บทที่ 157 ส่งของขวัญปีใหม่

ลมหนาวของเดือนสิบสองเย็นมากขึ้น ดั่งมีดที่มองไม่เห็น พัดผ่านลานโล่งของสำนัก พัดบนใบหน้าจนเจ็บแหลม

ต้นเหมยเก่าหลายต้นที่กิ่งคดเคี้ยวในลาน กลับฝืนเผยดอกตูมสีเหลืองห่านเล็กๆ ในความหนาวเหน็บที่สรรพสิ่งเงียบเหงานี้ กลิ่นเย็นมืดมัวลอยในลมหนาวเหมือนมีเหมือนไม่มี ราวกับประกาศเงียบๆ ปลายปีใกล้ การพร้อมหน้ารอ

สำนักในที่สุดในบรรยากาศคาดหวัง ติดประกาศ หลังตงจื้อเริ่มลาปีใหม่ ถึงวันถัดจากวันสิบห้าเดือนแรกเทศกาลหยวนเซียวของปีถัดไป รวมเดือนกว่า

นักเรียนที่ใจกลับเร็วดั่งศรเริ่มเก็บสัมภาระ เรียกเพื่อนชวนกัน ปรึกษาเส้นทางและการเดินทางกลับบ้านอย่างร้อนรน

ฉินห่าวหรานยืนหน้าหน้าต่างไม้ห้องพัก มองหิมะที่เหลือที่ยังคงสะอาดไม่ถูกเหยียบนอกหน้าต่าง ควันเตาที่คุ้นเคยของหมู่บ้านหลิ่วถัง ดั่งเส้นไหมที่มองไม่เห็น ดึงใจของเขา ทำให้เขาอยากให้ข้างลำตัวมีปีก บินกลับที่พักพิงที่อบอุ่นนั้นทันที