บทที่ 450 วสันต์อบอุ่นดอกไม้บาน

ท่านมักยกน้ำชารินน้ำให้ ต้อนรับขับสู้อย่างเอาใจใส่ เดี๋ยวก็ถามคนนี้ว่าหิวน้ำไหม เดี๋ยวก็ถามคนนั้นว่าหิวข้าวไหม จนหวังซื่อเจินกับพวกเกรงใจกันไปหมด

วันหนึ่ง หวังซื่อเจินกระซิบกับฉินห่าวหราน "จิ่งสิง ท่านปู่ของเจ้ามีน้ำใจจริง ๆ ข้าแทบไม่กล้ามาบ่อยแล้ว กลัวว่าจะทำให้ท่านผู้เฒ่าเหนื่อย"

ฉินห่าวหรานยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอก ท่านผู้เฒ่ามีความสุข"

หวังซื่อเจินถอนหายใจ "ผู้เฒ่าก็เป็นเช่นนี้กันทั้งนั้น ปู่ของข้าก็เหมือนกัน พอเห็นเพื่อนร่วมศกสอบของข้า แทบจะรื้อของทั้งบ้านออกมาต้อนรับ"

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้ม