บทที่ 78: รายงานตัวที่กรมสาธารณสุข

ซ่างเสี่ยวเทียนมองดูหลิงโหยวเดินไปไกลแล้ว ก็หรี่ตาลงแล้วดันแว่นตากรอบทองของตนเอง หันหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือ โทรหาไป่ว่านเจียง เลขานุการคณะกรรมการพรรคเทศบาลนครฉางหยวน มณฑลหลินเจียง “ท่านเลขาธิการไป๋ครับ ผมมาถึงหน้าประตูบ้านพักแล้วครับ”

ไป่ว่านเจียง “อืม” คำหนึ่งในโทรศัพท์ แล้วก็วางสายไป ครู่ต่อมา โทรศัพท์ตั้งโต๊ะของห้องรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้น หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตอบรับสองสามคำว่า “ครับ” แล้วก็ผลักประตูเดินออกมาพูดกับซ่างเสี่ยวเทียน “รบกวนท่านเข้ามาลงทะเบียนสักหน่อยนะครับ แล้วก็จะเข้าไปได้แล้วครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนหรี่ตาแล้วยิ้ม “ได้ครับ” แล้วก็ไปลงทะเบียนเสร็จแล้วก็ออกมานั่งในรถ ทหารยามกดสวิตช์ประตูเลื่อนไฟฟ้า ปล่อยให้คนขับรถขับรถเข้าไป

ส่วนหลิงโหยวหลังจากนั่งรถไฟกลับมาถึงอวี๋หยางแล้ว ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว หลังจากโทรหาเซวียย่าเหยียนแล้ว ทั้งสองคนก็ออกมาทานอาหารว่างยามดึกกันอีกครั้ง แล้วก็ไปพักที่บ้านของเซวียย่าเหยียน

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เซวียย่าเหยียนกับหลิงโหยวทั้งสองคนกำลังทานอาหารเช้าอยู่ โทรศัพท์ของหลิงโหยวก็ดังขึ้น

“พี่ม่ายครับ อรุณสวัสดิ์ครับ” หลิงโหยวหัวเราะ

ม่ายเสี่ยวตงที่โทรมาก็หัวเราะลั่น “อรุณสวัสดิ์ครับน้องหลิง”

หลิงโหยววางตะเกียบลงแล้วถาม “เป็นอะไรไปครับพี่ม่าย”

ม่ายเสี่ยวตงกล่าว “วันนี้นายมาที่อวี๋หยางสักหน่อยนะ แฟ้มประวัติของนายถูกย้ายไปที่กรมสาธารณสุขมณฑลแล้ว ฉันจะพานายไปรายงานตัว ทำเรื่องเอกสารให้เรียบร้อย”

หลิงโหยว “อ้อ” คำหนึ่งแล้วกล่าว “ตอนนี้ผมก็อยู่ที่อวี๋หยางอยู่แล้วครับ ถ้างั้นผมจะไปที่กรมสาธารณสุขโดยตรงเลย พวกเราไปเจอกันที่นั่นนะครับ”

ม่ายเสี่ยวตงถาม “กลับมาเมื่อไหร่เหรอ?”

หลิงโหยวหัวเราะ “มาถึงเมื่อคืนครับ ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว ก็เลยไม่ได้รบกวนพี่”

ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะ “เมื่อคืนเวลานั้นก็หลับไปแล้วจริงๆ เธอก็เตรียมตัวเถอะนะ ฉันจะไปที่คณะกรรมการพรรคมณฑลเพื่อลงชื่อเข้าทำงานก่อน แล้วก็จะไปหานายที่กรมสาธารณสุข”

“ได้ครับพี่ม่าย ถ้างั้นเดี๋ยวเจอกันนะครับ” พูดจบหลิงโหยวก็วางสายไป

เซวียย่าเหยียนกำลังดื่มโจ๊กอยู่ ถาม “รายงานอะไร?”

หลิงโหยวหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกล่าว “อ้อ แฟ้มประวัติของฉันถูกย้ายไปที่มณฑลแล้ว ที่กรมสาธารณสุขเขาลงชื่อไว้ให้ฉัน”

เซวียย่าเหยียนวางถ้วยชามในมือลงแล้วเบิกตากว้างกล่าว “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่รู้เลย”

หลิงโห่วมองดูเขาแล้วหัวเราะ “ฉันก็เพิ่งจะได้รับการแจ้งเตือนเมื่อ позавчераบ่ายนี้เอง สองวันนี้ยุ่ง ก็เลยไม่ได้บอกนาย”

เซวียย่าเหยียนส่ายหน้าอย่างอิจฉา “คนเปรียบเทียบกับคน โมโหจะตายอยู่แล้วนะ นายนี่กลายเป็นผู้นำของหน่วยงานที่ดูแลฉันโดยตรงเลยนะ”

หลิงโหยวหัวเราะลั่น “ฉันไปที่กรมสาธารณสุขก็แค่ไปลงชื่อไว้เฉยๆ ไม่ได้ไปดูแลนายหรอก”

เซวียย่าเหยียนยังไม่ยอมแพ้ถาม “ระดับไหน?”

