บทที่ 85: ชีพจรยินดี

หลังจากตู้เหิงเห็นว่าม่ายเสี่ยวตงตรวจเสร็จแล้ว เขาก็ยิ้มแล้ววางมือลงบนผ้าขนหนูผืนนั้น “ถึงตาฉันแล้ว น้องหลิง ดูให้พี่ดีๆ หน่อยนะ อาการของฉันกับพี่ม่ายก็คล้ายๆ กัน ช่วงนี้นอนไม่ค่อยจะหลับ สมาธิก็ไม่ค่อยจะดี บางทีก็ใจสั่นใจหวิว”

หลิงโหยวหัวเราะเบาๆ “ดูจากสภาพจิตใจของพี่ตู้แล้ว แข็งแรงกระปรี้กระเปร่าดี ไม่เหมือนคนป่วยเลยนะครับ”

แม้ว่าจะพูดเช่นนั้น แต่หลิงโหยวก็สังเกตเห็นว่า ขอบตาดำคล้ำใต้ดวงตาของตู้เหิงคนนี้หนักขึ้นเล็กน้อย ตอนที่ดื่มเหล้าเมื่อครู่ ก็เหม่อลอยไปหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ยกแก้วเหล้าขึ้นมา ก็จะหัวเราะลั่น ท่าทีที่กระตือรือร้นและมีความสุขนั้นยากที่จะควบคุมได้

จากนั้นหลิงโหยวก็วางมือลงไป สัมผัสชีพจรของตู้เหิงอย่างเงียบๆ หลังจากสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองตู้เหิงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในใจก็คิดว่า ‘ชีพจรของตู้เหิงคนนี้ลอยช้าและเร่งรีบ เห็นได้ชัดว่าเป็นลักษณะของ “ชีพจรกระจาย”’

ในคัมภีร์จักรพรรดิเหลืองได้กล่าวไว้ว่า ‘ความยินดีทำให้พลังชี่ช้าลง!’ ดังนั้นในบทที่ว่าด้วยทฤษฎีการปรับประจำเดือนจึงได้อธิบายไว้ว่า ‘ความยินดีทำให้พลังชี่และเจตจำนงสอดคล้องกัน พลังหย่งและพลังเว่ยไหลเวียนสะดวก ดังนั้นพลังชี่จึงช้าลง!’ นี่ก็คือว่า ความยินดีที่พอเหมาะของคนเราจะทำให้เส้นลมปราณผ่อนคลาย แต่ถ้าหากยินดีมากเกินไป ก็จะค่อยๆ กระจายตัวไป

ในหนังสือ ‘อือเปี่ยน’ ก็ได้กล่าวไว้ว่า ‘เจตจำนงและพลังชี่ไหลเวียนสะดวกและผ่อนคลายเป็นปกติไม่มีโรค แต่ถ้ายินดีมากเกินไป จิตใจก็จะกระจัดกระจายไม่เก็บซ่อน กลายเป็นหัวเราะไม่หยุด กลายเป็นพลังชี่ไม่รวบรวม ระวังจะเป็นบ้า’

แต่ว่าความยินดีนี้ มาจากไหนกันนะ? คนโบราณมักจะพูดถึงสี่ความยินดีที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต “ฝนทิพย์หลังภัยแล้งอันยาวนาน พบเพื่อนเก่าในต่างแดน คืนเข้าหอ และสอบได้เป็นขุนนาง” แต่จากที่หลิงโหยวรู้จักตู้เหิง ตู้เหิงก็ได้แต่งงานมีลูกแล้ว ช่วงนี้ก็ไม่มีข่าวดีอะไรอื่นๆ ออกมา

หลังจากผ่านการวิเคราะห์และตัดตัวเลือกของหลิงโหยวแล้ว ครู่ใหญ่ต่อมา ในใจเขาก็ร้อง “อ้อ!” ออกมาอย่างมีความคิด!

