บทที่317 บันทึกการเดินเรือหลวงในลำน้ำ ตอนที่ 2

ฉินห่าวหรานเงียบไปนาน จึงถามว่า "ในเมื่อเป็นเครื่องบรรณาการ ราคารับซื้อในวังก็น่าจะไม่ต่ำใช่ไหม?"

พลไปรษณีย์เฉินส่ายศีรษะ "ราคาก็ไม่ต่ำ แต่ขูดรีดกันเป็นชั้นๆ ลงมา ถึงมือคนจับงู ก็แค่พอเป็นเงินแลกชีวิต หัวหน้าค้างูต้องหักส่วนแบ่ง เสมียนอาลักษณ์ท้องถิ่นต้องเก็บค่าตรวจรับ ทหารที่คุ้มขนต้องเก็บเงินค่าเหนื่อย พอถึงเมืองหลวง ท่านขันทีของกรมมหาดเล็กในยังต้องได้เงินกำนัลอีก

คนที่เสี่ยงตายจริงๆ ได้สักหนึ่งสองส่วนก็นับว่าโชคดีมากแล้ว แต่จะมีวิธีอะไรเล่า? ที่ดินน้อยคนมาก ไม่จับงู คนทั้งบ้านทั้งแก่ทั้งเด็กจะกินอะไร?"

ฉินห่าวหรานพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ทอดสายตาไปข้างหน้าที่เรือแล่นไป "ได้ยินว่าข้างหน้าคือเมืองจิ่วเจียง เมืองสำคัญริมแม่น้ำแยงซี?"

พลไปรษณีย์เฉินได้ยิน ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้น น้ำเสียงก็มีชีวิตชีวา