หลิงโห่วมองดูเขาแล้วกล่าวเสียงเบาอย่างไม่ค่อยจะอยากจะทำร้ายจิตใจ “รองหัวหน้าแผนก”

“รองหัวหน้าแผนก?” เซวียย่าเหยียนเกือบจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ฉันลำบากลำบนมานานขนาดนี้ ยังไม่ได้แม้แต่สิทธิประโยชน์ระดับรองหัวหน้าแผนกเลย นายนี่ก็เป็นถึงรองหัวหน้าแผนกแล้ว พี่หลิง นายมีมารยาทไหมเนี่ย?”

หลิงโหยวลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มไปที่ราวแขวนเสื้อในห้องนั่งเล่นหยิบเสื้อคลุมของคนทั้งสองคนกับกระเป๋าเอกสารของเซวียย่าเหยียนมา “รีบไปเถอะครับ ท่านผู้อำนวยการเซวีย เดี๋ยวจะสายแล้ว”

เซวียย่าเหยียนรับของมาแล้วใช้กำปั้นทุบไปที่หน้าอกของหลิงโหยว “สหายหนุ่ม ทำเรื่องใหญ่เงียบๆ”

แล้วก็หันไปมองหลิงโหยวแล้วกล่าว “เลี้ยงข้าวนะ เลี้ยงครั้งใหญ่ๆ ไถนายสักมื้อใหญ่ๆ”

หลิงโห่วมองดูท่าทางของเขา หัวเราะยิ่งมีความสุขมากขึ้นไปอีก “นายเลือกที่เลย พอดีคืนนี้ฉันก็จะต้องเชิญท่านเลขาฯม่ายกับสารวัตรใหญ่ตู้ด้วย”

ทั้งสองคนเดินออกไปพลาง เซวียย่าเหยียนก็ครุ่นคิดไปพลาง “อืม...ถ้างั้นฉันต้องเลือกที่ที่แพงที่สุด”

“ได้ ฟังนาย” หลิงโหยวหัวเราะ

เพราะว่าโรงพยาบาลมณฑลกับกรมสาธารณสุขอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ดังนั้นหลังจากทั้งสองคนลงมาข้างล่างแล้วก็นั่งรถแท็กซี่คันเดียวกัน ที่หน้าประตูโรงพยาบาลมณฑลซึ่งอยู่ใกล้กว่าในสองสถานที่ หลังจากเซวียย่าเหยียนลงจากรถแล้ว หลิงโหยวก็บอกให้คนขับรถไปยังกรมสาธารณสุขมณฑล

เมื่อถึงหน้าประตูกรมสาธารณสุข หลิงโหยวไม่ได้เข้าไป แต่กลับยืนรออยู่หน้าประตูรอคอยม่ายเสี่ยวตง ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ม่ายเสี่ยวตงก็ขับรถมาถึงหน้าประตูกรมสาธารณสุขด้วยตนเอง เมื่อเห็นหลิงโหยวแล้วก็โบกมือ “น้องหลิง ขึ้นรถ”

หลิงโหยวเปิดประตูข้างคนขับ นั่งขึ้นไป เมื่อถึงป้อมยามหน้าประตู พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งก็เดินออกมา ม่ายเสี่ยวตงหยิบบัตรประจำตัวของตนเองออกมาแล้วยื่นให้เขา หลังจากพนักงานรักษาความปลอดภัยตรวจสอบบัตรประจำตัวแล้ว ก็ยกไม้กั้นปล่อยให้รถเข้าไป

ทั้งสองคนเดินทางตรงไปยังหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการกรมสาธารณสุขมณฑล ฉู่จื่อเจี้ยน ม่ายเสี่ยวตงเคาะประตู

เมื่อได้ยินเสียง “เข้ามา” แล้ว ม่ายเสี่ยวตงก็เผยรอยยิ้มออกมา ผลักประตูแล้วเดินเข้าไป

“ท่านผู้อำนวยการฉู่ครับ ไม่ได้รบกวนการทำงานของท่านใช่ไหมครับ?”

ฉู่จื่อเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นม่ายเสี่ยวตง เขาก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มเดินออกมาจากหน้าโต๊ะทำงาน “ที่แท้ก็คือท่านเลขาฯม่ายนี่เอง ฉันก็ว่าอยู่ว่าเช้านี้ออกจากบ้านก็ได้ยินเสียงนกกางเขนร้องอยู่บนกิ่งไม้”

ทั้งสองคนจับมือกัน ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะลั่น “ท่านก็พูดไป แต่ว่านกกางเขนร้อง ไม่ใช่เพราะผมนะครับ ดูสิว่าผมพาใครมาให้ท่าน”

ฉู่จื่อเจี้ยนถึงเพิ่งจะตระหนักถึงหลิงโหยวที่ยืนอยู่ด้านหลังม่ายเสี่ยวตง เดิมทีเขาก็นึกว่านี่คือเจ้าหน้าที่ของห้องทำงานของม่ายเสี่ยวตง แต่เมื่อได้ฟังเขาพูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็มองดูหลิงโหยวแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปมองม่ายเสี่ยวตงแล้วถาม “ท่านเลขาฯม่ายครับ ท่านนี้คือ?”

