บทที่299 ปีอุดม ใจหวนคืนถิ่น

ฉินห่าวหรานนั่งลงบนม้าหินในลาน รับป๋อเหวินตัวน้อยจากมือฉินหยวนซาน

เจ้าตัวเล็กห่ออยู่ในผ้าห่อทารกหนาๆ ดูราวจะจำฉินห่าวหรานได้ ลืมตากลมดำขลับมองเขา ไม่ร้องไม่งอแง ในปากยังเป่าฟองน้ำลาย

ฉินห่าวหรานหยอกล้อเด็กไปพลาง ถามอย่างเรื่อยเปื่อย "ลุงใหญ่ ข้าเพิ่งมาจากลานตาก เห็นเหอวากับพวกฝึกวิชาอยู่ อาจารย์จ้าวเป็นคนสอน ในหมู่บ้าน... ทำไมดูเงียบเหงาลงไม่น้อย? เช้านี้ออกมา ไม่เห็นคนสักกี่คน ต่างจากทุกปีมาก"

ฉินหยวนซานได้ยิน ก็นั่งลงตรงข้าม เริ่มอธิบาย "เงียบเหงาหรือ? ก็เงียบเหงากว่าแต่ก่อนจริง ห่าวหราน เจ้าไม่รู้หรอก บัดนี้หมู่บ้านหลิ่วถังของเรา ต่างจากเมื่อก่อนมากแล้วล่ะ"

เขานับนิ้วมือ เริ่มไล่เรียง "มีคนมากมาย ข้านับดูนะ ราวแปดสิบกว่าคน เริ่มออกไปทำมาหากินข้างนอก! ล้วนเป็นคู่สามีภรรยาวัยฉกรรจ์ ที่หัวไว