บทที่ 109 อ่านฟรีในร้านหนังสือ สายตาเย็นและความอดทน

ฉินหยวนซานเห็นหลานชายรับไว้ ยิ่งยิ้มดีใจ ราวกับความเหนื่อยของวันหายไปหมด

จากนั้นใช้น้ำเย็นเช็ดหน้าเช็ดตัวอย่างคร่าวๆ แม้แต่มื้อค่ำก็แค่กินกับผักดองและตักข้าวกล้องที่ฉินเต๋อชางนำกลับมาสองคำลวกๆ แล้วก็ทรุดตัวล้มบนเตียงนอนรวม แทบจะในขณะที่หัวแตะหมอน เสียงกรนหนักและสม่ำเสมอก็ดังขึ้น นั่นคือการหลับลึกหลังกำลังกายหมดสิ้น

ฉินห่าวหรานฟังเสียงกรนที่คุ้นเคย ถามท่านปู่ที่นั่งดื่มน้ำเงียบๆ ที่โต๊ะอย่างเสียงเบา "ลุงบ่ายนี้ไปเป็นกรรมกรท่าเรือหรือ?"

ฉินเต๋อชางถอนหายใจ ดวงตาขุ่นๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน พยักหน้า เล่าประสบการณ์ของฉินหยวนซานที่ท่าเรือบ่ายนี้สั้นๆ รวมถึงเงินครึ่งหนึ่งที่ต้องแบ่งให้หัวหน้าตามธรรมเนียม

ฉินห่าวหรานเงียบไปครู่ สายตาตกอยู่ที่แสงไฟสุกใสของเมืองเจ้าเมืองนอกหน้าต่าง แล้วก็เก็บกลับ