บทที่ 79: ชาอวิ๋นอู้

ฉู่จื่อเจี้ยนตักชาหนึ่งช้อนใส่ลงในกาน้ำชา ใช้น้ำร้อนที่ไม่เดือดจัดชงแล้วกล่าว “เป็นเพื่อนของผมที่มณฑลซีเจียงคนหนึ่งส่งมาให้จริงๆ ครับ เป็นชาใหม่ที่เก็บเกี่ยวบนยอดเขาในฤดูใบไม้ผลินี้ และก็ล้วนแต่เป็นยอดอ่อนหนึ่งใบหนึ่งยอดชั้นดี จากนั้นก็ผ่านกระบวนการผลิตแปดขั้นตอน คือ การคั่ว การสลัด การนวด การคั่วครั้งที่สอง การม้วน การทำขนอ่อน และการคั่วแห้งอีกครั้ง ถึงจะได้ออกมาเพียงไม่กี่กระป๋องเล็กๆ นี้”

ขณะที่พูดคุยกัน ในกาน้ำชาบนโต๊ะก็มีกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วแล้ว ฉู่จื่อเจี้ยนรินให้ม่ายเสี่ยวตงและหลิงโหยวคนละถ้วยแล้ว ก็ยื่นไปตรงหน้าคนทั้งสอง หลิงโหยวเคาะโต๊ะเบาๆ สามครั้งเพื่อแสดงความขอบคุณ

ม่ายเสี่ยวตงยกขึ้นมาดื่มไปคำหนึ่งแล้วชม “เป็นชาที่ดีจริงๆ ทำให้ในปากหอมกรุ่น รสชาติชวนให้ระลึกถึงไม่รู้ลืม”

หลิงโหยววางถ้วยชาไว้ใต้จมูกแล้วดม “ชาอวิ๋นอู้นี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ในประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์ฮั่นก็มีบันทึกไว้ กวีสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ หวงถิงเจียนยิ่งใช้บทกวีสรรเสริญว่า ‘บ้านข้าพเจ้าที่เจียงหนานเก็บเกี่ยวเมฆาอันอุดมสมบูรณ์ เมื่อบดลงมาแล้วก็ละเอียดราวกับหิมะ หิมะก็ยังสู้ไม่ได้’” พูดจบก็ดื่มชาลงไป

ฉู่จื่อเจี้ยนยื่นนิ้วโป้งออกมา “โอ๊ย! เสี่ยวหลิงก็ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้เรื่องราวของใบชานี้มากขนาดนี้”

หลิงโหยววางถ้วยชาลงแล้วยิ้ม “ผมเป็นแพทย์แผนจีนครับ พืชทั่วไปสำหรับผมแล้ว ล้วนแต่ถือเป็นสมุนไพร ดังนั้นจึงพอจะรู้ผิวเผินอยู่บ้าง แต่ในด้านใบชาแล้ว ก็ไม่กล้าที่จะมาอวดรู้ต่อหน้าท่านหรอกครับ”

ฉู่จื่อเจี้ยนคนนี้มีชื่อเสียงในเรื่องการรักชา ผู้ชายโดยทั่วไปก็มักจะมีความชอบในการสะสมอยู่บ้าง อย่างเช่นบางคนชอบสะสมเหล้า ไม่ว่าจะดื่มหรือไม่ดื่ม แต่ก็มักจะเก็บสะสมเหล้าหลากหลายชนิดไว้ บางคนก็ชอบสะสมบุหรี่ แม้กระทั่งคนที่ไม่สูบบุหรี่ พอมีความชอบแบบนี้แล้ว ก็ชอบที่จะเก็บสะสมซองบุหรี่หลากหลายชนิดไว้ แน่นอนว่ายังมีคนที่ชอบสะสมโมเดลฟิกเกอร์, สะสมไฟแช็กกล่องไม้ขีดไฟ หลากหลายชนิด

ส่วนฉู่จื่อเจี้ยนคนนี้ก็เป็นคนที่ชอบสะสมใบชา ไม่ว่าจะเป็นชาที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้า หรือชาเฉพาะกลุ่มที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ที่บ้านของเขาก็จะมีอยู่บ้าง

