บทที่ 147 ตั้งหลักในเมืองเจ้าเมือง

ที่เมืองอำเภอจัดใบอนุญาตเดินทางได้เรียบร้อย ประทับตราเซ็นชื่อในคราวเดียว ไม่ให้ฉินห่าวหรานใช้แม้แต่เหรียญเดียว และไม่ต้องรอนาน

ไม่หยุดในเมืองอำเภอนาน สามคนหนึ่งรถวัว ก้าวบนทางหลวงไปเมืองเหมี่ยนหยางอีกครั้ง การเดินทางสองวัน ฉินห่าวหรานเงียบเป็นส่วนใหญ่ บางครั้งอ่านหนังสือ บางครั้งมองทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกรถครุ่นคิด

ฉินเต๋อชางและฉินหยวนซานรู้ว่าในใจเขาต้องคิดมาก ไม่รบกวนมาก เพียงดูแลการเป็นอยู่ของเขาเงียบๆ ทางหลวงยาวไกล ฝุ่นปลิว จนถึงบ่ายวันที่สอง โครงร่างของกำแพงเมืองที่สูงมโหฬารของเมืองเหมี่ยนหยาง ในที่สุดก็ปรากฏที่ขอบฟ้า

ฉินห่าวหรานพกเงินหลายสิบตำลึงและห่อเหรียญทองแดงใหญ่ที่ชาวตระกูลให้ พกพายากจริง ยิ่งกลัวต้นไม้ใหญ่ดึงลม ดึงปัญหาที่ไม่จำเป็น

เพื่อความปลอดภัย ไม่รีบเข้าสำนักการศึกษาประจำเมืองรายงานตัวโดยตรง หาร้านแลกเงินที่ป้ายชื่อสะดุดตา หน้าร้านกว้าง และมีความน่าเชื่อถือสูงในเมืองเหมี่ยนหยาง คือร้านแลกเงินทงจี้