บทที่ 420 สนทนายามค่ำคืน ตอนที่หนึ่ง

ฉินห่าวหรานเงยหน้าขึ้นมองโต้วเหนียง แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน "โต้วเหนียง รองเท้าคู่นี้ทำได้ดีจริง ๆ ดีกว่าที่ซื้อตามท้องถนนเสียอีก"

ใบหน้าของฉินโต้วเหนียงยิ่งแดงขึ้นไปอีก เอ่ยเสียงเบา "พี่รองชอบก็ดีแล้ว..."

ฉินห่าวหรานวางรองเท้าไว้ข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเสียงเบา "ต่อไปอย่าเหนื่อยขนาดนี้อีก ตอนนี้พี่มีเบี้ยหวัดแล้ว เจ้าต้องพักผ่อนให้มาก อย่าฝืนจนเสียสายตา"

ฉินโต้วเหนียงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

แต่ฉินห่าวหรานรู้ว่านางจะไม่ฟังหรอก