บทที่ 80: รถมือสอง

ม่ายเสี่ยวตงขับรถมาส่งถึงคณะกรรมการพรรคมณฑลตลอดทาง หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้วก็กล่าว “ท่านเลขาธิการซ่างต้องการจะพบนาย”

หลิงโหยวอยู่บนทางก็ได้เดาได้แล้ว ดังนั้นจึงพยักหน้า “เดิมทีก็ตั้งใจว่าจะไปขอบคุณท่านเลขาธิการซ่างต่อหน้าอยู่แล้ว แต่ก็กลัวว่าท่านผู้นำจะไม่มีเวลา”

ม่ายเสี่ยวตงผลักประตูรถ “ไปเถอะ”

ทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูของซ่างหย่วนจื้อ ม่ายเสี่ยวตงเคาะประตูแล้วก็ผลักประตูเดินเข้าไป หลิงโหยวก็ตามเข้าไปติดๆ

ซ่างหย่วนจื้อเงยหน้าขึ้นมามอง หัวเราะ “เสี่ยวหลิงมาแล้ว นั่งสิ”

หลังจากม่ายเสี่ยวตงพาหลิงโหยวไปนั่งที่โซฟาแล้ว ก็ไปรินน้ำให้เขาถ้วยหนึ่ง สุดท้ายก็พูดกับซ่างหย่วนจื้อ “ท่านผู้นำครับ ผมขอตัวกลับไปที่ห้องทำงานก่อนนะครับ ท่านมีอะไรก็เรียกผมได้ครับ”

ซ่างหย่วนจื้อกำลังเขียนเอกสารในมืออยู่ พยักหน้า “ได้ เธอไปทำงานก่อนเถอะ”

หลังจากม่ายเสี่ยวตงเดินออกไป แล้วก็ค่อยๆ ปิดประตูห้องทำงานลงแล้ว ซ่างหย่วนจื้อก็ก้มหน้าลงกล่าว “เสี่ยวหลิงเอ๊ย เธอก็รอสักครู่นะ ฉันเขียนเอกสารฉบับนี้เสร็จก่อน”

หลิงโหยวนั่งอย่างเรียบร้อยอยู่บนโซฟาแล้วกล่าวเสียงเบา “ท่านทำงานก่อนเถอะครับ”

ประมาณห้าหกนาทีต่อมา ซ่างหย่วนจื้อก็วางปากกาในมือลง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน หลิงโหยวเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

ซ่างหย่วนจื้อถือกระติกน้ำร้อนเดินไปทางหน้าโซฟาไปพลางกดมือลงไปพลาง “เธอนั่งสิ นั่งเถอะ”

แต่หลิงโหยวก็ยังคงรอให้ซ่างหย่วนจื้อนั่งลงก่อน ตนเองถึงค่อยนั่งลงตาม

“กรมสาธารณสุขให้ตำแหน่งอะไรกับเธอ?”

หลิงโหยวตอบกลับ “สำนักงานกลุ่มกำกับดูแลและชี้นำของสำนักงานสุขอนามัยรักชาติครับ”

ซ่างหย่วนจื้อพยักหน้า “อ้อ การเคลื่อนไหวสุขอนามัยรักชาติทั่วประเทศได้เริ่มขึ้นอีกครั้งแล้ว งานนี้สำคัญมาก และก็ฝึกฝนคนได้ดีมากเช่นกัน เธอก็เพิ่งจะเข้ามาในระบบราชการใหม่ๆ มีความมั่นใจว่าจะทำได้ดีไหม?”

หลิงโหยวหัวเราะ “เขาว่ากันว่าทุกอย่างเริ่มต้นยาก แต่ตึกสูงหมื่นจั้งก็เริ่มต้นจากพื้นดิน ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำครับ”

ซ่างหย่วนจื้อพยักหน้า “อืม มีความเชื่อมั่นเช่นนี้ก็ไม่มีงานอะไรที่ทำไม่ได้ ฉันมองเธอในแง่ดี”

หลิงโหยวกล่าวอย่างขอบคุณ “ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณความไว้วางใจของท่านผู้นำที่มีต่อผมครับ”

ซ่างหย่วนจื้อโบกมือ “เธอต้องคิดแน่ๆ ว่า ฉันเลื่อนตำแหน่งเธอ เป็นเพราะเธอช่วยลูกชายที่ไม่เอาไหนของฉัน? ผิดแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอฉันก็รู้สึกว่าเธอเป็นคนที่มีแววแล้ว ในตัวเธอฉันเห็นความเหนียวแน่นชนิดหนึ่งที่ฉันไม่เห็นในคนส่วนใหญ่ จิตวิญญาณที่เกลียดชังความชั่วร้ายดุจศัตรู และมณฑลเจียงหนิงในปัจจุบันก็มีทั้งดีและเลวปะปนกันไป แถมยังเพิ่งจะผ่านการกวาดล้างครั้งใหญ่ไปเมื่อไม่นานมานี้ เป็นช่วงเวลาที่ต้องการเลือดใหม่เข้ามาเสริมทัพ คัดเลือกบุคลากรโดยไม่ยึดติดกับรูปแบบ ดังนั้นฉันจึงต้องการบุคลากรอย่างเธออย่างเร่งด่วน ที่จะสามารถในอนาคตอันใกล้นี้ ราวกับหน่อไม้หลังฝนฤดูใบไม้ผลิ เติบโตเต็มไปทั่วทุกผืนดินของมณฑลเจียงหนิง”

