บทที่319 มาถึงอิงเทียน

ลองปรับลมหายใจ เป่าขลุ่ยช้าๆ ต่อสายน้ำอันกว้างใหญ่และแสงพลบค่ำอันมัวหม่น

ที่เป่าก็มิใช่เพลงเลื่องชื่อซับซ้อนอะไร เพียงเป่าตามอารมณ์ พ่นตัวโน้ตออกมาไม่กี่ตัวตามใจ

เสียงขลุ่ยซุนสะอื้น เรียบง่ายไร้การประดับ เสียงดนตรีล่องลอย หลอมรวมเข้ากับลมค่ำที่เย็นเล็กน้อย

ลูกเรือที่กำลังเก็บเชือกอยู่ท้ายเรือหยุดมือ เอียงหูฟัง

พลไปรษณีย์เฉินได้ยินเสียงก็เงยหน้า หรี่ตามองแผ่นหลังฉินห่าวหรานที่หัวเรือ นิ้วมือเคาะจังหวะเบาๆ ที่ข้างเรือ