ส่วนคนในระบบราชการส่วนใหญ่ อย่าดูว่าทุกวันเดินไปที่ไหนก็มีกระติกน้ำร้อนไม่ห่างจากมือ ชงชาเข้มๆ ดื่มไม่หยุด แต่ในสายตาของเขาแล้วคนที่รู้เรื่องชาจริงๆ กลับมีไม่มากนัก

ดังนั้นคนส่วนใหญ่ในสายตาของฉู่จื่อเจี้ยน ก็เหมือนกับคำวิจารณ์ของเมี่ยวอี้ที่มีต่อเจี่ยเป่าอี้และย่าหลิวในเรื่องความฝันในหอแดง ‘ดื่มชาราวกับวัวควายดื่มน้ำ’ ไม่เข้าใจสุนทรียภาพในการชิมชา

ส่วนตอนนี้เมื่อได้เจอกับหลิงโหยวที่สามารถพูดคุยกับเขาในเรื่องใบชาได้อย่างออกรส ฉู่จื่อเจี้ยนก็พลันมีความรู้สึกดีๆ กับชายหนุ่มคนนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

ส่วนม่ายเสี่ยวตงที่อยู่ข้างๆ ก็ฟังไม่เข้าใจว่าชาดีชาเลวอะไร ในความคิดของเขา ปกติดื่มแล้วแก้กระหาย ตอนประชุมทำงานล่วงเวลาดื่มแล้วไม่ง่วงนอน นั่นก็คือชาที่ดีแล้ว

เขาจึงเปลี่ยนเรื่องกล่าว “นั่น...ท่านผู้อำนวยการฉู่ครับ ตำแหน่งที่แน่นอนของหลิงโหยวในกรมตัดสินออกมาแล้วหรือยังครับ? เสี่ยวหลิงเป็นคนมีความสามารถ ท่านต้องใช้ความสามารถของเขาให้เต็มที่ อย่าใช้คนเก่งทำงานเล็กๆ นะครับ!”

แม้ว่าซ่างหย่วนจื้อกับม่ายเสี่ยวตงจะพูดว่า หาตำแหน่งว่างๆ ให้เขาสักตำแหน่งหนึ่งก็พอแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อเห็นว่าหลิงโหยวไม่ได้ต่อต้านการเข้าร่วมระบบราชการเหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว โดยธรรมชาติแล้วก็ต้องจัดหาตำแหน่งที่ดีให้ อย่างไรเสียการจัดแจงของเจ้านายก็คือการจัดแจงของเจ้านาย แต่ตนเองเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงโหยว แล้วก็พูดกับฉู่จื่อเจี้ยนแบบนี้อีก นั่นก็ต้องถือเป็นบุญคุณที่ตนเองส่งออกไปแล้วล่ะ

ฉู่จื่อเจี้ยนได้ฟังก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว ‘อันที่จริงแล้วตอนต้นปีนี้ กรมสาธารณสุขก็ได้เปิดรับข้าราชการไปแล้วกลุ่มหนึ่ง ปีนี้คนที่เกษียณก็ไม่เยอะเท่าไหร่ ดังนั้นจึงไม่มีตำแหน่งที่ดีกว่านี้ว่างออกมา แต่ว่า...เดือนนี้หนังสืออนุมัติของกระทรวงสาธารณสุขเพิ่งจะลงมา จะต้องดำเนินกิจกรรม “สร้างสุขอนามัย” ในแต่ละมณฑล ดังนั้นหลังจากที่ท่านเลขาธิการซ่างได้มีการจัดแจงงานให้เสี่ยวหลิงลงมาแล้ว คณะผู้บริหารของกรมเราก็ได้มีการหารือกันในการประชุมแล้ว ตัดสินใจที่จะให้เสี่ยวหลิงเข้าร่วมในสำนักงานกลุ่มกำกับดูแลและชี้นำของสำนักงานสุขอนามัยรักชาติของกรมสาธารณสุขก่อน โดยจะรับผิดชอบหลักในการชี้นำการสร้างสุขอนามัยและกำกับดูแลตรวจสอบของเมืองและอำเภอต่างๆ ข้างล่าง”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองม่ายเสี่ยวตงแวบหนึ่ง สังเกตการณ์สีหน้าของม่ายเสี่ยวตงอย่างแนบเนียน

