บทที่ 83: ชั้นสิบหก ห้องน่งชุนโหรว

หลิงโหยวและจางจงเฉินเดินตามหลังไป จางจงเฉินก็แนะนำสภาพแวดล้อมของโรงแรมและสถานที่ในแต่ละชั้นให้หลิงโหยวฟังตลอดทาง รวมทั้งสมาชิกแต่ละระดับสามารถไปถึงชั้นไหนหรือสามารถใช้บริการของสถานที่ใดได้บ้าง แน่นอนว่ายังได้กล่าวเป็นพิเศษว่า ตราบใดที่หลิงโหยวมา ทั้งโรงแรมก็จะเปิดไฟเขียวให้ตลอดทาง

หลังจากขึ้นลิฟต์มาถึงห้องอาหารส่วนตัวชั้นที่สิบหกแล้ว ผู้จัดการหวงก็นำหลิงโหยวมายังห้อง “น่งชุนโหรว” แห่งนั้น

จะเห็นได้ว่านี่คือห้องส่วนตัวเล็กๆ ที่สวยงามที่สามารถรองรับคนได้หกเจ็ดคน การตกแต่งสไตล์จีนดูสง่างามและเรียบง่าย ที่มุมห้องยังมีต้นไผ่จริงที่ปลูกในดินอยู่หย่อมหนึ่ง

ส่วนหน้าต้นไผ่ เด็กสาวที่รูปร่างอรชร สวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีเขียวคนหนึ่ง กำลังบรรเลงเพลงกู่เจิงที่ทำให้คนฟังแล้วรู้สึกสบายใจและหายเหนื่อย หลังจากผ่านไปสองสามวินาที ก็พลันได้กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมา หอมฟุ้งจรุงใจ

บนชั้นวางของที่มุมห้องมีเครื่องเคลือบสีน้ำเงินขาวสองสามชิ้นและของเก่าเช่นแจกันเครื่องเคลือบที่เผาจากเตาเผาที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง บนผนังยังมีภาพวาดทิวทัศน์ดอกไม้และนกที่วาดโดยจิตรกรชื่อดังในสมัยโบราณอยู่สองสามภาพ ส่วนจะเป็นของจริงหรือของเลียนแบบ ก็ไม่อาจทราบได้

จางจงเฉินหัวเราะ “ท่านประธานหลิงบอกว่าพวกเรามีประมาณสี่ห้าคน นั่นก็คงจะเป็นเพื่อนสนิทกันทั้งหมด ห้องส่วนตัวที่ใหญ่เกินไปเวลาสังสรรค์กันจะดูโล่งและเงียบเหงา ดังนั้นจึงได้เตรียมห้อง “น่งชุนโหรว” ห้องนี้ไว้ให้ท่านครับ ห้องส่วนตัวห้องนี้เหมาะสำหรับเพื่อนสนิทสามห้าคนมาพูดคุยเปิดอกกัน ดื่มให้เต็มที่ครับ”

หลิงโหยวพอใจกับสภาพแวดล้อมของห้องส่วนตัวห้องนี้มาก เขาจึงกล่าว “ท่านประธานจางมีน้ำใจแล้วครับ”

จางจงเฉินโบกมือแล้วหัวเราะ “ท่านประธานหลิงอย่าชมผมเลยครับ ท่านชมผมทีไร ผมก็ยิ่งละอายใจมากขึ้นไปอีกครับ”

หลิงโห่วมองดูชื่อ “น่งชุนโหรว” บนประตู ฟังเสียงเพลงกู่เจิงที่ดังมา แล้วก็ชม “ธารน้ำไหลเงียบเชียบโอบล้อมไผ่ พฤกษาบุปผาทางตะวันตกของไผ่หยอกเย้าความอ่อนโยนแห่งวสันต์ กระท่อมมุงจากนั่งเผชิญหน้ากันทั้งวันสกุณาหนึ่งตัวไม่ขับขานขุนเขายิ่งสงัดนัก ผู้ออกแบบท่านนี้ ช่างใส่ใจจริงๆ นำบทกวี “เรื่องราวที่จงซาน” ของหวังอันสือ หวังจิงกงมาถ่ายทอดออกมาในห้องส่วนตัวห้องนี้ได้อย่างถึงแก่นแท้”

