บทที่ 502 เมืองเป่าติ้ง

"เมื่อปีก่อน ที่เขตนี้เคยมีคดีเก่าอยู่คดีหนึ่ง เรื่องผู้มีอิทธิพลฮุบที่นาของราษฎร

ที่ตำบลเหนือของจัวโจว มีครอบครัวชาวนาแซ่เจิ้งอยู่ครอบครัวหนึ่ง มีที่นาดีที่บรรพบุรุษสืบทอดมาห้าสิบหมู่ ผู้มีอิทธิพลแซ่โจวจากหมู่บ้านข้างเคียงหมายตาไว้ ตอนแรกก็ฝากคนมาเจรจาขอซื้อ ตระกูลเจิ้งไม่ขาย ผู้มีอิทธิพลแซ่โจวผู้นั้นก็ให้คนไปแอบขยับคันนาของตระกูลเจิ้ง แล้วค่อย ๆ กัดกินไปทีละปี อีกทั้งยังจ้างนักเลงหัวไม้ไปข่มขู่ที่บ้านตระกูลเจิ้งกลางดึก ตาแก่เจิ้งจนปัญญา จึงยื่นคำร้องฟ้องมายังที่ว่าการเขต

ใต้เท้ารับคำร้องแล้วก็สั่งให้คนไปสืบ พอสืบดูจึงรู้ว่า ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังผู้มีอิทธิพลแซ่โจวผู้นั้น คือท่านรองผู้ว่าเมืองเว่ยแห่งซุ่นเทียนฝู่ ท่านรองผู้ว่าเมืองเว่ยส่งบัตรมาให้ ในถ้อยคำทั้งตรงและอ้อมนั้นคือการให้ใต้เท้ากดคดีนี้ไว้ แล้วปล่อยให้เงียบหายไป

ใต้เท้ากินเบี้ยหวัดของราชสำนัก และรักษาราษฎรถิ่นหนึ่งของจัวโจว จึงทำเรื่องเห็นแก่พวกพ้องบิดเบือนกฎหมายเช่นนั้นไม่ได้ ใต้เท้าจึงทนแรงกดดันสืบสวนจนถึงที่สุด แล้วยืนยันเรื่องที่ผู้มีอิทธิพลแซ่โจวยึดที่นาได้ จึงลงโทษโบยตามกฎหมาย ยึดที่ดินคืน แล้วส่งกลับให้เจ้าของเดิม

ทว่าท่านรองผู้ว่าเมืองเว่ยผู้นั้นเป็นลูกศิษย์ของท่านเสนาบดีอาวุโสสวีแห่งราชสำนักปัจจุบัน เขาสร้างฐานที่ซุ่นเทียนฝู่มาหลายปี ติดต่อวิ่งเต้นทั้งบนและล่าง กลับกลายเป็นย้อนกล่าวหาใต้เท้าว่าตัดสินคดีอย่างรุนแรงเกินไป แล้วแอบให้คนรวบรวมความผิดพลาดของใต้เท้าไว้ เพื่อจะยื่นฎีกาถอดถอนในคราวตรวจสอบขุนนางต่างเมือง