บทที่ 134 คารวะขอบคุณท่านเจ้าอำเภอ

รถวัวเข้าสู่เมืองอำเภอจิ่งหลิงที่คุ้นเคย เทียบกับความรุ่งเรืองของเมืองเหมี่ยนหยาง ที่นี่มีความใกล้ชิดและสงบมากกว่า

ตามมารยาทที่ผู้รู้ในปัจจุบันต้องทำตาม ได้ยศตำแหน่งกลับมา ต้องคารวะขุนนางพ่อแม่ของอำเภอเป็นอันดับแรก

หลังจัดรถวัวและสัมภาระไว้ที่โรงเตี๊ยมในเมืองอำเภอ ฉินห่าวหรานเปลี่ยนเสื้อคลุมยาวในห้อง พกของขวัญเรียบง่ายที่เตรียมไว้ล่วงหน้า กล่องขนมน้ำตาลดอกหอมหมื่นลี้และขนมกรอบคำเดียวจากเมืองเจ้าเมืองสองกล่อง และกระดาษซวนชั้นดีหนึ่งรีม ผูกด้วยริบบิ้นแพรสีแดงอย่างทะนุถนอม ดูทั้งไม่เสียมารยาท และไม่หรูเกินไป แล้วก็เดินตรงไปยังศาลาว่าการอำเภอ

ขณะนี้ใกล้เวลาเลิกราชการ หน้าประตูมีเพียงเสมียนสองคนเฝ้า พอเห็นเสื้อคลุมยาวบัณฑิตที่สะดุดตาของฉินห่าวหราน โดยเฉพาะเสมียนคนที่อายุมากที่ตาคม จำได้ว่าเขาคือ "เด็กอัจฉริยะตัวน้อย" ฉินห่าวหรานที่มีชื่อเสียงนอกเมืองของอำเภอนี้ ท่าทีเปลี่ยนเป็นนอบน้อมทันที บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเอ็นดู

พวกท่านที่ทำงานอยู่ระดับล่าง รู้ความสำคัญของบัณฑิตอายุสิบขวบดีที่สุด นับประสาอะไรกับคนที่ขุนนางพ่อแม่ของอำเภอก็เอ็นดูมาก