บทที่318 บันทึกการเดินเรือหลวงในลำน้ำ ตอนที่ 3

ทางการให้เงินชดเชยการขนส่งเสบียงเป็นค่าเดินทางบ้าง แต่เงินเพียงเท่านั้น บ่อยครั้งยังถูกหักและค้างจ่าย ต่อให้จ่ายลงมา ผ่านการถลกหนังเป็นชั้นๆ ถึงมือเจ้าของเรือ ก็แค่พอซ่อมเรือ จ่ายค่าจ้างลูกจ้าง

ที่จริงเจ้าของเรือในใจไม่เต็มใจร้อยเปอร์เซ็นต์! เพราะอะไร? เสียการทำมาหากินของตนไง! ขนเสบียงหลวงกฎเยอะ กำหนดเวลารัดกุม ระหว่างทางสูญเสียหรือขึ้นราเล็กน้อย ยังต้องชดใช้เอง ลมคลื่นบนแม่น้ำร้ายกาจ เรือล่มยิ่งหมดเนื้อหมดตัว

แต่นี่เป็นราชการหลวง ทางการออกหนังสือเกณฑ์ ใครกล้าไม่ทำตาม? เว้นเสียแต่เจ้ามีผู้หนุนหลังแข็งอยู่เบื้องหลัง"

เขาลังเลเล็กน้อย ในดวงตาฉายแววซับซ้อน มีทั้งอิจฉา ทั้งเกรงกลัว เสียงยิ่งเบาลง

"ก็มีพวกที่ภูมิหลังแข็งจริงๆ ที่ทะลุเส้นสายได้ เหมาการขนส่งเสบียงช่วงเส้นทางหนึ่งไว้ เป็นหัวหน้าขนเสบียงหรือผู้รับเหมาขนส่ง ผลประโยชน์ในนั้นก็มหาศาล พวกเขามักมีขบวนเรือของตัวเอง หรือดึงเจ้าของเรือกลุ่มหนึ่งมารวมกัน รับใบสั่งขนจากทางการอย่างเป็นระบบ