บทที่305 น้ำใจของผู้นำทาง

สังเกตเห็นในมือเหอซีถิงกำสมุดเล่มเล็ก บนนั้นจดเส้นทาง สถานีม้าเร็ว ชื่อท่าข้ามฟาก และค่าใช้จ่ายโดยประมาณไว้แน่นขนัด

ฉินห่าวหรานถามว่า "พี่เหอเชิญนั่ง ขึ้นเหนือหนทางไกลโพ้น ไม่ทราบว่าสองท่านวางแผนอย่างไร?"

เหอซีถิงกางสมุดออก ชี้ไปที่เส้นทางที่ขีดเขียนไว้ "เราคำนวณแล้ว เดินทางบกแพงเกินไป ทั้งช้า จึงตัดสินใจนั่งเรือแม่น้ำไปฮั่นโข่วก่อน แล้วเปลี่ยนเรือเลียบแม่น้ำฮั่นขึ้นเหนือไปเซียงหยาง จากเซียงหยางเดินถนนหลวงผ่านหนานหยาง สวี่ชาง ไคเฟิง แล้วข้ามแม่น้ำหวงเหอ เดินทางบกเข้าเมืองหลวง เช่นนี้ทางน้ำผสมทางบก ประหยัดค่าเดินทางได้บ้าง ประมาณว่าต้องเดินทางสามเดือนกว่า ก่อนเดือนสิบสองน่าจะถึงเมืองหลวง"

ฉินห่าวหรานมองแผนผังเส้นทางอันเรียบง่ายนั้นอย่างละเอียด ฟังการจัดวางที่คำนวณอย่างละเอียดถี่ถ้วนของเหอซีถิง ในใจรำพึง ตรงที่สุดท้ายเขียนไว้ว่าคาดว่าค่าใช้จ่ายในการไปสอบราวแปดสิบกว่าตำลึง...

นี่แหละคือเส้นทางไปสอบที่แท้จริงของบัณฑิตยากไร้ส่วนใหญ่ ไม่มีคนรับใช้ ไม่มีการจาริกชม มีเพียงความหวั่นใจต่อหนทางข้างหน้า และความเด็ดเดี่ยวราวทุบหม้อจมเรือ