บทที่ 84: การแสดงรักษาโรค

แม้ว่าจางจงเฉินจะคิดเช่นนั้น แต่ครั้งนี้เมื่อเห็นตู้เหิงและม่ายเสี่ยวตงเป็นแขกคนสำคัญของหลิงโหยว จางจงเฉินก็ต้องเปลี่ยนมาใช้ท่าทีที่กระตือรือร้นมากขึ้นในการปฏิบัติต่อพวกเขา

“ผมก็ว่าอยู่ว่าท่านประธานหลิงเชิญแขกคนสำคัญท่านไหนมานะ ย้ำแล้วย้ำอีกว่าต้องบริการให้ถึงบ้าน ที่แท้ก็คือสารวัตรใหญ่ตู้กับท่านเลขาฯม่าย ไม่ได้ลงไปต้อนรับด้วยตนเอง จงเฉินเสียมารยาทแล้วครับ ท่านสารวัตรใหญ่ตู้กับท่านเลขาฯม่ายอย่าได้ถือสานะครับ” จางจงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขอโทษ

คำพูดนี้ กล่าวออกมา ก็ช่วยพูดดีให้หลิงโหยว ยกย่องความกระตือรือร้นและความให้เกียรติของเขาที่มีต่อตู้เหิงและม่ายเสี่ยวตง และก็วางตนเองไว้ในตำแหน่งที่ต่ำมาก แสดงถึงท่าทีของตนเองที่มีต่อหลิงโหยว

ตู้เหิงและม่ายเสี่ยวตงก็ประหลาดใจมากเช่นกัน เพราะว่าจางจงเฉินคนนี้แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่ผู้จัดการของโรงแรมวิมาน ไม่ใช่เจ้านายใหญ่ แต่ในแวดวงผู้ใหญ่บางคนก็มีสิทธิ์มีเสียงอย่างแน่นอน อย่างที่คำกล่าวว่า "ข้ารับใช้ของบ้านเสนาบดีก็เทียบเท่ากับข้าราชการขั้นเจ็ด" ทั้งสองคนก่อนหน้านี้เคยได้สัมผัสกับจางจงเฉินมาสองสามครั้ง แต่ทุกครั้งเขาก็เพียงแค่ส่งผู้จัดการแผนกบางคนมาคารวะสักจอกหนึ่งเพื่อแสดงความนับถือเท่านั้น แต่ไม่เคยเห็นจางจงเฉินคนนี้มาคารวะด้วยตนเองเลย และในคำพูดคำจาก็แสดงออกถึงการประจบประแจงหลิงโหยวอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งสองคนสบตากัน ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะ “ท่านประธานจางธุรกิจรัดตัว จะให้ท่านมาต้อนรับด้วยตนเองได้อย่างไรกัน!”

แต่จางจงเฉินกลับเกรงใจ “ต้องต้อนรับครับ ต้องต้อนรับครับ ต่อไปตราบใดที่สารวัตรใหญ่ตู้กับท่านเลขาฯม่ายให้เกียรติมาเยือน จงเฉินจะมาต้อนรับที่ประตูด้วยตนเองแน่นอนครับ วันนี้ละเลยไปแล้ว ผมจะต้องลงโทษตัวเองสามจอก เพื่อแสดงความขอโทษครับ”

พูดพลางก็ยกเหล้าขาวสิบขวดขึ้นมาจากรถเข็นอาหารขวดหนึ่ง มองดูขวดแล้ว ก็คือขวดของเหล้าเหมาไถ แต่กลับไม่มีฉลาก โล้นๆ

จางจงเฉินหัวเราะ “เหล้าธัญพืชที่บ้านหมักเองครับ ไม่ได้มีค่าอะไร แต่รสชาติดี วันนี้จะให้ท่านผู้นำสองสามท่านลองชิมอันนี้ไหมครับ?”

เมื่อครู่จางจงเฉินไม่ได้ไปที่ครัวจริงๆ แต่กลับไปพักที่ห้องทำงานของตนเอง แต่ตอนที่ตนเองเห็นเหล้าขาวในตู้เหล้าในห้องทำงาน ก็ตบขาตัวเองแรงๆ ‘เฮ้ย! ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ’ ราคาเหล้ากับอาหารที่ชั้นสิบหกสูงเกินไป ไม่ต้องพูดถึงว่าหลิงโหยวมีเงินหรือไม่ ก็ไม่สามารถที่จะให้เขาต้องมาใช้จ่ายที่นี่ของตนเองมากเกินไปได้ แน่นอนว่า คุณก็ไม่สามารถที่จะไม่เก็บเงินได้ แบบนั้นจะทำให้หลิงโหยวเสียหน้ามาก ดังนั้นสิ่งที่แพงที่สุดก็คือเรื่องเหล้า แต่ว่าคุณก็ไม่สามารถที่จะไปแถมเหล้าได้ ทำเหมือนกับว่าคนอื่นดื่มไม่ไหวอย่างนั้นแหละ แล้วเขาก็เรียกพนักงานเสิร์ฟสองสามคนมา ฉีกฉลากของเหล้าเหมาไถสิบขวดในห้องทำงานของตนเองออกแล้วก็รีบส่งไป

