บทที่ 172 มารยาทตอบแทน

ผ่านการวิ่งกระเด้งเกือบสองวัน รถวัวในที่สุดเข้าประตูเมืองสูงใหญ่ของเมืองเหมี่ยนหยาง สองข้างถนนร้านเรียงเป็นแถว คนไหลเป็นน้ำ ฉินโส่วเย่มาครั้งแรก ยังตะลึงต่อภาพรุ่งเรืองของเมืองเจ้าเมืองนี้ ดูอึดอัดบ้าง

ฉินห่าวหรานทางคุ้นหาโรงเตี๊ยมไม่ไกลจากสำนัก สะอาดและคุ้มราคา เอาห้องระดับกลางห้องหนึ่งให้ผู้ใหญ่สองท่าน เข้าที่

มองลุงในตระกูลฉินโส่วเย่กลั้นไม่อยู่อยากรู้มองซ้ายขวา แต่ฝืนกลั้นเอง ก็ยิ้มเสนอ "ลุงโส่วเย่ ลุงใหญ่ ตลอดทางเหนื่อย พวกเราไปกินก่อน อิ่มแล้วค่อยพูด ข้าจะพาพวกท่านลิ้มสามตุ๋นเหมี่ยนหยางอีก ครั้งนี้แม้ไม่ใช่เรือนฮั่นเจียงที่ดีที่สุด แต่หาร้านธรรมดาที่รสชาติแท้ ก็มีรสชาติเฉพาะ"

ฉินห่าวหรานเลือกร้านอาหารตุ๋นจังที่ติดถนน ดูเหมือนลูกค้าเยอะ บรรยากาศแบบบ้านเต็ม นั่ง ฉินห่าวหรานสั่งอาหารเด่นคล่อง คือหมูตุ๋นแป้ง ปลาตุ๋น ผักตุ๋นรวม เพิ่มซุปปลาช่อนเต้าหู้และข้าวกล้อง

ในช่วงรออาหาร ฉินโส่วเย่และฉินหยวนซานยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว นั่งสง่าจริงจัง พยายามอยากแสดงสุขุมบ้าง แต่แววตามักลอยไปลังถึงที่โต๊ะข้างกลิ่นหอมฟุ้งทำให้นิ้วชี้ขยับโดยไม่ตั้งใจ