บทที่ 421 สนทนายามค่ำคืน ตอนที่สอง

นางเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงล้วงถุงเงินใบเล็กออกมาจากแขนเสื้ออีกใบหนึ่ง ถุงใบนี้เล็กกว่าสองใบก่อนหน้า

เพราะความประหม่า นางจึงพูดตะกุกตะกัก "ห่าวหราน นี่... นี่เป็นของข้ากับลุงใหญ่ของเจ้า ในถุงใบนี้มีอยู่หนึ่งร้อยห้าสิบหกตำลึง ในนั้นยี่สิบสามตำลึงคือรายได้จากที่นาสิบหมู่ของเจ้าตลอดหลายปีมานี้ ผลผลิตจดบัญชีไว้หมดแล้ว ป้าไม่ได้แตะต้องแม้แต่เหวินเดียว แล้วยังมีอีกสิบแปดตำลึง คือเงินค่าปลงศพของพ่อเจ้า

ที่เหลือทั้งหมดคือเงินที่เจ้าให้พวกเรามาตลอดหลายปีนี้ ที่เจ้าส่งมาให้ที่บ้าน ที่ให้พวกเรา เราไม่ได้แตะต้องแม้แต่ส่วนเดียว เก็บสะสมไว้หมด... คิดแค่ว่าจะเก็บไว้ให้เจ้าใช้ตอนแต่งเมีย..."

ในที่สุดนางเฉินก็เงยหน้าขึ้น มองฉินห่าวหรานแวบหนึ่ง

ในสายตาแวบนั้นมีอะไรมากมายเหลือเกิน ทั้งความรู้สึกผิด ความสงสาร ความหวาดกลัว และความคาดหวัง น้ำตาคลอเบ้าอยู่