จางจงเฉินยกนิ้วโป้งขึ้นมาแล้วยิ้มประจบประแจง “ท่านประธานหลิงต่างหากที่ความรู้มากมาย มองแวบเดียวก็มองทะลุถึงความลึกลับของห้องน่งชุนโหรวนี้ได้ จงเฉินนับถือ นับถือ”

ในตอนนั้นเอง เสียงจากเจ้าหน้าที่ชั้นล่างก็ดังขึ้นในหูฟังของผู้จัดการหวง “ผู้จัดการหวงครับ แขกคนสำคัญของท่านประธานหลิงที่ห้องน่งชุนโหรวชั้นสิบหกมาถึงแล้วครับ เตรียมต้อนรับได้เลยครับ”

ผู้จัดการหวงตอบกลับ “ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

พูดจบก็พูดกับหลิงโหยวและจางจงเฉินอีกครั้ง “ท่านประธานหลิงครับ แขกของท่านมาถึงแล้วครับ”

จางจงเฉินรีบรู้กาลเทศะแล้วกล่าว “ท่านประธานหลิงครับ ถ้างั้นผมขอไปแจ้งให้ครัวทราบก่อนนะครับ ให้พวกเขาเตรียมพร้อม ท่านก็ต้อนรับแขกเถอะครับ”

จางจงเฉินคนนี้เป็นคนฉลาดหลักแหลม เขาไม่รู้ว่าหลิงโหยวต้อนรับแขกแบบไหน ตนเองก็ไม่ควรจะยืนเกะกะอยู่ที่นี่ รอให้ถึงตอนที่อาหารขึ้นโต๊ะ ตนเองค่อยมาคารวะสักจอกหนึ่ง ก็เป็นการให้หน้าหลิงโหยวที่เลี้ยงข้าว และก็แสดงถึงท่าทีการบริการของตนเอง

หลิงโหยวพยักหน้า “ครับ ลำบากท่านประธานจางแล้วครับ”

จางจงเฉินเดินออกไปพลางกล่าวอย่างเกรงใจ “เป็นสิ่งที่ควรทำครับ เป็นสิ่งที่ควรทำครับ”

ไม่นาน ก็เห็นม่ายเสี่ยวตง, ตู้เหิง, เซวียย่าเหยียนเดินมาด้วยกันจากปลายทางเดิน

ตู้เหิงเป็นคนแรกที่หัวเราะลั่น “น้องหลิงใจกว้างจริงๆ นะ พูดไปก็อย่าหัวเราะเยาะกันนะ ที่วิมานค์ชั้นสิบหกที่เลื่องชื่อในมณฑลเจียงหนิงแห่งนี้ ฉันยังไม่เคยมาเลยนะ”

ชั้นสิบหกของโรงแรมวิมานค์แห่งนี้ในมณฑลเจียงหนิงถึงกับครึ่งหนึ่งของภาคกลางตะวันออกนี้ ล้วนแต่มีชื่อเสียงโด่งดัง เพราะว่าที่นี่คือชั้นพิเศษสำหรับ VIP บัตรดำของวิมานค์ ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่มล้วนแต่แตกต่างจากที่อื่น พ่อครัวและวัตถุดิบที่ใช้ก็ล้วนแต่เป็นระดับสูงสุด แม้กระทั่งพนักงานเสิร์ฟก็ยังต้องคัดเลือกมาอย่างดีถึงจะสามารถขึ้นไปบริการลูกค้าที่ชั้นสิบหกได้

อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้ถือบัตรดำมีจำกัดอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงทำให้วิมานค์ชั้นสิบหกถูกเล่าขานกันไปอย่างน่าอัศจรรย์

ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะเบาๆ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหลิงโหยวใช้เส้นสายแบบไหน ถึงได้มาถึงวิมานค์ชั้นสิบหกนี้ได้ แต่เขาก็ไม่อยากจะเสียเวลาไปคิดมาก อย่างไรเสียไพ่ในมือของหลิงโหยว เขาก็คาดเดาไม่ถูก ถ้างั้นก็ไม่ต้องคาดเดาแล้ว

