บทที่ 107 ตั้งรกรากที่เมืองเจ้าเมือง

รถวัวแล่นบนทางหลวงทั้งวัน เห็นว่าตะวันคล้อยตะวันตก ขอบฟ้าถูกย้อมเป็นสีส้มแดง แสงค่อยๆ มืดเหลือง ข้างทางหน้านี้ ในที่สุดก็ปรากฏสถานีพักม้าแห่งหนึ่งแขวนธงที่เขียนว่า "สถานีเซินเจียง"

สถานีนี้ตั้งอยู่บนเส้นทางสำคัญที่ไปยังเมืองเหมี่ยนหยาง ขนาดใหญ่กว่าตลาดธรรมดามาก นอกจากที่พักทางการที่เจ้าหน้าที่สถานีส่งเอกสารราชการพักได้ฟรีแล้ว ข้างๆ ยังมีบ้านดินหรือบ้านไม้เตี้ยๆ ที่ค่อนข้างเรียบร้อยหลายแถว สำหรับพ่อค้าและนักเดินทางที่ผ่านมาพักโดยจ่ายเงิน รวมเป็นกลุ่มโรงเตี๊ยมเล็กๆ ขณะนี้ควันไฟลอยฉุย เสียงคนและม้าครึกครื้น

ฉินเต๋อชางเงยมองท้องฟ้า แล้วก็เพ่งคำนวณระยะทางที่เหลือ พูดกับฉินห่าวหรานและฉินหยวนซานที่ขับรถ "วันนี้พักที่สถานีเซินเจียงก่อนเถอะ ถ้าเดินทางต่อ ก่อนฟ้ามืดก็ถึงเมืองเจ้าเมืองไม่ได้ ทุ่งโล่งกลับอันตราย ได้ยินว่าไม่สงบ พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง รีบหน่อย ก่อนเที่ยงต้องถึงเมืองเจ้าเมืองแน่"

ฉินหยวนซานตอบรับ ขับรถวัวไปยังบริเวณโรงเตี๊ยมที่ติดสถานีพักม้าอย่างชำนาญ

เทียบกับเมืองอำเภอ ค่าห้องที่นี่ก็แพงกว่าเล็กน้อย ถามรอบหนึ่ง นอนรวมคืนละสิบห้าเหรียญต่อคน ห้องระดับกลาง คือห้องนอนรวมหนึ่งห้องนอนได้สามถึงสี่คน ราคาแปดสิบเหรียญ ห้องบนชั้นดีต้องร้อยแปดสิบเหรียญ