บทที่302 มุ่งเรียนต่อ

ส่วนโต้วเหนียงช่วงวันเวลาเหล่านี้ก็เร่งทำงานปักชุดหนึ่ง เป็นลวดลายหน้าผ้าห่มขนเป็ดที่ร้านในเมืองเจ้าเมืองสั่ง

นางนั่งอยู่ใต้หน้าต่าง นิ้วมือพลิ้วไหว เข็มด้ายเคลื่อนไปบนผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด ปักออกมาเป็นลายบัวเถาพันเกลียวอันประณีต

ฉินห่าวหรานบางครั้งก็คุยกับนางถึงสิ่งที่พบเห็นในเมืองเจ้าเมืองสองสามคำ พูดถึงเครื่องแต่งกายของสตรี ลวดลายผ้า โต้วเหนียงฟังอย่างตั้งใจ ในดวงตาฉายแววใฝ่ฝันแต่ก็ข่มไว้

โต้วเหนียงถามอย่างสงสัยใคร่รู้ "พี่ห่าวหราน เจ้าว่า สาวๆ ในเมืองเจ้าเมือง อ่านคัมภีร์สี่สำหรับสตรี แต่งกวีแต่งบทเพลงได้จริงหรือ?"

ฉินห่าวหรานยิ้มว่า "กุลสตรีตระกูลสูงส่วนมากมีการอบรม อ่านออกเขียนได้เป็นเรื่องปกติ แต่ก็มิใช่ทุกคนจะแต่งกวีแต่งโคลงได้ โต้วเหนียง เจ้าหัวคิดเฉลียวฉลาด อีกทั้งอ่านออกเขียนได้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกนางเลย"