บทที่284 เตือนตน: ความอิ่มเต็มนำความเสื่อม ความถ่อมตนนำประโยชน์

ฉินห่าวหรานดำดิ่งลงสู่ทะเลตำราอย่างเต็มตัว

ทุกเช้าเมื่อตื่น ไปฝึกวิชาที่ลานยิงธนูอย่างไม่มีข้อยกเว้น

ท่านฮั่นครูสอนสอนเข้มงวดยิ่งนัก

ฝึกวิชากลับมา ก็คัดลอกลายมือตามแบบหนึ่งฉบับ

ยามบ่ายศึกษาตำราประวัติศาสตร์และวิชาแขนงต่างๆ อย่างกว้างขวาง เขาไม่จำกัดอยู่เพียงคัมภีร์ที่ต้องอ่านเพื่อสอบราชการอีกต่อไป หากแต่อ่านอย่างกว้างไกล คัมภีร์เมิ่งซีปี่ถานทำให้เขาทึ่งในภูมิปัญญาของคนโบราณ ส่วนจือจื้อทงเจี้ยนก็ทำให้เขามองเห็นกฎเกณฑ์ของความรุ่งเรืองเสื่อมถอยในประวัติศาสตร์อย่างกระจ่าง