บทที่ 111 ลิ้นรบฝูงคนเก่ง

ผู้นำฝ่ายเสนอ เด็กในเสื้อคลุมสีฟ้าครามอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดคนหนึ่ง ชื่อจ้าวรุ่ย เห็นว่าการปรึกษาภายในใกล้พอแล้ว ก็ตามมารยาท เดินมาที่หน้าฉินห่าวหรานเป็นสัญลักษณ์ น้ำเสียงเจือความเย่อหยิ่งและทำเฉยๆ

"พี่ฉิน ไม่ทราบมีความเห็นสูงต่อทฤษฎี 'เกิดจากธรรมชาติ' อย่างไร? พวกข้าเพิ่งปรึกษากัน อาจอ้างจวงจื่อเรื่อง 'เปาติงชำแหละวัว' ลู่จีในบทกวีที่ว่า 'มองอดีตและปัจจุบันในชั่วพริบตา ลูบสี่ทะเลในขณะเดียว' เป็นตัวอย่าง เน้นว่าแรงบันดาลใจมาถึงทันใด มือเก่งบังเอิญได้"

ฉินห่าวหรานลืมตา สายตาแจ่มใส ไม่ตอบตรงๆ แต่ถามกลับ "ทฤษฎีของพี่จ้าวสูง แต่ถ้าฝ่ายค้านยกเรื่อง 'เจี่ยเต่าผลัก-เคาะ' 'ตู้ฝู่ คำไม่ทำให้คนตะลึงไม่ยอมหยุด' เป็นตัวอย่าง เน้นว่า 'ความพากเพียร' คือรากฐานของ 'ธรรมชาติ' พวกเราจะรับมืออย่างไร? ต้องรู้ว่า เปาติงชำแหละวัว ก็ใช้ความพยายามสิบเก้าปี จึงถึงขั้น 'ใช้จิตวิญญาณรับ ไม่ใช้ตามอง' ได้ ถ้าไม่มี 'ความพากเพียร' สะสม มือเก่งของ 'ธรรมชาติ' จะมาจากไหน?"

ประโยคเดียวชี้จุดอ่อนของฝ่ายเสนอที่อาจมี คือการแยก "ธรรมชาติ" และ "ความพากเพียร" ออกจากกันโดยสิ้นเชิง

จ้าวรุ่ยได้ยินก็ตะลึงไปครู่ เมื่อกี้ปรึกษากับทุกคน มัวแต่กองเรื่องราวอัจฉริยะ ไม่เคยคิดลึกถึงจุดโจมตีของฝ่ายตรงข้ามจริงๆ