บทที่ 81: บริการเช็ดรถ

แม้ว่าจะเป็นรถมือสอง แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าของคนก่อนขับอย่างถนอมมาก เครื่องยนต์และกำลังก็ดีมาก ขับแล้วก็ราบรื่นดี ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มาถึงหน้าโรงแรมวิมานค์

ส่วนครั้งนี้พนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูก็ไม่ได้ออกมาต้อนรับเหมือนกับครั้งที่แล้ว แต่กลับยืนอยู่ที่นั่นมองดูหลิงโหยวหาที่จอดรถ แต่ในตอนที่หลิงโหยวหาที่จอดรถจอดเรียบร้อยแล้ว พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งกลับเดินเข้ามา

“สวัสดีครับคุณผู้ชาย ต้องการบริการเช็ดรถไหมครับ?” พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นยิ้มแล้วยืนอยู่หน้าหน้าต่างรถของหลิงโหยวแล้วถาม

หลิงโหยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้แล้วว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนี้หมายความว่าอย่างไร ที่เรียกว่าบริการเช็ดรถ ก็เป็นเพียงแค่ทิปที่พนักงานรักษาความปลอดภัยเรียกเก็บเองอย่างอ้อมๆ หลิงโหยวรังเกียจพฤติกรรมและสิ่งที่เรียกว่ากฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรเช่นนี้มาโดยตลอด เขาคิดว่า ในฐานะผู้บริโภคคนหนึ่ง การทานอาหารและเข้าพักนั้น การจ่ายเงินตามราคาที่ระบุไว้อย่างชัดเจน เป็นสัญญาที่ปกติที่สุดระหว่างแขกกับร้านค้า ต่อให้ราคาของคุณจะแพงกว่าของคนอื่น แต่ตราบใดที่คุณระบุราคาอย่างชัดเจน นี่ก็เป็นอิสระในการเลือกของผู้บริโภค นี่เป็นสิ่งที่สอดคล้องกับกฎระเบียบอย่างสมบูรณ์ ถ้าคิดว่าแพงฉันก็ไม่กิน ถ้าพอใจแน่นอนว่าฉันก็ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่ตนเองควรจะรับผิดชอบ ต่อให้จะเป็นสิ่งที่เรียกว่าค่าเปิดขวดในโรงแรมหรูบางแห่ง ก็คือค่าบริการ ก็จะถูกระบุไว้อย่างชัดเจนบนเมนูอาหาร

แต่เหมือนกับสิ่งที่เรียกว่าบริการเช็ดรถเช่นนี้ เป็นการบังคับให้ผู้บริโภคต้องจ่ายเงินที่ไม่จำเป็นโดยสิ้นเชิง หลิงโหยวไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาด

เขาจึงเปิดประตูลงจากรถแล้วกล่าว “ขอบคุณครับ ผมเพิ่งจะล้างรถเสร็จ ไม่ต้องการครับ”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ รอยยิ้มที่สดใสเมื่อครู่ของพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น ก็พลันหายไปในทันที เคาะฝากระโปรงหน้ารถของหลิงโหยวแล้วกล่าว “ที่นี่ห้ามจอดรถ เอารถออกไป”

หลิงโหยวขมวดคิ้ว หันกลับไปถาม “ที่นี่ไม่ได้เขียนว่าที่จอดรถสาธารณะเหรอครับ?”

พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นเช็ดมือที่ตนเองเพิ่งจะเคาะฝากระโปรงหน้าเมื่อครู่อย่างรังเกียจแล้วกล่าวอย่างหยิ่งยโส “เป็นที่จอดรถสาธารณะ แต่ว่า เป็นที่จอดรถสาธารณะของโรงแรมเรา ใช้ได้เฉพาะจอดรถของลูกค้า VIP ของโรงแรมเราเท่านั้น”

หลิงโห่วมองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วก็ชี้ไปยังป้ายสีน้ำเงินแผ่นหนึ่งที่ตำแหน่งที่มีโซ่เหล็กกั้นอยู่ทางด้านขวาแล้วถาม “ถ้างั้นที่นั่นเป็นที่จอดรถอะไรครับ?”

พนักงานรักษาความปลอดภัยมองตามมือของหลิงโหยวไป เหมือนกับไม่ได้เห็นตัวอักษรที่เขียนว่า “ที่จอดรถ VIP” บนป้ายเลย เชิดจมูกขึ้นแล้วกล่าว “ที่นั่นก็เป็นที่จอดรถ VIP มีปัญหาอะไรไหม?”