เมื่อไม่กี่วันก่อนตู้เหิงในการปฏิบัติการครั้งใหญ่นั้น ได้สร้างผลงานที่สำคัญ มณฑลก็ได้ให้ความดีความชอบและมอบรางวัลให้เจ้าหน้าที่ที่มีผลงานทุกคน แม้กระทั่งตนเองก็ได้อาศัยบารมีของการปฏิบัติการครั้งนั้นไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงตู้เหิงเลย! แต่ว่าตลอดชีวิตการเป็นตำรวจของเขาก็มีผลงานนับไม่ถ้วน เหรียญกล้าหาญก็สามารถประดับเต็มครึ่งหนึ่งของเครื่องแบบตำรวจได้แล้ว รางวัลธรรมดาๆ สำหรับเขาแล้ว ก็ไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขามากขนาดนี้ ถ้างั้นคำอธิบายเดียวก็คือ ตู้เหิงกำลังจะก้าวไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิงโหยวก็เก็บมือ ตู้เหิงรีบถาม “น้องหลิงครับ นายนี่ไม่ถามอะไรเลย ร่างกายของฉันหรือว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเหรอ?”

หลิงโหยวส่ายหน้า

ตู้เหิงยิ่งร้อนใจมากขึ้นไปอีก “ถ้างั้นฉันเป็นอะไรไปครับ ไม่เป็นไรน้องหลิง นายดูออกว่าเป็นอะไรก็พูดมาเลย พี่ตู้คนนี้รับได้”

หลิงโหยวจ้องมองไปที่ตู้เหิงโดยตรง แต่กลับนิ่งเงียบไปนาน ไม่เพียงแต่ในใจของตู้เหิงจะรู้สึกหวั่นๆ แม้กระทั่งม่ายเสี่ยวตงกับเซวียย่าเหยียนก็เริ่มจะร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ม่ายเสี่ยวตงถามอย่างเป็นห่วง “น้องหลิงครับ นายก็พูดตรงๆ เถอะน่า ท่าทางแบบนี้ของนาย ทำเอาใจฉันไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว”

เซวียย่าเหยียนก็รีบกล่าว “พี่หลิงครับ นายไม่ค่อยจะเป็นแบบนี้นะ รีบอย่าทำให้พี่ชายสองคนตกใจเลย”

พูดถึงตรงนี้ หลิงโหยวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หลุดหัวเราะออกมา “ร่างกายของพี่ตู้แข็งแรงมากครับ ก็แค่มีข่าวดี ชีพจรยินดีครับ”

ได้ฟังคำพูดนี้ ก็ทำเอาคนทั้งสามงงไปตามๆ กัน มองหน้ากันไปมา ตู้เหิงเอียงคอสงสัย “น้องหลิงนายก็ล้อพี่ชายอย่างฉันเล่นเกินไปแล้ว ฉันเป็นผู้ชายตัวโตๆ จะเป็นชีพจรยินดีได้อย่างไรกัน? นายจะมาหลอกฉันว่าฉันไม่รู้เรื่องแพทย์ไม่ได้นะ”

หลิงโหยวกล่าวอย่างจริงจัง “ถ้าผมดูไม่ผิด ก็คือชีพจรยินดีจริงๆ ครับ กำลังจะเลื่อนตำแหน่งแล้วครับ”

ม่ายเสี่ยวตงผลักหลิงโหยวเบาๆ หัวเราะลั่น “นายช่างกล้าล้อพี่ตู้ของนายเล่นจริงๆ ถ้าหากเขาสามารถเกิดลูกได้ ก็คงจะเป็นการสร้างปาฏิหาริย์ของมนุษยชาติแล้วล่ะ”

แต่ตู้เหิงที่ได้ฟังคำพูดนี้ กลับชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ ‘หลิงโหยวคนนี้ จับชีพจรหรือว่าจะอ่านใจได้กันแน่? หรือว่าจะถูกเขามองออกจริงๆ?’

หลิงโหยวหัวเราะแล้วอธิบาย “ชีพจรยินดีนี้ไม่ใช่ชีพจรยินดีนั้น การเลื่อนตำแหน่งนี้ก็ไม่ใช่การเกิดลูกนั้น”

แล้วก็มองดูม่ายเสี่ยวตงกับเซวียย่าเหยียนพยักหน้าแล้วกล่าว “ดูท่าแล้วคนต่อไปที่จะต้องเลี้ยงเหล้า ก็คงจะเป็นพี่ตู้แล้วล่ะครับ”

ม่ายเสี่ยวตงก็รู้ตัวขึ้นมา “น้องหลิงครับ นายไม่ได้หมายความว่า.....” แล้วก็รีบหันไปมองตู้เหิง “พี่ตู้ครับ จริงเหรอ?”

