บทที่ 133 บัณฑิตก็มีระดับ

พิธีต่อเนื่องในที่สุดก็จบลง

เมื่อฉินห่าวหรานสวมเสื้อคลุมยาวใหม่เอี่ยมชุดนั้น กลับถึงโรงเตี๊ยมเฮ่อหมิง ฉินเต๋อชางและฉินหยวนซานที่รออยู่ที่ประตูนานแล้วล้อมเข้ามาทันที ดวงตาสองคู่พินิจขึ้นลงท่านบัณฑิตคนใหม่ของบ้านอย่างละเอียด ตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอย่างไร เพียงยิ้มซื่ออ้าปาก ลูบปลายแขนเสื้อสีน้ำเงินที่เนื้อละเอียดซ้ำๆ ราวกับดูเท่าใดก็ไม่พอ

ในห้อง พวกท่านได้จัดของขวัญแสดงความยินดีที่ได้รับในช่วงนี้ไว้แล้ว ที่กองเป็นภูเขา อัญมณีสี่อย่างของห้องหนังสือ ผ้าผืน ขนม ฯลฯ

แยกประเภท จัดเรียบร้อย รอเพียงห่อกลับหมู่บ้าน เถ้าแก่หวังได้ข่าวก็มา บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม รั้งสุดแรง "ท่านบัณฑิตฉิน ไม่อยู่อีกหลายวันหรือ? ให้ร้านเล็กต้อนรับให้ดี และทำให้กลิ่นอายของตำราของเมืองเหมี่ยนหยางของพวกเราติดความเป็นมงคลของท่านเด็กหนุ่มเก่งคนนี้มากๆ!"

ฉินห่าวหรานยิ้มประสานมือคำนับตอบ "น้ำใจของเถ้าแก่หวัง นักเรียนรับไว้ในใจ แต่การออกมาครั้งนี้ ตั้งแต่เตรียมตัวสอบจนสอบ รอประกาศผล เข้าร่วมพิธี นับแล้วเกือบสองเดือน ชาวตระกูลในหมู่บ้านต้องคิดถึง ต้องรีบกลับ ให้ผู้ใหญ่สบายใจ"