แล้วก็居然ชี้ไปที่รถของหลิงโหยวอีกครั้งแล้วเบ้ปากกล่าว “แกก็ดูซะบ้างสิว่า ที่นี่ของพวกเราจอดอยู่ด้วยรถอะไรกันบ้าง คันไหนไม่ใช่รถหรูระดับสูงที่เริ่มต้นด้วยเบนซ์บีเอ็มดับเบิลยู รถกากๆ ของแกจอดอยู่ที่นี่ ก็กระทบกระเทือนภาพลักษณ์ของโรงแรมเราแล้ว”

แล้วก็ยังไม่ทันที่หลิงโหยวจะพูดอะไร ก็หันหลังเดินไปยังป้อมยามของตนเองแล้วก็พูดอย่างรำคาญ “รีบขับออกไป ขับออกไป” ตอนที่เดินไปไกลแล้วก็ยังไม่ลืมที่จะพึมพำ “ดูท่าทางยากจนนั่นสิ ค่าเช็ดรถก็ยังจ่ายไม่ไหว ยังจะกล้ามาใช้บริการที่นี่อีก”

หลิงโหยวขมวดคิ้วจ้องมองเงาหลังของพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาอยากจะเดินจากไปเสียจริงๆ แต่พอมองดูนาฬิกา ม่ายเสี่ยวตงและคนอื่นๆ ก็ใกล้จะเลิกงานแล้ว จะไปหาสถานที่ที่เหมาะสมอีกครั้ง ก็คงจะไม่ทันแล้ว เขาจึงไม่ได้สนใจคำพูดของพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกต่อไป คิดในใจว่า ‘ต่อให้ที่นี่ของแกจะเป็นที่จอดรถ VIP ฉันก็เป็น VIP ของที่นี่ของพวกแกเหมือนกัน แกก็คงจะไม่สามารถไล่ฉันไปได้หรอกนะ’

แล้วเขาก็ล็อครถแล้วก็เดินตรงไปยังหน้าประตูโรงแรม

เพิ่งจะมาถึงที่ประตูหมุนของหน้าประตูโรงแรม พนักงานรักษาความปลอดภัยคนเมื่อครู่ก็เดินออกมาจากป้อมยามของตนเองอย่างโมโห ชี้ไปที่หลิงโหยวแล้วตวาด “เฮ้? ฉันว่าแกนี่มันยังไงกัน? ไม่ได้บอกให้แกเอารถออกไปเหรอ แกฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม?”

หลิงโห่วมองดูเขาแล้วกล่าวเสียงเย็นชา “ผมมาทานข้าว รถก็จอดไม่ได้เหรอครับ?”

พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นกอดอกเดินวนรอบหลิงโหยวสำรวจอยู่รอบหนึ่ง “แกมาทานข้าว? แกรู้ไหมว่าที่นี่ของพวกเราเป็นระดับไหน?”

พูดพลางก็ชี้ไปที่รถของหลิงโหยวในที่จอดรถ แล้วก็ชี้ไปที่หลิงโหยว “ดูรถกากๆ ที่แกขับนั่นสิ แล้วก็ดูเสื้อผ้าที่แกใส่ แกจะกินไหวเหรอ?”

หลิงโหยวในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป กล่าวอย่างโมโห “ฉันจะขอพบผู้นำของพวกแก ร้องเรียนแก”

พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นเห็นดังนั้นก็ยิ่งหยิ่งยโสมากขึ้นไปอีก “ผู้นำไม่มีเวลา จะไปร้องเรียนที่ไหนก็ไปร้องเรียนที่นั่นเลย ฉันจะบอกแกนะ วันนี้ตราบใดที่ฉันยังอยู่ แกก็จะเข้าประตูนี้ไม่ได้”

ส่วนตอนนั้นผู้จัดการของโรงแรมวิมานค์ จางจงเฉินเพิ่งจะออกจากลิฟต์ ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายที่หน้าประตู เขาจึงพูดกับผู้จัดการล็อบบี้ “เสี่ยวหลิว นายไปดูข้างนอกหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าไปกระทบกระเทือนแขก”

ผู้จัดการล็อบบี้คนนั้นได้ฟังก็รับคำแล้วก็ก้าวเท้าเดินออกไปนอกประตู บังเอิญไปเจอกับพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นยังคงเอะอะโวยวายขวางทางของหลิงโหยวอยู่

“เอะอะอะไรกัน? เสียกิริยา” หลังจากผู้จัดการหลิวออกมาแล้วก็ตวาดใส่พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น

พนักงานรักษาความปลอดภัยหันไปมอง รีบยืนตรง “สวัสดีครับผู้จัดการหลิว”

แล้วก็ชี้ไปที่หลิงโหยวแล้วกล่าว “ผู้จัดการหลิวครับ คนนี้มาก่อเรื่องที่โรงแรมของเราครับ”

ผู้จัดการหลิวมองมาทางหลิงโหยว “คุณผู้ชายครับ ที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ ขอให้คุณโปรดรักษามารยาทด้วยครับ”

หลิงโหยวเกือบจะถูกทำให้หัวเราะออกมา “คุณคือผู้จัดการใช่ไหมครับ? ขอถามหน่อยครับว่าคุณตรวจสอบให้ชัดเจนแล้วหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้มาให้ผมรักษามารยาท พนักงานของโรงแรมคุณทำอะไรไปคุณได้ถามบ้างไหมครับ?”

