บทที่ 388 เหนืออัฒจันทร์แดง

ต้นยามอิ๋น เมืองหลวงยังจมอยู่ในความมืดของราตรีที่ดำสนิทดั่งหมึกเข้ม

ฉินห่าวหรานก็ลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาแล้ว

แต่งกายเรียบร้อย พินิจตัวเองในกระจก

ยามอิ๋นสามเค่อ นอกประตูมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมา

ฉินเหอวั่งเคาะประตูเบา ๆ ยกอาหารเช้ามา