บทที่355 แก่นแท้ใต้จารีต

ถามตอบกันครู่หนึ่ง ในดวงตาท่านอธิการบดีเมิ่งก็เผยความชื่นชมอยู่บ้าง "รากฐานนับว่าแน่นหนาพอสมควร การจาริกศึกษามิใช่การเที่ยวเล่น สามารถไม่ลืมรากฐานของวิชาท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยจากเรือและเกวียนได้ เพียงพอแสดงถึงปณิธาน ในเมื่อเจ้ามาถึงสำนักจูซื่อ รู้ความหมายที่แท้จริงของสองอักษรจูซื่อหรือไม่?"

ฉินห่าวหรานครุ่นคิดเล็กน้อย ตอบว่า "ในคัมภีร์หลี่จี้ บทถันกงมีบันทึกว่า ขงจื๊อถูกฝังไว้ริมแม่น้ำซื่อทางเหนือของเมืองหลู่ เหล่าศิษย์และชาวหลู่ที่ย้ายไปตั้งบ้านเรือนใกล้สุสานมีกว่าร้อยหลัง จึงเรียกที่อยู่นั้นว่าข่งหลี่

แม่น้ำจูอยู่ทางเหนือ แม่น้ำซื่ออยู่ทางใต้ ขงจื๊อในอดีตตั้งการสอนระหว่างแม่น้ำจูกับซื่อ ยุคหลังจึงใช้คำว่าจูซื่อแทนคุณูปการการสอนของขงจื๊อและแก่นแท้ของสำนักปรัชญาหญู สำนักนี้ตั้งชื่อว่าจูซื่อ ก็อยู่ที่การรำลึกถึงจารีตการสอนที่องค์ปราชญ์ทิ้งไว้ สืบทอดวิชาอันเป็นแก่นแท้"

ท่านอธิการบดีเมิ่งลูบหนวดยิ้ม "ไม่เลว ระหว่างแม่น้ำจูกับซื่อ มิใช่เพียงภูมิศาสตร์ ยิ่งเป็นที่ผูกจิตวิญญาณไว้ วิชาของที่นี่ ไม่นิยมความหรูหราจอมปลอม ไม่แสวงหาเล่ห์เหลี่ยม เน้นเพียงการปฏิบัติจริงอย่างมั่นคง เข้าใจแก่นแท้แล้วนำไปใช้ได้ เจ้าจะเดินชมในสำนักตามสบายก็ได้ หอสมุดก็เข้าไปค้นได้"

ฉินห่าวหรานดีใจมาก คำนับขอบพระคุณอีกครั้ง ท่านอธิการบดีเมิ่งเรียกคนดูแลหอหนุ่มคนหนึ่งมา นำฉินห่าวหรานชมสำนัก