“นี่ทำให้น้องหลิงต้องสิ้นเปลืองแล้วจริงๆ”

เซวียย่าเหยียนเดินตามหลังมาหัวเราะเบาๆ “ผมเพิ่งจะมาถึงหน้าประตู โชคดีที่เจอกับผู้นำทั้งสองท่าน ไม่อย่างนั้นมาที่นี่ครั้งแรก ก็คงจะทำอะไรเปิ่นๆ ไปแล้ว”

หลิงโหยวก็หัวเราะลั่นสองสามครั้ง “พวกพี่ก็อย่าล้อผมเล่นเลยครับ เร็วเข้า เชิญเข้ามาในห้องครับ”

หลังจากทุกคนเข้ามาแล้ว ก็พากันเกี่ยงกันที่นั่งประธาน แต่หลังจากเถียงกันอยู่นาน ใครก็ไม่ยอมนั่ง ดังนั้นทุกคนก็เลยขยับไปข้างๆ เล็กน้อย ปล่อยที่นั่งประธานว่างไว้

หลังจากทุกคนนั่งลงแล้ว ผู้จัดการหวงก็เดินเข้ามาหยิบเมนูอาหารมา “ท่านประธานทุกท่านครับ เชิญสั่งอาหารครับ”

หลังจากการผลักกันไปผลักกันมา ในที่สุดหลิงโหยวก็เป็นคนแรกที่สั่งอาหารที่ค่อนข้างแพงสองอย่าง แล้วก็ตู้เหิงที่อายุมากที่สุดก็สั่งมาสองอย่าง แล้วก็เป็นม่ายเสี่ยวตง และสุดท้ายคือเซวียย่าเหยียน

การสั่งอาหารนี้โดยทั่วไปก็มีความรู้แฝงอยู่เช่นกัน เจ้าบ้านเลี้ยงข้าว สั่งอาหารสองอย่างก่อน แขกก็ดูราคาที่เจ้าบ้านสั่ง แล้วก็ไปสั่งอาหารที่มีราคาขึ้นลงใกล้เคียงกัน แต่หลิงโหยวรู้กฎข้อนี้ ก็เลยตั้งเป้าหมายไว้สูง ขึ้นมาก็สั่งอาหารจานเด็ดที่มีชื่อเสียงของวิมานค์สองอย่าง จานละประมาณสองพันหยวน

ม่ายเสี่ยวตงและตู้เหิงย่อมไม่สามารถที่จะทำตามเป้าหมายของหลิงโหยวได้ทั้งหมด ดังนั้นจึงสั่งอาหารราคาประมาณหนึ่งพันหยวนมาสองสามอย่าง ไม่ใช่ว่าไม่ช่วยหลิงโหยวประหยัดเงิน แต่เป็นเพราะอาหารที่ราคาต่ำกว่าพันหยวนจริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยดี ส่วนใหญ่ก็เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยหรือของว่าง แต่เซวียย่าเหยียนที่ร้องโวยวายเสียงดังที่สุดว่าจะต้องไถหลิงโหยวสักมื้อใหญ่ๆ เมื่อเห็นเมนูอาหารแล้ว กลับเป็นคนที่ไม่ทนเห็นหลิงโหยวต้องสิ้นเปลืองที่สุด เขาจึงไม่กลัวว่าคนอื่นจะหัวเราะเยาะ สั่งอาหารเรียกน้ำย่อยราคาไม่กี่ร้อยหยวนกับซุปของหวานสี่ถ้วยราคาถ้วยละสองร้อยกว่าหยวน หลังจากสั่งเสร็จแล้วผู้จัดการหวงก็นำรายการอาหารไปส่งให้ครัวแล้ว