หลิงโหยวได้ฟัง ก็อดที่จะรู้สึกละอายใจไม่ได้ คิดในใจว่าเป็นตนเองที่มองการณ์ไกลไม่พอ เขาคิดมาโดยตลอดว่าการจัดแจงงานของซ่างหย่วนจื้อที่มีต่อตนเอง เป็นเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณส่วนตัว แต่มาตอนนี้เมื่อได้ฟังเขาพูดเช่นนี้ เขาก็ตระหนักว่าตนเองยังบำเพ็ญตนไม่พอ คิดปัญหาง่ายเกินไป ตีตราคนเกินไป

“ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับท่านผู้เฒ่าฉินนั้น พูดตามตรง ก่อนที่จะเข้าใจเธออย่างถ่องแท้ ฉันก็หวังว่าเธอจะสามารถเป็นสื่อกลางผ่านทางเธอได้ แต่ฉันก็ไม่ได้ทำเพื่อการเลื่อนตำแหน่งและความก้าวหน้าส่วนตัวของฉันเด็ดขาด ฉันเป็นเลขาธิการที่มาจากรากหญ้า หลายครั้งในนโยบายและโครงการที่ดีๆ ในปักกิ่ง ฉันวิ่งเต้นจนเหนื่อยก็ยังแย่งชิงไม่ทันผู้ว่าการมณฑลอื่นที่มีเส้นสายและเบื้องหลัง ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงได้มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง วันนี้ก็มีแค่เราสองคน ฉันขอสำรวจตัวเองสักหน่อย”

หลิงโหยวได้ฟังก็รีบกล่าว “ท่านเลขาธิการซ่างครับ ท่านพูดเกินไปแล้วครับ ท่านเป็นผู้นำแบบไหน จากการปฏิบัติการครั้งใหญ่ของมณฑลเจียงหนิงของเราในครั้งนี้ผมก็มองออกแล้วครับ ผมก็เติบโตมาบนผืนดินของเจียงหนิงนี้ตั้งแต่เด็กเหมือนกันครับ ใจของผม ก็เหมือนกับท่านครับ ล้วนแต่หวังว่าประชาชนในมณฑลของเราจะสามารถภายใต้ความพยายามของเราจะกลายเป็นมั่นคงและร่ำรวย เด็กได้รับการศึกษา วัยกลางคนมีงานทำ คนชราได้รับการดูแล ก็เป็นเจตนารมณ์แรกเริ่มและอุดมการณ์ของผมในครั้งนี้ที่ตัดสินใจเข้าระบบราชการครับ ผมเข้าใจท่านครับ”

ซ่างหย่วนจื้อพอใจมองดูหลิงโหยว ครู่ต่อมาก็เอ่ยปากหัวเราะ “ตอนแรก ฉันยังนึกว่าเธอจะปฏิเสธฉันเหมือนกับครั้งแรกเสียอีก”

หลิงโหยวเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน “ครั้งที่แล้ว เป็นผมที่อวดดีเกินไปครับ ท่านใจกว้างเหมือนทะเล”

ซ่างหย่วนจื้อกลับโบกมือ “คนหนุ่ม มีความหยิ่งทะนงมีขอบเขตเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยก็จะไม่ถูกกัดกร่อนได้ง่ายๆ ฉันหวังว่าเธอจะสามารถในท่ามกลางผลประโยชน์และสิ่งล่อใจ ยึดมั่นในความหยิ่งทะนงและขอบเขตของตนเองนั้นไว้ตลอดไป”

หลิงโหยวได้ฟังก็ยืดตัวตรง กล่าวอย่างจริงจัง “ครับ ผมจะจดจำไว้ในใจครับ”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันอีกสองสามประโยค ซ่างหย่วนจื้อมีประชุมต้องเข้า ดังนั้นหลิงโหยวจึงได้ทักทายกับม่ายเสี่ยวตงอีกครั้งหนึ่ง แล้วก็นัดแนะกันว่าตอนเย็นเขาจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว ก็ออกจากคณะกรรมการพรรคมณฑลไป

