บทที่ 158 เข้าใจเรื่องและรู้มารยาท

ความหล่นใจเส้นนี้เพิ่งโผล่ ก็ถูกเขาบังคับกดลงไป บนใบหน้าไม่เผยแม้แต่นิด ยังรักษารอยยิ้มที่เหมาะสมและเจือความขอโทษเล็กน้อย ราวกับการรบกวนอาจารย์เป็นความผิดของเขา ประสานมือคำนับอีกครั้ง

"นักเรียนมาไม่พอดี รบกวนท่านเสมียนวิ่งงานครั้งหนึ่ง ในเมื่ออาจารย์มีแขก VIP นักเรียนไม่สะดวกรบกวน นี่ขอลา" พูดจบ หันตัวอย่างสบาย ออกจากปากศาลาว่าการ

ระหว่างทางกลับสำนัก ลมหนาวพัดหิมะเศษบนพื้น ตกบนใบหน้า เย็นเข้ากระดูก

ฉินห่าวหรานฝังความเขินอันละเอียดอ่อนและหล่นใจในก้นใจลึก หันมาครุ่นคิดอย่างใส

ต้นไม้ใหญ่อย่างท่านเจ้าเมืองหลัวนี้ กิ่งสูงใบดก แน่นอนไม่ใช่ความสูงในตอนนี้ที่ปีนเกาะได้ง่าย