อย่างไรเสียการที่หลิงโหยวถูกย้ายมาที่กรมสาธารณสุข ก็เป็นเรื่องที่ท่านเลขาธิการซ่างอนุมัติด้วยตนเอง ส่วนม่ายเสี่ยวตงก็เป็นตัวแทนของท่านเลขาธิการซ่างมา ดังนั้นตอนนี้ความเห็นของม่ายเสี่ยวตง ก็คือความเห็นของท่านเลขาธิการซ่าง แม้ว่าตนเองจะเป็นผู้อำนวยการกรม แต่ก็ไม่สามารถที่จะมาเสียหน้าเจ้านายใหญ่ของตนเองในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้

ส่วนตอนนั้นม่ายเสี่ยวตงกลับมองไปที่หลิงโหยวแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหลิงโหยวเพียงแค่นั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง ไม่ได้มีสีหน้าไม่พอใจอะไรออกมา ม่ายเสี่ยวตงก็หัวเราะ “การจัดแจงของท่านผู้อำนวยการฉู่ย่อมต้องสมเหตุสมผลและถูกต้องตามกฎระเบียบอยู่แล้วครับ และผมก็เชื่อว่าด้วยความสามารถของหลิงโหยว จะต้องสามารถทำงานที่ท่านผู้นำกรมมอบหมายลงมาให้สำเร็จลุล่วงได้อย่างแน่นอนครับ”

แล้วก็หันไปมองหลิงโหยวแล้วกล่าว “หลิงโหยวเอ๊ย เธอก็แสดงท่าทีต่อหน้าท่านผู้อำนวยการฉู่หน่อยสิ!”

อันที่จริงแล้วหลิงโหยวสำหรับการโยกย้ายงานที่ซ่างหย่วนจื้อจัดให้ตนเองในครั้งนี้ค่อนข้างจะตั้งตัวไม่ทัน แต่เขาก็รู้ดีว่า ไม่ว่าซ่างหย่วนจื้อจะเป็นการตอบแทนบุญคุณก็ดี หรืออยากจะยืมตนเองไปสร้างความสัมพันธ์กับท่านผู้เฒ่าฉินก็ดี ล้วนแต่เป็นการให้เกียรติจากท่านผู้นำระดับสูงทั้งสิ้น ส่วนตนเองก็ไม่สามารถที่จะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ อย่างไรเสียก็มีคนมากมายที่อยากจะได้โอกาสเช่นนี้ก็ยังหาไม่ได้เลย ดังนั้นตนเองถึงได้มาที่กรมสาธารณสุขมณฑลรายงานตัวอย่างเต็มใจ

ส่วนว่าจะไปอยู่ตำแหน่งไหน เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ตราบใดที่เป็นงานที่สามารถทำอะไรเพื่อประชาชนและสังคมได้อย่างแท้จริง เขาก็ยินดีที่จะรับ และตอนที่ออกจากปักกิ่ง ในคำพูดของท่านผู้เฒ่าฉิน ก็ได้เตือนหลิงโหยวอย่างไม่ต้องพูดแล้วว่า จะจัดหาตำแหน่งให้เขาด้วยตนเอง ดังนั้นตนเองสุดท้ายแล้วจะสามารถทำงานที่กรมสาธารณสุขมณฑลเจียงหนิงได้นานแค่ไหน หรือจะพูดว่ายังจะสามารถรับราชการที่มณฑลเจียงหนิงได้อีกหรือไม่ก็ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด

แต่หลิงโหยวก็ยังคงลุกขึ้นยืนแสดงท่าที “โชคดีที่ได้รับการให้เกียรติจากท่านผู้นำทุกท่าน ผมย่อมต้องทำตามจิตวิญญาณของอิฐปฏิวัติก้อนหนึ่ง ที่ไหนต้องการ ผมก็จะไปที่นั่น ผมยอมรับการจัดแจงขององค์กรโดยสิ้นเชิงครับ”

