บทที่285 ดิ้นรนอยู่รอด

ฉินเหอวั่งได้ยินคำนี้ ก็รีบสอดปากทันที "วิธีนั้นแหละคือห่าวหรานเขาคิดขึ้นมา! ห่าวหรานเขียนฎีกาป้องกันตั๊กแตนบรรเทาภัยอด เสนอกลอุบาย 'ทหารเป็ดจัดการตั๊กแตน' ภายหลังราชสำนักรับไปใช้ ยังพระราชทานรางวัลให้ห่าวหรานของเราอีกด้วย!"

พี่ใหญ่หลิวรีบรินเหล้าให้ฉินห่าวหราน "เสียมารยาทเสียมารยาท ที่แท้ท่านกงจื่อก็คือท่านบัณฑิตฉินที่เสนอกลอุบายนี่เอง! ข้าเฒ่าท่องเหนือล่องใต้ ได้ยินวิธีจัดการตั๊กแตนมาไม่น้อย ส่วนมากล้วนสิ้นเปลืองแรงราษฎรผลาญทรัพย์แต่ไม่ได้ผล วิธีของพวกเจ้านี้ดี ทั้งถูกทั้งใช้การได้ เป็นกุศลหาประมาณมิได้จริงๆ!"

ฉินห่าวหรานถ่อมตนไปสองสามคำ แล้วถามว่า "อาหลิวเดินทางน้ำสายนี้อยู่เป็นประจำ ได้เห็นชีวิตราษฎรของอำเภอตำบลริมแม่น้ำในปีนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่ใหญ่หลิวจางลง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "ลำบากยากเข็ญนัก แคว้นหูกว่างปีนี้แล้งหนัก ตามมาด้วยภัยตั๊กแตน หลายแห่งข้าวฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยวไม่ได้เลย เดือนก่อนข้าล่องมาจากเมืองจิงโจว เห็นผู้ประสบภัยจำนวนไม่น้อยตลอดทางมุ่งเข้าเมืองอู่ชางเพื่อหากิน ทางการแม้จะตั้งเพิงแจกโจ๊กไว้ แต่ก็เหมือนน้ำถ้วยเดียวดับไฟทั้งกอง หน้าหนาวปลายปีเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะมีคนหนาวตายอดตายอีกกี่คน"

เขาลดเสียงลง เอ่ยต่อ "ข้ายังได้ยินว่า บางแห่งเริ่มก่อความวุ่นวายกันแล้ว ราษฎรอยู่ไม่รอด มีทั้งพวกปล้นยุ้งข้าว พวกต่อต้านค่าเช่าภาษี ทางการปราบปรามรุนแรง จับคนไปไม่น้อย ในเมืองอู่ชางบันเทิงร่าเริงสงบสุข แต่พอออกนอกเมือง... เฮ้อ"