บทที่ 82: สิทธิของผู้บริโภค

เมื่อผู้จัดการหลิวและพนักงานรักษาความปลอดภัยเห็นท่าทีของจางจงเฉินในตอนนี้ ก็รู้แล้วว่าตนเองมีตาหามีแววไม่ ได้ล่วงเกินลูกค้ารายใหญ่เข้าให้แล้ว ดังนั้นจึงยืนก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรอีก

จางจงเฉินตวาดอย่างโมโห “ตาหมาของพวกแกบอดหรือไง ฉันไม่ได้บอกพวกแกแล้วเหรอว่าถ้าท่านประธานหลิงมาที่วิมานค์ จะต้องให้บริการตามมาตรฐานสูงสุด? พวกแกทำอะไรกัน ทำงานนี้ได้ไหม? ทำไม่ได้ก็ไสหัวไปให้หมด”

หลิงโหยวรู้ดีอยู่แล้วว่าจางจงเฉินคนนี้กำลังแสดงละครให้ตนเองดู เขามองดูนาฬิกา ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว ดังนั้นจึงไม่ไปถือสาหาความกับคนสองสามวันนี้ กล่าว “ผมอยากจะจองห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ประมาณสี่ห้าคน ไม่ทราบว่าผู้จัดการจาง พอจะได้ไหมครับ?”

จางจงเฉินรีบกล่าว “ดูท่านพูดเข้าสิครับ เดี๋ยวผมจะให้คนไปเตรียมห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดของโรงแรมเราออกมาทันทีครับ”

พูดพลางก็หันไปตวาดใส่ผู้จัดการหลิวที่อยู่ด้านหลัง “ยังไม่รีบไปอีก เตรียมห้อง “น่งชุนโหรว” ให้พร้อม วันนี้ถ้าหากท่านประธานหลิงไม่พอใจกับการบริการของเราแม้แต่นิดเดียว ก็เก็บข้าวของแล้วไสหัวไปให้หมด”

พูดจบก็เปลี่ยนกลับมาเป็นรอยยิ้มที่สดใสเหมือนเดิมแล้วพูดกับหลิงโหยว “ท่านประธานหลิงครับ เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ ผมจะไปเป็นเพื่อนท่านไปดื่มชาที่ห้องชาชั้นสามก่อน ค่อยๆ รอเพื่อนของท่านนะครับ” พูดจบก็ทำท่าทาง “เชิญ”

หลิงโหยวไม่ได้ตอบอะไร ก้าวเท้าเตรียมจะเข้าไปข้างใน แต่เพิ่งจะเดินไปสองก้าวก็หันกลับมาพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น “อ้อ! จริงสิ เดี๋ยวเพื่อนผมมา ก็ไม่ต้องใช้บริการเช็ดรถของคุณเหมือนกัน”

จางจงเฉินเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น กัดฟันแน่นมองดูพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น ในใจก็ด่า ‘บ้าเอ๊ย แกตาบอดหรือไง ค่าเช็ดรถของใครแกก็กล้าเก็บ รอให้ท่านประธานหลิงไปก่อนเถอะ ดูสิว่าฉันจะจัดการพวกแกอย่างไร’

อันที่จริงแล้วสิ่งที่เรียกว่า “บริการเช็ดรถ” ของโรงแรมวิมานค์ ถ้าจะถามว่าจางจงเฉินรู้หรือไม่ เขาย่อมต้องรู้อยู่แล้ว เพราะว่าแขกไม่ว่าจะใช้จ่ายในโรงแรมไปเท่าไหร่ ก็จะต้องผ่านบัญชีการเงิน แต่เงินที่เก็บจาก “บริการเช็ดรถ” นี้ เป็นเงินที่พนักงานเก็บไว้เอง ไม่ต้องลงบัญชี และในแผนกอาหารและเครื่องดื่ม, แผนกห้องพัก, ฟิตเนส, ห้องสันทนาการ เป็นต้น ของโรงแรม ก็จะมีการเรียกเก็บทิปในรูปแบบต่างๆ อยู่บ้าง เพียงแต่ว่านี่เป็นการอาศัยลักษณะพิเศษที่ว่ากลุ่มคนที่มาใช้บริการที่โรงแรมวิมานค์ล้วนแต่เป็นคนรวยหรือมีฐานะ เพราะว่าสำหรับคนเหล่านี้แล้วการหยิบเงินทิปสองสามร้อยหยวนออกมาก็เป็นเรื่องเล็กน้อย