หลิงโหยวเห็นเหล้าแล้วก็โบกมือ “นี่ทำให้ท่านประธานจางต้องสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว นี่ไม่ได้นะครับ”

แต่จางจงเฉินกลับไม่ยอมให้หลิงโหยวปฏิเสธกล่าว “แม่ที่บ้านหมักเอง จะไปสิ้นเปลืองอะไรกัน”

หลิงโหยวและคนอื่นๆ ก็ไม่ใช่คนโง่ นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นเหล้าเหมาไถที่ฉีกฉลากออกไปแล้ว

แต่เมื่อเห็นจางจงเฉินยืนกรานเช่นนี้ ทั้งสองคนก็ไม่สามารถที่จะมาเถียงกันต่อหน้าม่ายเสี่ยวตงและคนอื่นๆ ได้ ดังนั้นหลิงโหยวจึงได้แต่ต้องถือโอกาสกล่าวว่า “ถ้างั้นก็ไม่สามารถที่จะเสียความหวังในฝีมือของท่านแม่ได้ ขอบคุณท่านประธานจางแล้วครับ”

แม้ว่าจะพูดเช่นนั้น แต่หลิงโหยวก็คิดไว้แล้วว่า ตอนที่ชำระเงิน จะต้องจ่ายเงินตามราคาเดิมแน่นอน

ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว จางจงเฉินก็รีบเปิดขวดหนึ่ง ใส่ลงในเหยือกเหล้าเล็กๆ แล้ว ก็รินให้แก้วเหล้าของหลิงโหยวและคนอื่นๆ จนเต็มด้วยตนเอง

แล้วตนเองก็ยกเหยือกเหล้าขึ้นมาแล้วกล่าว “ผมขอคารวะท่านผู้นำทุกท่านสักจอกหนึ่งก่อนนะครับ แล้วก็จะไม่รบกวนท่านผู้นำทุกท่านพูดคุยกันแล้วครับ จงเฉินขออวยพรให้ท่านผู้นำทุกท่านก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ก้าวไปข้างหน้าอย่างราบรื่น ผมขอดื่มก่อนนะครับ ทุกท่านชิมพอเป็นพิธีก็ได้ครับ” พูดจบก็เงยหน้าดื่มเหล้าเต็มเหยือกหนึ่งรวดเดียวจนหมด แล้วก็คว่ำเหยือกเหล้าลง ส่งสัญญาณให้ดู

หลิงโหยวและคนอื่นๆ กล่าวถ้อยคำเกรงใจสองสามประโยคก็ยกแก้วขึ้นมา ดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียวจนหมด

จางจงเฉินวางเหยือกเหล้าลงแล้วกล่าว “ท่านผู้นำทุกท่านทานกันตามสบายนะครับ มีอะไรต้องการผม ก็สั่งได้ทุกเมื่อครับ”

พูดจบก็ยิ้มแล้วถอยหลังไปสองก้าว แล้วก็พูดกับผู้จัดการหวง “ดูแลท่านผู้นำทุกท่านให้ดีๆ นะครับ” ก็ออกจากห้องส่วนตัวไป

หลังจากจางจงเฉินจากไปแล้ว หลิงโหยวก็ลุกขึ้นยืนรินเหล้าให้คนทั้งสามจนเต็ม แล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วกล่าว “วันนี้คนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนไม่ใช่คนนอก พี่ม่าย พี่ตู้ล้วนเป็นพี่ชายที่ดีของผม ส่วนย่าเหยียน เป็นพี่น้องที่ดีของผม ตลอดมา ทุกท่านได้ดูแลและช่วยเหลือผมหลิงโหยว ผมก็จะไม่พูดคำขอบคุณอะไรมากแล้วนะครับ ล้วนแต่อยู่ในแก้วเหล้านี้แล้วครับ ผมขอดื่มก่อนครับ” พูดจบก็ดื่มรวดเดียวจนหมด

ม่ายเสี่ยวตงถือแก้วเหล้าแล้วยิ้ม “ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องกัน คำพูดเกรงใจต่อไปก็อย่าพูดเลยนะครับ”

ตู้เหิงก็กล่าวเสริม “ใช่ๆ วันนี้ก็ดื่มเหล้าอย่างเดียว ดื่มให้ดี ดื่มให้เมา”

แล้วทุกคนก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมดเช่นกัน

ต่อมา ม่ายเสี่ยวตง, ตู้เหิง, เซวียย่าเหยียนทั้งสามคนก็ผลัดกันยกเหล้า แล้วก็กล่าวคำอวยพร

