วครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนเพิ่งจะเห็นหลิงโหยวเดินออกมาจากบ้านพักของคณะกรรมการพรรคมณฑลหลินเจียงด้วยตาของตนเอง นี่ทำให้ในใจของเขาก็อดที่จะเกิดความสงสัยขึ้นมาไม่ได้ ต้องรู้ก่อนว่า คนที่อาศัยอยู่ในนี้ ล้วนแต่เป็นคณะกรรมการประจำมณฑลหลินเจียงสองสามท่าน และหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นแล้ว เบื้องหลังของหลิงโหยว เขาก็ให้คนไปสืบมาแล้ว แต่ก็เพียงแค่บอกว่าพ่อของตนเองคนนั้น หรือก็คือซ่างหย่วนจื้อค่อนข้างจะชื่นชมเขา แล้วก็สนิทสนมกับตู้เหิงและม่ายเสี่ยวตงอยู่บ้าง ส่วนเบื้องหลังอื่นๆ นอกจากจะเป็นหมอจีนตัวเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงแล้ว ก็ไม่มีที่พึ่งอะไรเลย ดังนั้นเมื่อมาเจอหลิงโหยวที่นี่ เขาจึงประหลาดใจมาก

เขาจึงเอ่ยปากถาม “คุณหมอหลิงมาที่เมืองฉางหยวนตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”

หลิงโหยวเลิกคิ้ว ก็รู้แล้วว่าซ่างเสี่ยวเทียนคนนี้กำลังจะล้วงความลับของตนเอง เขาจึงตอบกลับ “อ้อ เพิ่งจะมาวันนี้ครับ มาทำธุระนิดหน่อย กำลังเตรียมจะกลับไปที่อวี๋หยางแล้วครับ”

หลิงโหยวตอบคำถามที่ซ่างเสี่ยวเทียนอาจจะถามต่อไปในคราวเดียวอย่างคลุมเครือ ตนเองเพียงแค่บอกว่ามาทำธุระนิดหน่อย เธอซ่างเสี่ยวเทียนก็คงจะไม่สามารถจะมาซักไซ้ว่าฉันทำธุระอะไรได้แล้วใช่ไหม?

ซ่างเสี่ยวเทียนได้ฟังในใจก็หัวเราะเยาะ คิดในใจว่าหลิงโหยวคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ

แน่นอนว่า อย่างที่หลิงโหยวคิด ตนเองย่อมไม่เหมาะสมที่จะซักไซ้อะไรอีกต่อไปแล้ว

แล้วก็กล่าว “ถ้างั้นคุณหมอหลิงจะกลับอย่างไรครับ จะให้ผมให้คนขับรถไปส่งคุณกลับดีไหมครับ”

หลิงโหยวรีบโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณในความปรารถนาดีของท่านประธานลู่ครับ ผมนั่งรถไฟก็พอแล้วครับ ฉางหยวนอยู่ไม่ไกลจากอวี๋หยางเท่าไหร่ ไม่นานก็ถึงแล้ว ไม่รบกวนแล้วครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนได้ฟังก็เลยล้มเลิกไป เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะไปสนิทสนมกับคนข้างกายของพ่อซ่างหย่วนจื้อเท่าไหร่ เขาจึงกล่าว “ถ้างั้นคุณหมอหลิงก็เดินทางปลอดภัยนะครับ ไม่รบกวนเวลาของคุณแล้วครับ รอมีโอกาสจะต้องมาดื่มชาที่บ้านผมสักถ้วยนะครับ”

หลิงโหยวประสานมือคารวะ “ได้ครับท่านประธานลู่ ท่านก็รีบไปทำงานเถอะครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนได้ฟัง ก็ประสานมือคารวะเช่นกัน ส่วนซ่างเสี่ยวหู่กลับมีสีหน้ายิ้มแย้มพูดกับหลิงโหยว “ลาก่อนครับพี่หลิงโหยว รอผมกลับไปที่อวี๋หยางแล้วจะไปหาพี่เล่นนะครับ”

หลิงโหยวพยักหน้าแล้วยิ้ม “ได้ครับเสี่ยวหู่ ลาก่อนครับ” แล้วก็หันไปมองซ่างเสี่ยวเทียนแล้วกล่าว “ลาก่อนครับท่านประธานลู่”

ซ่างเสี่ยวเทียนก็โบกมือ “ครับ คุณหมอหลิง ไว้มีโอกาสเจอกันใหม่ครับ”

ตอนนั้นเองริมถนนก็มีรถแท็กซี่คันหนึ่งมา หลิงโหยวเรียกรถแล้วก็ขึ้นไป “สถานีรถไฟครับ”