หลังจากทุกคนคุยกันพักหนึ่ง ผู้จัดการหวงก็จับเวลาได้ดี ในตอนที่อาหารกำลังจะออกจากครัว ก็ยื่นเมนูเครื่องดื่มไปให้ ส่วนที่ว่าทำไมไม่สั่งพร้อมกัน นั่นก็เพราะว่าแบบนี้จะทำให้ขั้นตอนการสั่งอาหารของแขกต่อเนื่องและราบรื่น หลีกเลี่ยงไม่ให้สั่งทั้งหมดในครั้งเดียว แขกจะต้องรอนาน ดังนั้นจึงออกแบบให้สั่งอาหารและเครื่องดื่มแยกกัน สามารถทำให้แขกในสองขั้นตอนเข้าใจผิดว่าตนเองประหยัดเวลาในการรอไปได้ครึ่งหนึ่ง

แต่พอรับเมนูเครื่องดื่มมา กลับทำเอาตู้เหิงกับม่ายเสี่ยวตงตกใจไปตามๆ กัน พวกเขาเคยไปทานข้าวที่ภัตตาคารอวี๋หยางบ่อยๆ ก็เคยไปทานข้าวที่โรงแรมหรูอื่นๆ สองสามครั้ง ต่อให้จะเป็นวิมานค์ก็เคยมาสองสามครั้ง เรียกได้ว่าเป็นคนที่เคยเห็นโลกกว้างมาแล้ว แต่ว่าวันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้มาที่วิมานค์ชั้นสิบหกที่ได้ชื่อว่า “สุดยอดอาหารแห่งเจียงหนิง” ตอนที่สั่งอาหารก็ถูกทำให้ตกใจไปแล้ว ตอนนี้ยิ่งถูกเครื่องดื่มของวิมานค์ชั้นสิบหกทำเอาตกตะลึงไปเลย เพราะว่าเหล้าขาวที่ถูกที่สุดที่นี่ ก็เป็นเหล้าเหมาไถสามสิบปี ราคาหกพันหกร้อยหกสิบหกหยวนต่อขวด ด้วยคอเหล้าของคนสี่คน อยากจะดื่มให้ดีๆ ก็คงจะต้องคนละสองขวด ถ้างั้นแปดขวดนี้ลงท้องไป ก็คงจะเป็นเงินห้าหมื่นกว่าหยวน

หลิงโหยวเห็นแล้วก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้ แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว ไม่ว่าจะแพงแค่ไหนก็ต้องสั่ง เขาจึงหัวเราะ “พี่ม่ายครับ พี่ตู้ครับ พวกพี่ดูสิว่าชอบดื่มเหล้าอะไร วันนี้ดื่มให้เต็มที่เลยครับ”

ในตอนนั้นเอง ก็มีคนเคาะประตู จางจงเฉินพาพนักงานเสิร์ฟร่างสูงโปร่งสองสามคนเข็นรถเข็นอาหารแถวหนึ่งเข้ามา หลังจากพนักงานเสิร์ฟเข้ามาแล้วก็จัดวางอาหารบนโต๊ะอย่างชำนาญ

ส่วนจางจงเฉินหลังจากเข้ามาแล้วก็จำตู้เหิงกับม่ายเสี่ยวตงได้ทันที อันที่จริงแล้วก่อนหน้านี้เขาก็เคยเห็นตู้เหิงกับม่ายเสี่ยวตงสองคนมาแล้ว แต่เจ้านายเบื้องหลังของจางจงเฉินคือฉางเหวินหง ในแวดวงธุรกิจและแวดวงผู้มีอำนาจระดับสูงล้วนแต่เป็นบุคคลที่มีอิทธิพล ดังนั้นท่าทีของจางจงเฉินที่มีต่อสองท่านนี้ก็คือ ต่อให้คุณจะเป็นสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจก็ดี จะเป็นเลขานุการใหญ่มณฑลก็ดี ฉันไม่ล่วงเกิน และก็ไม่ประจบประแจง ทำไมถึงไม่ล่วงเกินก็อธิบายง่าย อย่างไรเสียคนสองคนนี้ในมณฑลเจียงหนิงก็มีอำนาจเด็ดขาด แต่ทำไมถึงไม่ประจบประแจงล่ะ? นั่นก็เพราะว่าด้วยอำนาจของคุณตู้เหิงกับม่ายเสี่ยวตงยังสั่นคลอนโรงแรมวิมานค์ในเครือของกลุ่มบริษัทฉางของฉันไม่ได้