ผู้จัดการหลิวได้ฟังก็ขมวดคิ้ว “พนักงานของเราถ้าหากมีปัญหา เราจะจัดการเอง แต่ขอให้คุณอย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้แขกท่านอื่นของเราในการทานอาหารและพักผ่อนที่นี่”

พูดจบก็พินิจพิเคราะห์หลิงโหยวอีกครั้งหนึ่งแล้วกล่าว “แล้วก็ ที่นี่ของเราเป็นโรงแรมระบบสมาชิก สำหรับคนที่ไม่ใช่สมาชิกของโรงแรมนี้ เราไม่ต้อนรับ แต่ถ้าหากคุณมาตามนัด สามารถบอกชื่อห้องส่วนตัวที่ท่านนัดไว้กับชื่อผู้จองได้ เราตรวจสอบแล้ว จะมีพนักงานพาคุณไป”

หลิงโหยวในชั่วพริบตานี้ถึงกับชื่นชมผู้จัดการหลิวคนนี้อยู่บ้าง คิดในใจว่าคนๆ นี้กลับฝึกฝนมาอย่างไรถึงได้สามารถใช้ภาษาที่สุภาพที่สุด แต่กลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเช่นนี้ได้

ส่วนตอนนั้นจางจงเฉินที่อยู่ในล็อบบี้เห็นผู้จัดการหลิวไปแล้วยังไม่กลับมา แถมข้างนอกก็ยังคงมีเสียงเอะอะโวยวายอยู่ เขาจึงตั้งใจจะออกไปดูด้วยตนเอง

เขากอดอกมาที่หน้าประตู หรี่ตามองอย่างไม่พอใจแล้วกล่าว “เกิดอะไรขึ้น?”

ผู้จัดการหลิวคนนั้นรีบกล่าว “ท่านประธานจางครับ ผมกำลังจัดการอยู่ครับ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นก็รีบโค้งตัวคารวะจางจงเฉิน ยิ้มประจบประแจงเผยให้เห็นฟันเหลืองซี่หนึ่ง

ส่วนตอนนั้นหลิงโหยวก็ได้ผิดหวังกับการต้อนรับของโรงแรมวิมานค์อย่างมากแล้ว เขาจึงกล่าวอย่างเย็นชา “ผู้จัดการจาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

จางจงเฉินคนนั้นลืมตาขึ้นมามอง อึ้งไปสองวินาที เมื่อจำหลิงโหยวได้แล้วก็รีบโค้งตัวยื่นมือทั้งสองข้างออกไปแล้วยิ้ม “โอ๊ย! ที่แท้ก็คือท่านประธานหลิงให้เกียรติมาเยือนนี่เอง ทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าสักคำเลยล่ะครับ ผมจะได้เตรียมงานต้อนรับให้ดีๆ”

หลิงโห่วมองดูมือทั้งสองข้างที่ยื่นออกมาของจางจงเฉิน เพียงแค่ยกมือขึ้นไปจับกับเขาเบาๆ แล้วก็ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชาคำหนึ่งแล้ว มองดูประตูที่หรูหราโอ่อ่าของโรงแรมวิมานค์แล้วกล่าว “ไม่กล้าหรอกครับ ประตูวัดของวิมานค์แห่งนี้ใหญ่เกินไป พระองค์เล็กๆ อย่างผม ไม่กล้าเข้าไป”

จางจงเฉินย่อมฟังออกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งในน้ำเสียงของหลิงโหยว ขมวดคิ้วมองไปที่ผู้จัดการหลิวกับพนักงานรักษาความปลอดภัย “ใครไปล่วงเกินท่านประธานหลิงเข้า?”

ตอนนี้หน้าผากของจางจงเฉินมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย ต้องรู้ก่อนว่า หลิงโหยวคนนี้เป็นคนที่คุณหนูฉินให้ความสำคัญ ท่าทีของคุณหนูฉินที่มีต่อท่านประธานหลิงคนนี้ในครั้งนั้น ตนเองก็ยังคงจำได้ดีอยู่เลย ถ้าหากไปล่วงเกินพระองค์ใหญ่ท่านนี้เข้าจริงๆ เขาไปฟ้องคุณหนูฉินกับตนเองสักคำหนึ่ง ตามระดับความรักที่คุณหนูฉางเหวินหงเจ้าของของเรามีต่อคุณหนูฉินแล้ว ตนเองไม่ถูกไล่ออก ก็ต้องถูกตำหนิอย่างรุนแรง ตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปนี้ก็ไม่แน่ว่าจะต้องสั่นคลอนไปด้วย!