บทที่ 211 ว่าด้วยร่างกาย ยังเป็นเด็กบ้านนอก

ฉินโส่วเย่และฉินหยวนซาน ชายชาวนาของหมู่บ้านหลิ่วถังสองท่านนี้ ผลัดเฝ้าข้างเตียง

ฉินโส่วเย่เฝ้าครึ่งคืนแรก ย้ายเก้าอี้ นั่งที่ห่างเตียงไม่ใกล้ไม่ไกล สามารถเห็นการเคลื่อนของห่าวหรานชัด ไม่ให้รู้สึกว่ามีคนข้างๆ

จนผ่านกลางคืน ฉินหยวนซานเปลี่ยนเวรเงียบไม่มีเสียง ฉินโส่วเย่ถึงลากขาที่แข็งบ้าง ไปนอนทั้งเสื้อบนเตียงเล็กข้างๆ แต่ก็นอนไม่สนิท หูตั้งฟังการเคลื่อนของเตียงตลอด

ฉินหยวนซานเฝ้าครึ่งคืนหลัง ยื่นมือ ใช้หลังนิ้วแตะหน้าผากห่าวหราน สัมผัสยังอุ่นบ้าง แต่ดูเหมือนดีกว่าค่ำเมื่อกี้บ้าง

วางใจบ้าง เฝ้าเงียบเช่นนี้ กลัวปลุกหลานที่นอนหลับดี