บทที่ 171 เหอวั่งขอเรียน

หมูตุ๋นแป้งนั้น ใส่ในปาก ไม่ต้องเคี้ยว แค่งับก็ละลาย ปากเต็มน้ำมันหอม

ปลาตุ๋นนั้น สดมาก รู้สึกว่าลิ้นแทบจะถูกความสดดึงไป โดยเฉพาะน้ำตุ๋นใต้ผัก ใช้คลุกข้าว แม่จ๋า ข้าวันนั้นกลั้นไม่ไหวจริง กินข้าวสามชามใหญ่

อิ่มจนกลางคืนนอนไม่หลับ แต่ตอนนี้คิดถึง น้ำลายยังไหล!"

พูดอย่างบรรยายสีและเสียง น้ำลายกระจาย ราวกับความอร่อยสุดยอดอยู่ตรงหน้า เอื้อมถึง

ฉินโส่วเย่ที่ฟังอยู่ข้างๆ ลำคอขยับโดยไม่ตั้งใจ แอบกลืนน้ำลาย