จางจงเฉิน也就ยอมรับพฤติกรรมเช่นนี้ไปโดยปริยาย อย่างแรกสามารถที่จะรักษาตำแหน่งผู้บริหารของตนเองให้มั่นคง, ซื้อใจคนได้ อย่างที่สอง คนเหล่านี้หลังจากเก็บทิปทุกเดือนแล้ว ก็จะต้อง “กตัญญู” ตนเองอยู่บ้าง นี่ก็ทำให้เขาได้รับรายได้พิเศษเพิ่มขึ้นมาอย่างเงียบๆ

แต่เขาไม่คิดเลยว่า วันนี้หลิงโหยวจะมา และก็ยังไม่ยอมจ่ายค่า “บริการเช็ดรถ” นี้อีกด้วย นี่ทำให้จางจงเฉินปวดหัวมาก ถ้าหากหลิงโหยวเอาเรื่องนี้ไปบอกกับฉินเจียว ฉินเจียวไปบอกกับน้าชายของเขาอีก ไฟที่ตนเองกินนอกกินใน, ยักยอกทรัพย์สินส่วนตัวก็จะปิดไม่มิดแล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาจึงร้อนใจมาก

หลังจากพาหลิงโหยวมาถึงห้องชาชั้นสามแล้ว เลือกห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดห้องหนึ่งเชิญหลิงโหยวให้นั่งลงแล้ว จางจงเฉินก็ง่วนอยู่กับการชงชาให้หลิงโหยวอย่างเอาใจ

ส่วนหลิงโหยวกลับหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออกไป “พี่ม่ายครับ โรงแรมวิมานค์ ผมจองห้องส่วนตัวไว้เรียบร้อยแล้ว พี่เลิกงานแล้วก็รีบมาเถอะครับ” ทักทายกันสองสามประโยคก็วางสายไป

又โทรหาตู้เหิงอีกครั้ง “พี่ตู้ครับ ผมจองที่ไว้ที่โรงแรมวิมานค์แล้วครับ”

“วันนี้จะต้องดื่มให้สุดเหวี่ยงแน่นอนครับ”

“ครับ ผมจะรอพี่นะครับ ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วยนะครับ”

วางโทรศัพท์มือถือลง 又โทรหาเซวียย่าเหยียน “พี่เซวียครับ วิมานค์”

“นายไม่ได้อยากจะไถฉันสักมื้อใหญ่ๆ เหรอ วันนี้นายสั่งได้ตามสบายเลย”

“ได้ รออยู่นะ ท่านเลขาฯม่ายกับสารวัตรใหญ่ตู้ก็กำลังจะมาแล้ว นายพยายามจะมาก่อนพวกเขาสองคนนะ”

หลังจากจางจงเฉินรินชาให้หลิงโหยวถ้วยหนึ่งแล้วก็หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนแล้วกล่าว “นี่ ท่านประธานหลิงครับ วันนี้ขอโทษจริงๆ นะครับ เป็นผมที่ทำงานไม่ได้เรื่องเองครับ”

หลิงโหยวยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มไปอึกหนึ่ง ไม่ได้ชายตามองจางจงเฉินเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่ได้พูดอะไร

จางจงเฉินเห็นดังนั้นก็โค้งตัวลงต่ำลงไปอีก เหงื่อเย็นก็ไหลลงมาจากหลังไม่หยุด

ครู่ใหญ่ต่อมา หลิงโหยววางถ้วยชาลงแล้วกล่าว “ผมก็แค่เป็นแขกที่มาทานอาหารธรรมดาคนหนึ่งที่นี่เท่านั้นเอง ผู้จัดการจางไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ คุณอาจจะมีวิธีการใช้คนและวิธีการทำกำไรของคุณ แต่ต่อให้หนึ่งร้อยคนจะมีเก้าสิบเก้าคนที่ยอมจ่าย แต่ผมหลิงโหยวไม่ยอมจ่ายใบเสร็จนี้ก็เป็นสิทธิของผม เพราะว่านั่นไม่ใช่กฎระหว่างผู้บริโภคกับร้านค้า เป็นเพียงแค่กฎของผู้จัดการจางของคุณเองเท่านั้นเอง”

พูดจบเขาก็ครุ่นคิดอยู่สองวินาทีแล้วก็มองดูจางจงเฉินแวบหนึ่ง จางจงเฉินมองดูหลิงโหยวแล้วกลืนน้ำลาย เห็นได้ชัดว่า เขาอยู่ในสภาพที่ตึงเครียดมาก

“ครับ ครับ ปัญหาของผมครับ นี่เป็นปัญหาของผมครับ”

หลิงโหยวกล่าวต่อ “วันนี้ผมเป็นเพียงแค่ผู้บริโภคธรรมดาคนหนึ่งของวิมานค์ของคุณ คำพูดบางคำไม่ใช่สิ่งที่ผมควรจะพูด ผมหลิงโหยว ย่อมจะไม่ปากมากอยู่แล้ว วันนี้ผมขอเพียงแค่พวกคุณดูแลแขกของผมให้ดีก็พอแล้วครับ”

