บทที่ 148 วาทะมังกรงู

ก้าวเข้าโถงหมิงหลุน หลังโต๊ะหนังสือไม้ยูที่เรียงเป็นแถว นั่งบัณฑิตทางการยี่สิบสามสิบท่านแล้ว อายุไม่เท่ากัน มีเด็กหนุ่มอายุใกล้กับเขา และมีไม่น้อยที่เป็นวัยกลางคนสามสี่สิบ ถึงกับมีผู้ที่ข้างขมับขาวบ้าง

สีหน้าทุกคนต่างกัน การเข้ามาของฉินห่าวหราน ดึงสายตาบ้าง เขาอายุน้อยที่สุด อายุเพียงสิบขวบ ทำให้มีรัศมีที่ดึงดูดสายตาในตัว

ฉินห่าวหรานสีหน้าสงบ หาที่นั่งด้านหลังที่ไม่สะดุดตาแล้วนั่งลง เงียบหยิบ "เม่งจื่อ" คลี่บนโต๊ะ รอท่านอาจารย์มา

ไม่นาน เสียงฝีเท้าสุขุมจากนอกโถงจากไกลใกล้เข้า ในโถงเงียบในพริบตา บัณฑิตทั้งหมด ไม่ว่าจะเฒ่าหรือหนุ่ม ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ปล่อยมือยืน เพื่อแสดงความเคารพต่อครู

ท่านอาจารย์ท่านหนึ่งอายุประมาณห้าสิบ สวมเสื้อคลุมยาวผู้รู้สีน้ำเงินครามเข้ม เดินสุขุมเข้ามา ใบหน้าคมใส ที่คางมีหนวดสั้นที่ตัดเรียบร้อย แววตาลึก ฝีเท้าไม่รีบไม่ช้า มีบุคลิกลึกดั่งทะเลตั้งดั่งภูเขาในตัว