บทที่ 154 ล้างฝุ่นโลก

เวลาในสำนักของฉินห่าวหราน พลิกไปก็ใกล้ปลายปีแล้ว ในสำนักก็ค่อยๆ มีบรรยากาศคิดถึงบ้านลอย

บนกิ่งต้นไซเปรสเก่าแขวนน้ำค้างแข็ง ลมหายใจสีขาวที่พ่นออกในอากาศหนาวเย็นชัดเป็นพิเศษ แม้แต่เสียงท่องหนังสือดูเหมือนเจือความยาวของใจกลับเร็วดั่งศร

วันนี้ เพิ่งเลยเที่ยง ฟ้าครึ้ม ดูเหมือนกำลังก่อตัวหิมะลงครั้งแรกของฤดูหนาวปีนี้

ฉินห่าวหรานกำลังคัดตำราใจสงบในห้องพัก นอกประตูดังเสียงเคาะที่คุ้นเคยและเบา

เปิดประตูดู คือเถ้าแก่ซุนของร้านเหวินฮัว บนใบหน้าเถ้าแก่ซุนเปล่งแสงแดงดีใจที่กลั้นไม่อยู่ แม้แต่ริ้วรอยมุมตาก็ยิ้มจนบาน ฝีเท้าเบา