คนอื่นไม่รู้ หลิงโหยวย่อมรู้ดีว่าตนเองมีฐานะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะว่าวันนั้นฉินเจียวแนะนำตนเองอย่างยิ่งใหญ่ เหมือนกับผู้จัดการจางคนนี้ที่ทุกวันได้สัมผัสกับมหาเศรษฐีและผู้นำระดับสูงที่มาๆ ไปๆ ที่โรงแรมวิมานค์ คนที่เจนโลกขนาดนี้ อาจจะไม่ชายตามองตนเองเลยสักกี่ครั้ง และวิมานค์แห่งนี้ก็เป็นธุรกิจของน้าชายของฉินเจียว ฉางเหวินหง ระยะเวลาที่ฉางเหวินหงดำเนินธุรกิจ อาจจะยาวนานกว่าอายุของตนเองเสียอีก เขาไม่เชื่อว่าฉางเหวินหงจะไม่รู้ว่าในแต่ละธุรกิจของตนเองมีปรากฏการณ์แต่ละชนิดอยู่ ในเมื่อเจ้าของบ้านเองก็ยังทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งแล้ว ตนเองที่เป็นคนนอกจะไปทำตัวเป็นใหญ่โตอะไรในถิ่นของคนอื่นล่ะ? และตนเองที่ยืมบารมีเสือมาปล่อยจางจงเฉินคนนี้ไปสักครั้งหนึ่ง ก็ยังสามารถที่จะได้บุญคุณจากเขาได้ ย่อมดีกว่าการทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียด

ส่วนจางจงเฉินได้ฟังคำพูดนี้ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียดในใจ “ท่านประธานหลิงใจกว้าง ไม่ถือสาหาความกับจงเฉินอย่างผม ผมขอใช้ชาแทนเหล้าคารวะท่านสักจอกหนึ่งก่อนนะครับ เดี๋ยวพอแขกมาถึงแล้ว ผมจะต้องไปคารวะสักจอกแน่นอนครับ” พูดพลางก็ถึงชาถ้วยหนึ่ง ดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง

หลิงโหยวเห็นดังนั้นแล้ว ก็เผยรอยยิ้มออกมาแล้วกล่าว “ท่านประธานจางครับ พูดเกินไปแล้วครับ นั่งลงคุยกันครับ”

หลังจากทั้งสองคนดื่มชาไปสองสามถ้วยแล้ว ก็พูดคุยกันอย่างถูกคอ ผู้หญิงวัยสามสิบกว่าที่สวมชุดทำงานคนหนึ่งเดินเข้ามา ยิ้มด้วยท่าทางการยืนและการกระทำที่เป็นมืออาชีพแล้วกล่าว “ท่านประธานจางครับ ทางด้านห้องส่วนตัวได้เตรียมเรียบร้อยแล้วครับ แขกคนสำคัญสามารถเข้าไปได้แล้วครับ”

จางจงเฉินชี้ไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วกล่าว “ท่านประธานหลิงครับ นี่คือผู้จัดการหวงของแผนกอาหารและเครื่องดื่มของเราครับ เดี๋ยวมีอะไรต้องการ ก็บอกกับเธอได้เลยครับ แน่นอนว่า ผมบริการด้วยตนเองก็ไม่มีปัญหาครับ” พูดจบก็หัวเราะเบาๆ แล้วก็แนะนำให้ผู้จัดการหวงรู้จักอย่างยิ่งใหญ่ “ท่านนี้คือท่านประธานหลิง แขกประจำของโรงแรมเราในอนาคต จะต้องบริการให้ดีๆ นะครับ”

หลิงโหยวลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “ท่านประธานจางเกรงใจเกินไปแล้วครับ อีกอย่างท่านประธานจางก็รับผิดชอบการดำเนินงานของทั้งโรงแรม ความรับผิดชอบใหญ่หลวง ผมจะกล้าให้ท่านบริการด้วยตนเองได้อย่างไรครับ”

พูดพลางก็ชี้ไปยังผู้จัดการหวงแล้วกล่าว “ก็ต้องรบกวนผู้จัดการหวงแล้วล่ะครับ”

ผู้จัดการหวงคนนั้นยิ้ม “ท่านประธานหลิงสั่งมาได้เลยครับ ล้วนแต่เป็นสิ่งที่พวกเราควรจะทำอยู่แล้วครับ เชิญท่านทางนี้ครับ”

พูดพลางก็หันหลังทำท่าทาง “เชิญ” ที่เป็นมาตรฐาน นำทางข้างหน้า