ส่วนหลังจากดื่มไปสามรอบอาหารผ่านไปห้ารสแล้ว ทุกคนก็ดื่มกันไปเยอะแล้ว เนื่องจากเซวียย่าเหยียนได้เล่าเรื่องสนุกๆ ตอนที่เป็นหมอ ตู้เหิงได้ฟังก็รับคำ “ร่างกายนี้เป็นทุนของชีวิตจริงๆ พวกเราก็เหมือนกัน มีเพียงสุขภาพแข็งแรงถึงจะสามารถรับใช้ประชาชนได้ดียิ่งขึ้น”

ม่ายเสี่ยวตงพยักหน้า แล้วก็หัวเราะสองสามครั้งแล้วกล่าว “ถ้างั้นวันนี้ในโอกาสนี้ มีหมอชื่อดังสองท่านนี้อยู่ด้วย พอดีก็ให้ดูร่างกายให้เราสองคนหน่อยสิ พอดีทุกคนก็พักกันก่อน เดี๋ยวค่อยดื่มต่อ”

ตู้เหิงได้ฟัง ก็กล่าว “จริงด้วยสิ พูดไปแล้วฉันก็ไม่ได้ไปตรวจร่างกายมาครึ่งค่อนปีแล้ว วันนี้หมอเทวดาสองท่านก็ดูให้ฉันกับพี่ม่ายหน่อยสิ ดูสิว่าร่างกายนี้ เกิดอะไรขึ้นบ้างหรือเปล่า”

เซวียย่าเหยียนโบกมือแล้วยิ้ม “ผมไม่กล้าเรียกตัวเองว่าหมอชื่อดังหรอกครับ ฝีมือยังไม่ดีพอ หรือว่าจะให้ท่านหมอเทวดาหลิงของเราลงมือดีกว่าครับ”

หลิงโหยวดื่มน้ำชาแล้วหัวเราะอย่างจนใจ “ผมแค่เคยได้ยินว่า ทุกๆ บ้านจะให้เด็กที่มีความสามารถพิเศษไปแสดงร้องเพลงเต้นรำบนโต๊ะกินเหล้า...แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะให้แสดงการรักษาโรคบนโต๊ะกินเหล้า”

ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะลั่น “มาเถอะ ฝีมือการแพทย์ของน้องหลิงฉันเคยเห็นมากับตาแล้ว วันนี้พอดีมีโอกาส ก็ถือซะว่าตรวจร่างกายให้พวกเราหน่อยแล้วกัน”

หลิงโหยวเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ต้องรับปาก อย่างไรเสียทุกคนก็ดื่มกันมาตั้งนานแล้ว คุยอะไรก็คือคุย และม่ายเสี่ยวตงกับตู้เหิงก็พูดมาขนาดนี้แล้ว ตนเองก็ไม่ดีที่จะปฏิเสธให้เสียบรรยากาศอีกต่อไป เขาจึงกล่าว “ผมดื่มเหล้าไปแล้ว ถ้าจับชีพจรไม่แม่น พวกพี่ก็ต้องให้อภัยผมนะครับ”

ตู้เหิงหัวเราะ “นายจับได้ตามสบายเลย ฉันเชื่อใจ”

เพิ่งจะพูดจบ ม่ายเสี่ยวตงก็ยื่นมือมาก่อน “มา ดูให้ฉันก่อน”

หลิงโหยวหยิบผ้าเช็ดมือที่ใช้แล้วบนโต๊ะขึ้นมาผืนหนึ่ง วางรองแขนของม่ายเสี่ยวตงไว้ แล้วก็ยื่นสามนิ้วออกไป สัมผัสชีพจร

หลิงโหยวถาม “ช่วงนี้การรับประทานอาหารเป็นอย่างไรบ้างครับ? ความอยากอาหารลดลงบ้างไหมครับ”

ม่ายเสี่ยวตงพยักหน้า “อืม ช่วงนี้ความอยากอาหารไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ กินน้อยลงกว่าเมื่อก่อนจริงๆ”

หลิงโหยวกล่าวต่อ “สภาพการนอนหลับก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ มีอาการนอนไม่หลับฝันมาก”

ม่ายเสี่ยวตงก็พยักหน้าอีกครั้ง “ใช่ ตอนกลางคืนก็ฝันอยู่เรื่อย ตื่นเช้ามา ทั้งตัวเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย”

หลิงโหยววูบไปอีกครู่หนึ่งก็หยุด “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ อาจจะเป็นเพราะพี่ม่ายงานเยอะ ความกดดันทางจิตใจก็เลยค่อนข้างมาก กินยาบำรุงประสาทบำรุงสมองสักหน่อย ผ่อนคลายอารมณ์ให้มากขึ้น ก็จะไม่มีอะไรแล้วครับ”

ม่ายเสี่ยวตงกล่าวคำว่าดีติดๆ กัน “ไม่มีอาการป่วยอื่นก็ดีแล้ว ช่วงนี้งานในมณฑลก็เยอะจริงๆ ผู้นำก็เร่งรีบจริงๆ อย่างที่น้องชายพูด ความกดดันนี้ มันใหญ่มาก”