บทที่ 137 แต่งเรื่อง

หลังฉินหยวนซานออกไปคุยโม้ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องฉินเหอวั่งก็เข้ามาข้างฉินห่าวหรานทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความนับถือและอยากรู้

"ห่าวหราน น้องที่ดี เล่าให้พี่ฟังอย่างละเอียดอีกที ร้านอาหารในเมืองเจ้าเมือง สง่าเพียงใด? บนถนนปูแผ่นหินสีเทาทั้งหมดจริงหรือ? และท่านขุนนางที่ผ่านสอบมณฑล ท่านจอหงวน ท่านสวมเสื้ออะไรกัน?"

นางแซ่เฉินพลางเก็บถ้วยและตะเกียบ พลางอดช้าลงไม่ได้ เอียงหูฟัง พี่สาวลูกพี่ลูกน้องหลิงกูแกล้งทำงานเย็บปักข้างๆ ที่จริงตั้งหูฟังเต็มที่ สายตาแอบมองฉินห่าวหรานที่กำลังเล่าอย่างคล่องเป็นระยะ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องโต้วเหนียงมองฉินห่าวหรานอย่างชื่นชม

สำหรับผู้หญิงที่แทบไม่เคยออกจากหมู่บ้านหลิ่วถังเหล่านี้ เมืองเจ้าเมืองที่ฉินห่าวหรานเล่า เป็นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์และความใฝ่ฝัน

ฉินห่าวหรานมองสายตากระหายของคนในครอบครัว ก็เลือกสิ่งที่เห็นมาที่น่าสนใจ เช่น หนังสือแปลกๆ ในร้านหนังสือ ฝีมือกายกรรมข้างถนน รสชาติของอาหารท้องถิ่นต่างๆ ฯลฯ ใช้ภาษาที่มีชีวิตและเรียบง่ายเล่าค่อยๆ ทำให้ฉินเหอวั่งตื่นเต้นไม่หยุด แม้แต่นางแซ่เฉิน หลิงกู และโต้วเหนียงก็ฟังจนหลงใหล บนใบหน้าเผยรอยยิ้มใฝ่ฝัน