ที่ริมถนนรออยู่นาน ถึงจะได้รถแท็กซี่คันหนึ่ง หลังจากขึ้นไปแล้ว หลิงโหยวก็พลันตระหนักว่าในเมืองใหญ่เช่นอวี๋หยางนี้ไม่เหมือนกับหมู่บ้านเล็กๆ อย่างอวิ๋นกั่งเลย การจราจรเป็นปัญหาจริงๆ เขาจึงพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้ว หลิงโหยวก็พูดกับคนขับรถ “ลุงครับ พาผมไปที่ตลาดรถมือสองที่น่าเชื่อถือหน่อยครับ”

คนขับรถกล่าวคำว่า “ได้เลย!” ก็สตาร์ทรถไปยังศูนย์ซื้อขายรถมือสองที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองอวี๋หยาง

เดินดูอยู่ชั่วโมงกว่า ความคิดของหลิงโหยวก็คือซื้อรถยนต์ที่ธรรมดาและราคาถูกสำหรับใช้เดินทาง ดังนั้นในที่สุดภายใต้การแนะนำของพนักงานขายรถมือสอง ก็ใช้เงินไปสามหมื่นกว่าหยวน ซื้อรถโฟล์คสวาเกนสีดำธรรมดาคันหนึ่ง

หลังจากให้ความร่วมมือในการทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์และอื่นๆ เสร็จแล้ว ก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นกว่าแล้ว หลิงโหยวก็ไปล้างรถอีกครั้ง ตอนที่ทำบัตรล้างรถ เขาก็มองดูเวลาคาดคะเนว่าเซวียย่าเหยียน, ตู้เหิง, ม่ายเสี่ยวตงพวกเขาก็จะเลิกงานแล้ว ก็คิดว่าจะไปเลี้ยงข้าวที่ไหนดี

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงโหยวเชิญม่ายเสี่ยวตงและตู้เหิงทานข้าว เลือกร้านเล็กๆ ก็ย่อมจะดูเหมือนไม่จริงใจพอ

ในขณะที่กำลังจะเอาบัตรล้างรถที่เพิ่งจะทำใหม่ใส่กระเป๋าเสื้อคลุม เขาก็คลำไปเจอบัตรอีกใบหนึ่ง หยิบออกมาดูก็คือบัตรดำของโรงแรมวิมานค์ที่ครั้งที่แล้วตอนที่ฉินเจียวพาตนเองไปที่โรงแรมวิมานค์อินเตอร์เนชั่นแนล ผู้จัดการจางจงเฉินคนนั้นให้ตนเองมา นี่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับอยากจะนอนก็ได้หมอนมาพอดี

ในบรรดาโรงแรมหรูสองสามแห่งของเมืองอวี๋หยาง อันดับหนึ่งย่อมต้องเป็นภัตตาคารอวี๋หยางระดับต้อนรับรัฐบาลที่ครั้งที่แล้วม่ายเสี่ยวตงเชิญตนเองไป และที่สามารถจะเทียบเท่ากับภัตตาคารอวี๋หยางได้ก็มีเพียงวิมานค์เท่านั้น อย่างไรก็ตาม หนึ่งคือภัตตาคารอวี๋หยางมีกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คือดูระดับแล้วค่อยจัดห้องส่วนตัวที่มีระดับแตกต่างกันไป ตนเองก็เป็นเพียงรองหัวหน้าแผนกเล็กๆ ของกรมสาธารณสุขที่ยังไม่ได้เข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ ห้องส่วนตัวที่จัดให้ก็คงจะเป็นเพียงห้องที่ธรรมดาที่สุด ถึงกับถ้าหากจำนวนคนทานอาหารเยอะ ตนเองจะจองคิวได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่เลย แม้ว่าครั้งที่แล้วจะผ่านการแนะนำของม่ายเสี่ยวตงได้รู้จักกับผู้จัดการภัตตาคารอวี๋หยาง จางต้าหมินแล้ว แต่ตนเองเลี้ยงข้าวม่ายเสี่ยวตงและคนอื่นๆ กลับ ก็ไม่ดีที่จะไปใช้เส้นสายของม่ายเสี่ยวตงมาจองห้องส่วนตัวอีกใช่ไหมล่ะ

สองคือภัตตาคารอวี๋หยางมีคนพลุกพล่าน ฐานะของม่ายเสี่ยวตงและตู้เหิงก็พิเศษ ที่นั่นก็ไม่แน่ว่าจะเหมือนกับครั้งที่แล้วที่จะไปเจอคนรู้จักระดับสูงคนไหนเข้า ถึงตอนนั้นถ้าดื่มไม่สนุกหรือไม่เต็มที่ ก็ยิ่งจะเสียมากกว่าได้

ดังนั้นหลังจากล้างรถเสร็จแล้ว หลิงโหยวจึงขับรถตรงไปยังโรงแรมวิมานค์อินเตอร์เนชั่นแนล ตั้งใจจะไปจองห้องส่วนตัวที่นั่นก่อน ถึงตอนนั้นก็บอกม่ายเสี่ยวตงพวกเขามาก็พอแล้ว