ฉู่จื่อเจี้ยนได้ฟัง ในใจก็คิดว่านี่ก็คือพอใจกับตำแหน่งนี้มากแล้ว ถ้างั้นตนเองก็ถือว่าทำงานสำเร็จลุล่วงแล้ว เขาจึงหัวเราะเบาๆ “ดี! คนหนุ่มก็ต้องมีจิตวิญญาณในการทำงานเช่นนี้ เสี่ยวหลิงเอ๊ย ฉันมองเธอในแง่ดีมากนะ”

แล้วก็กล่าวต่อ “มา นั่ง นั่งสิ”

หลังจากทั้งสามคนคุยกันอีกพักหนึ่ง ม่ายเสี่ยวตงก็มองดูเวลา ตนเองที่คณะกรรมการพรรคมณฑลก็ยังมีงานกองโตๆ รอให้เขากลับไปจัดการอยู่ เขาจึงกล่าวขอตัวลา และก็ได้กำหนดเรื่องที่พรุ่งนี้หลิงโหยวจะมารายงานตัวเข้าทำงานแล้ว ส่วนเรื่องเอกสารการเข้าทำงานก็รอหลังจากเข้าทำงานพรุ่งนี้ค่อยจัดการก็ได้

หลังจากทั้งสองคนลงมาข้างล่างแล้ว ขับรถออกจากกรมสาธารณสุข ม่ายเสี่ยวตงกล่าว “น้องหลิงเธอก่อนหน้านี้ก็เคยทำงานที่โรงพยาบาลมณฑลมาก่อน ก็รู้ดีว่าในระบบราชการของประเทศเรา งานก็เป็นส่วนหนึ่ง เรื่องความสัมพันธ์ทางสังคมก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง กระทั่งในบางครั้ง คนที่ทำเก่งก็สู้คนที่พูดเก่งไม่ได้ ที่ท่านเลขาธิการซ่างย้ายเธอมาอย่างเอิกเกริก ก็เพื่อที่จะหนุนหลังเธอ แต่ว่างานในอนาคตก็ต้องพึ่งพาตัวเธอเองแล้ว แต่ว่า ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็บอกฉันได้ทุกเมื่อ ยังคงเหมือนเดิม ตราบใดที่พี่ชายอย่างฉันทำได้...จะไม่คลุมเครือเด็ดขาด”

คำพูดของม่ายเสี่ยวตงนี้ หนึ่งคือเพื่อขายความดีความชอบให้เจ้านายของตนเอง สองคือก็เอาบุญคุณกับหลิงโหยว ความหมายก็คือ สำหรับเรื่องของเธอหลิงโหยว ฉันม่ายเสี่ยวตงที่ควรจะทำฉันก็ทำหมดแล้ว ต่อไปถ้าหากฉันมีเรื่องอะไร เธอก็อย่าคลุมเครือนะ

หลิงโหยวก็ฟังออกถึงความหมายบางอย่าง เขาจึงกล่าว “ขอบคุณพี่ชายที่เตือนครับ ผมจำไว้แล้วครับ การให้เกียรติของท่านเลขาธิการซ่างที่มีต่อผม ผมจะจดจำไว้ในใจอย่างแน่นอนครับ และก็ตลอดมาก็ได้รับการดูแลจากพี่ม่ายมามากมายแล้ว ถ้าหากในอนาคตมีอะไรที่น้องชายพอจะช่วยได้ ก็อย่าเกรงใจกับผมนะครับ”

ม่ายเสี่ยวตงได้ฟังหลิงโหยวพูดเช่นนี้ ก็รู้แล้วว่าในใจของหลิงโหยวมีแผนการแล้ว เขาจึงหัวเราะ “พี่ชายดูแลน้องชาย นั่นก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ พูดอะไรขอบคุณกัน เธอนี่สิถึงจะห่างเหินกับพี่ชายอย่างฉันแล้วนะ”

หลิงโหยวก็หัวเราะเบาๆ “ครับ ระหว่างพี่น้องไม่พูดคำขอบคุณ แต่ว่าเหล้าตอนเย็นเป็นต้องดื่มแน่นอนครับ”

ม่ายเสี่ยวตงได้ฟังก็หัวเราะลั่น “เหล้าฉลองของเธอพี่จะต้องดื่มแน่นอน ครั้งที่แล้วดื่มไม่ดี วันนี้เมาให้เต็มที่ไปเลย”