เซวียย่าเหยียนก็เป็นคนฉลาดเช่นกัน โดยธรรมชาติแล้วก็ฟังออกถึงความหมายของหลิงโหยว รีบประสานมือคารวะแล้วยิ้ม “ขอแสดงความยินดีกับท่านสารวัตรใหญ่ตู้ด้วยครับ”

ตู้เหิงวางมือใหญ่ลงบนท้ายทอยของตนเองแล้วลูบๆ แล้วก็หัวเราะอย่างเขินอาย “ยังไม่แน่นอนเลยครับ หยางกั๋วฟานไม่ใช่ลงจากตำแหน่งแล้วเหรอ ตำแหน่งรองผู้บัญชาการตำรวจมณฑลโดยธรรมชาติแล้วก็ถูกรองผู้บัญชาการที่อาวุโสที่สุดคนหนึ่งขึ้นไปแทน แต่ตำแหน่งรองผู้บัญชาการก็ว่างออกมาหนึ่งตำแหน่ง ดังนั้นเมื่อ позавчераท่านเลขาธิการเจียงได้คุยกับผม ก็ได้บอกใบ้ว่าจะเพิ่มภาระให้ผม นี่ก็ยังไม่แน่นอนเลยนะ ผมก็ไม่กล้าที่จะป่าวประกาศออกไป กลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องตลก แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกน้องหลิงจับชีพจรออกมาได้”

ทุกคนได้ฟังคำพูดนี้ก็ดีใจแทนตู้เหิง เพราะว่าโดยปกติแล้วตำแหน่งอันดับหนึ่งของหน่วยงานที่มีอำนาจเช่นกรมตำรวจ ก็จะใช้วิธีการแต่งตั้งให้สูงกว่าตำแหน่งจริง อย่างเช่นสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจเมืองหลวงของมณฑลอย่างตู้เหิง ก็จะต้องมีตำแหน่งรองนายกเทศมนตรี, สมาชิกคณะกรรมการพรรคเทศบาล, รองผู้บัญชาการตำรวจมณฑล หรือเลขาธิการ, รองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของเทศบาล เป็นต้น แต่ตู้เหิงเป็นสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจที่ถูกส่งมาจากที่อื่น ถูกคำว่า “รักษาการ” ผูกมัดไว้ ไม่เคยได้รับการแต่งตั้งให้สูงกว่าตำแหน่งจริงเลย มาวันนี้ก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาครึ่งระดับ จากตำแหน่งผู้อำนวยการกองขึ้นมาเป็นรองอธิบดี แต่ว่าครึ่งระดับเล็กๆ นี้น้อยเสียเมื่อไหร่ นั่นคือการก้าวหน้าไปอย่างมากเลยนะ นี่ก็หมายความว่าตู้เหิงนับจากนี้ไปก็ได้ก้าวเข้าสู่ตำแหน่งทางการเมืองระดับอธิบดีแล้ว เป็นการวางรากฐานที่มั่นคงให้กับเส้นทางราชการที่สูงขึ้นและไกลขึ้นในอนาคต

ม่ายเสี่ยวตงยกแก้วเหล้าขึ้นมายิ้มอย่างมีความสุข “พี่ตู้เอ๊ยพี่ตู้ นายช่างเก็บความลับได้ดีจริงๆ เลยนะแม้กระทั่งฉันก็ยังปิดบัง นี่ต้องลงโทษนาย”

ตู้เหิงหัวเราะอย่างลำบากใจ “ได้ๆๆ! ฉันยอมลงโทษ ฉันลงโทษตัวเองสามจอก”

เซวียย่าเหยียนก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมา “ผมก็ขอคารวะท่านอธิบดีตู้สักจอกหนึ่งครับ ขอรับความยินดีไปด้วยครับ”