ม่ายเสี่ยวตงก่อนอื่นก็พูดกับหลิงโหยว “ฉันขอแนะนำให้เธอรู้จักอย่างเป็นทางการนะ ท่านนี้ คือผู้อำนวยการกรมสาธารณสุขมณฑลเจียงหนิงของเรา ฉู่จื่อเจี้ยน”

แล้วก็แนะนำให้ฉู่จื่อเจี้ยนรู้จัก “ส่วนท่านนี้ ก็คือหลิงโหยว คุณหมอเสี่ยวหลิง”

ทันทีที่ได้ยินคำว่าหลิงโหยวสองคำ ในใจของฉู่จื่อเจี้ยนก็ให้ความสำคัญขึ้นมาทันที ตอนนี้ในระบบสาธารณสุขของมณฑลเจียงหนิงใครบ้างจะไม่รู้ว่าหลิงโหยวคนนี้เป็นคนที่ท่านเลขาธิการซ่างชี้ตัวมาเอง ดึงมาจากหมอชั่วคราวของสถานีอนามัยหมู่บ้านอวิ๋นกั่งเล็กๆ ของอำเภอฟูเฟิงโดยตรง มาเป็นรองหัวหน้าแผนกของกรมสาธารณสุข

หลิงโหยวเอื้อมมือออกไปทักทาย “สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการฉู่ ผมคือหลิงโหยวครับ”

ฉู่จื่อเจี้ยนก็ไม่ถือตัว เอื้อมมือใหญ่ออกไปจับมือกับหลิงโหยว “ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหมอหลิงหนุ่ม แต่ไม่คิดเลยว่าจะหนุ่มขนาดนี้ อนาคตไกลจริงๆ ยินดีต้อนรับคุณมาที่กรมสาธารณสุขมณฑลเจียงหนิงของเรา มาช่วยเสริมสร้างระบบสาธารณสุขของมณฑลเราให้แข็งแกร่งขึ้น”

หลิงโหยวหัวเราะ “ต่อไปก็ต้องขอให้ท่านผู้อำนวยการฉู่โปรดชี้แนะด้วยครับ”

ฉู่จื่อเจี้ยนปล่อยมือ ทำท่าทางเชิญไปที่โซฟา “พูดง่าย พูดง่าย มา นั่งลงคุยกัน”

แล้วก็เชิญม่ายเสี่ยวตงอีกครั้งหนึ่ง “ท่านเลขาฯม่าย เชิญนั่งครับ”

เมื่อเห็นทั้งสองคนนั่งลงแล้ว ฉู่จื่อเจี้ยนก็เดินไปทางหลังโต๊ะทำงานของตนเองไปพลางพูดกับม่ายเสี่ยวตงไปพลาง “ท่านเลขาฯม่ายครับ ให้พวกคุณได้ลองชิมชาดีๆ ที่ผมเพิ่งจะได้มาใหม่”

ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะเบาๆ สองสามครั้ง “ชาของท่านผู้อำนวยการฉู่ ในบรรดาข้าราชการทั้งมณฑลเจียงหนิงของเราล้วนแต่เป็นของดีที่สุด วันนี้ผมจะต้องลองชิมให้ดีๆ”

ฉู่จื่อเจี้ยนถือกล่องเล็กๆ ที่ธรรมดามากกล่องหนึ่งเดินออกมา นั่งลงในตำแหน่งประธานของโซฟา หลังจากเปิดฝาใบชาออกแล้ว กลิ่นหอมสดชื่นของชาเขียวก็พลันโชยออกมา

หลิงโหยวได้กลิ่นแล้วก็ชม “ชาเขียวอวิ๋นอู้ เป็นชาที่ดีจริงๆ ครับ”

ได้ฟังคำพูดนี้ ในใจของฉู่จื่อเจี้ยนก็เกิดความสนใจในตัวหลิงโหยวขึ้นมาบ้างแล้ว “เสี่ยวหลิงก็รู้เรื่องชาด้วยเหรอ?”

หลิงโหยวโบกมือ “ผมจะไปรู้เรื่องอะไรได้ครับ ก็แค่รู้ผิวเผินเท่านั้นเองครับ บังเอิญเมื่อสองสามปีก่อนตอนที่ผมเดินทางไปที่มณฑลซีเจียง เคยดื่มชาอวิ๋นอู้นี้มาครั้งหนึ่งครับ”