บทที่ 263 สำนักออกข้อสอบ

พบว่าตัวเองไม่สามารถเข้าหนังสือได้ทันที

ความรู้สึกไร้แรงต่อภัยที่ไม่รู้ ห่อฉินห่าวหรานแน่น

เปิด "ซ่างซู" สายตาตกที่บท "อวี่หมอ" "น้ำ ไฟ ทอง ไม้ ดิน ข้าวเพียงจัด คุณธรรมตรง ใช้ประโยชน์ ให้ชีวิตเพียงกลมกลืน" แต่ตอนนี้ เหตุผลนี้จะกลายเป็นการกระทำจริงอย่างไร เพื่อรับมือกับตั๊กแตนที่อาจมาถึง?

นอกจากการควบคุมทางชีวภาพ (ไล่เป็ด) ยังมีการขุดไข่ด้วยคน ยา (เช่นปูนขาว ขี้เถ้าไม้) ไฟกองล่อฆ่า แม้กระทั่งการจับตั๊กแตนกินสุดท้าย...

แต่วิธีเหล่านี้ ในยุคนี้ ถูกจำกัดด้วยการจัดตั้ง ทรัพยากรและความเข้าใจ จะปฏิบัติได้เท่าไร? หมู่บ้านหลิ่วถังอาจพึ่งฝูงเป็ดและการเตรียมล่วงหน้าต้านได้บ้าง แล้วหมู่บ้านอื่นนับพันนับหมื่นที่ไม่มีการเตรียมล่ะ? ที่รอพวกเขา คือมีเพียงคนอดตายเรียงราย ต้องเร่ร่อนไร้ที่หรือ? คืนนี้ ฉินห่าวหรานพลิกไปมา นอกหน้าต่างแม่น้ำดาวมัว อบอ้าวไม่มีลม