บทที่ 451 ยามพลัดพราก

วันนี้ ฉินห่าวหรานไม่ได้พูดอะไรเลย

เขาเพียงนั่งอยู่ใต้ระเบียงเป็นเพื่อนท่านปู่

ฉินหย่วนซานกลับมาจากข้างนอก เห็นทั้งสองมีท่าทางเช่นนี้ ฝีเท้าก็ชะงักไป จากนั้นก็ถอนหายใจ ไม่ได้ถามอะไร แล้วเดินเข้าห้องไปอย่างเงียบ ๆ

ยามอาหารค่ำ ฉินเต๋อชางก็บอกการตัดสินใจของตน

"หย่วนซาน พวกเราเตรียมตัวกันเถอะ ถึงเวลาที่ควรกลับแล้ว"