ตู้เหิงโบกมือ “ยังเร็วเกินไป ยังเร็วเกินไป! ก่อนที่คำสั่งแต่งตั้งจะลงมา ก็ยังไม่แน่นอนทั้งนั้น”

ส่วนหลิงโหยวกลับหัวเราะ “ผลงานของพี่ตู้ ทุกคนก็เห็นกันอยู่แล้ว ตั้งแต่มาจากต่างมณฑลแล้ว ก็ทุ่มเทให้กับงานตำรวจของเมืองอวี๋หยางอย่างเต็มที่ ในขณะที่คอยคุ้มครองประชาชนของอวี๋หยาง ก็ยังได้ปราบปรามผู้กระทำผิดกฎหมายที่ชั่วร้ายมากมายในการปฏิบัติการครั้งนี้อีกด้วย คืนความสงบสุขให้กับเมืองอวี๋หยาง พี่ไม่เลื่อนตำแหน่ง ผมหลิงโหยวคนแรกเลยที่จะไม่ยอม”

ตู้เหิงถือแก้วเหล้าถ่อมตน “ไม่กล้ารับครับ ล้วนแต่เป็นท่านผู้นำระดับสูงที่วางแผนการรบ ตัดสินชัยชนะในระยะพันลี้ และก็พี่น้องข้างล่างที่เสี่ยงชีวิต เสียสละเพื่อส่วนรวม ผมก็เป็นเพียงแค่ทหารกองหน้า ไม่กล้าที่จะไปแย่งความดีความชอบของพวกเขาหรอกครับ”

พูดจบก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็รินอีกแก้วหนึ่ง “ผมลงโทษตัวเองสามแก้วติดๆ กัน ไม่ใช่ว่ามีข่าวดีแล้วไม่แบ่งปันให้พี่น้อง กลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิด ทำให้คนหัวเราะเยาะ หน้าแก่ๆ นี้ไม่มีที่วาง” ทันทีที่สิ้นเสียงพูด ก็ดื่มอีกแก้วหนึ่งลงท้องไป แล้วก็รินแก้วที่สามอีก

ม่ายเสี่ยวตงหัวเราะแล้วกดมือลง “ช้าๆ ช้าๆ พี่ตู้ของนายเลื่อนตำแหน่งนั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ในเมื่อท่านเลขาธิการเจียงก็ได้เอ่ยปากแล้ว ผมคิดว่าก็คงจะไม่มีอะไรน่าสงสัยแล้วล่ะ”

พูดจบก็ยกแก้วขึ้นมาแล้วยิ้ม “ท่านอธิบดีตู้ครับ ผมขอคารวะท่านครับ”

เมื่อเห็นม่ายเสี่ยวตงดื่มหมดแล้ว หลิงโหยวกับเซวียย่าเหยียนก็เงยหน้าดื่มเหล้าลงท้องไปเช่นกัน

หลังจากตู้เหิงดื่มแก้วที่สามแล้ว เขาก็วางแก้วเหล้าลงแล้วกล่าว “ขอบคุณคำอวยพรของพี่น้องทุกท่านครับ”

ส่วนหลิงโหยวกลับดึงมือของตู้เหิงมา ลูบชีพจรแล้วยิ้มถาม “พี่ตู้ครับ อาการใจสั่นใจหวิว สมาธิกระจัดกระจาย หายไปแล้วใช่ไหมครับ?”

ตู้เหิงสูดหายใจเข้าลึกๆ “จริงด้วยสิ รีบในใจก็สบายใจขึ้นเยอะเลย เหมือนกับมีหินก้อนใหญ่หล่นลงพื้น”

หลิงโหยวหัวเราะ “เรื่องกลุ้มใจก็สามารถกดดันหัวใจได้ เรื่องน่ายินดีก็เหมือนกัน อารมณ์ของคนก็เป็นเช่นนี้ ถ้าไม่ระบายออกมา ก็จะอัดอั้นจนเกิดโรคได้”

ตู้เหิงหัวเราะแล้วประสานมือคารวะ “ได้รับความรู้แล้วครับน้องหลิง ฝีมือการแพทย์ของนายก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาเฉยๆ ไม่เคยเห็น วันนี้พี่ตู้คนนี้ยอมรับจริงๆ ครับ”