บทที่ 170 กลับประตู

เผชิญน้องเมียท่านนี้ที่อายุเพียงสิบขวบก็เป็นบัณฑิตแล้ว และบันทึกที่แต่งแพร่ระบาดสมัยหนึ่งในนักเรียนของเมืองเจ้าเมือง ชื่อเสียงเริ่มดัง อดอายในตัวเองไม่ได้ ในใจกังวล กลัวว่าตัวเองความรู้น้อย แสดงความไม่กล้าในการตอบเรื่องวิชา เสียหน้า

แต่ ท่าทีของฉินห่าวหรานทำให้เขาผ่อนคลายเร็ว ฉินห่าวหรานท่าทางสุขุม คำพูดจริงใจ แววตาใส ไม่มีความหยิ่งของเด็กที่ประสบความสำเร็จ คืออภิปรายวิชาความรู้กับเขาอย่างเท่าเทียมจริง ใจถ่อมขอเรียน ไม่ใช่ยืนสูงมองลงทดสอบ

ฉินห่าวหรานเห็นใจไม่ถามความหมายคัมภีร์ลึก เริ่มจากเนื้อหาหลักสูตรที่หลี่ซงเหยากำลังอ่านลึก เตรียมสอบอำเภอและสอบเมืองครั้งหน้า ถามจุดยากและจุดสงสัยในการอ่านหนังสือวันปกติของเขา

หลี่ซงเหยาเห็นฉินห่าวหรานท่าทีจริงใจ น้ำเสียงอ่อนโยน ก็ค่อยๆ วางใจตึงในใจ พูดจุดสงสัยที่สะสมมานาน คิดลำบากแต่หาคำตอบไม่ได้ออกอย่างลังเล

เช่นความหมายลึกของบทประโยคใน "เม่งจื่อ" จะจับอย่างไร อรรถกถาของปราชญ์ก่อนบางส่วนมีการอ่านต่างกันจะเลือกอย่างไร ถึงกับเทคนิคเฉพาะของแตกหัวข้อ รับหัวข้อของบทคู่แปดรู้สึกว่ากำลังไม่ทันใจ ฯลฯ