บทที่ 501 ศาลซานอี้

เฉินยฺวิ่นเหอถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าว "ท่านฉินสายตาดียิ่ง ใต้เท้าอยู่ในตำแหน่งที่จัวโจวมาห้าปี ทุกครั้งที่มาคารวะในวันขึ้นค่ำและวันเพ็ญ ก็ต้องมาอ่านศิลาจารึกแผ่นนี้ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกทะลุปรุโปร่ง

ชาวโลกส่วนมากยึดติดอยู่กับไมตรีส่วนตัวฉันพี่น้องจากการสาบานในสวนท้อของหลิว กวน และจาง ทว่าไม่รู้ว่าคุณธรรมนี้คือคุณธรรมส่วนรวมแห่งการภักดีต่อกษัตริย์และรักราษฎร และเป็นคุณธรรมอันยิ่งใหญ่แห่งการค้ำจุนบ้านเมือง หากมิใช่เช่นนี้ ไฉนเลยจะเข้าสู่แบบแผนการบวงสรวงของทางการ และได้รับธูปเทียนจากราษฎรทั้งปวงมานับพันปี"

ฉินห่าวหรานยิ้มแล้วประสานมือคำนับ "ท่านผู้ว่าเขตเฉินรักษาจัวโจวมาห้าปี ปกครองได้สงบมั่นคงและธูปเทียนรุ่งเรือง ความเข้าใจที่มีต่อตำหนักซานอี้แห่งนี้ ย่อมเหนือกว่าผู้อื่นเป็นธรรมดา"

เฉินยฺวิ่นเหอได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเผยความระมัดระวังที่เคยชิน ก่อนยิ้มขื่นและถ่อมตน "ท่านชมเกินไป ใต้เท้าความรู้น้อยวิชาตื้น เป็นเพียงขุนนางธรรมดาที่รักษาสิ่งที่มีอยู่เท่านั้น อยู่ในตำแหน่งก็ขอเพียงไม่มีความผิด ไม่กล้าเอ่ยถึงความชอบ เป็นเพียงประทังชีวิตด้วยเบี้ยหวัดของราชสำนักไปวัน ๆ"

คำนี้ฟังดูเป็นการถ่อมตนตามธรรมดาของแวดวงราชการ กระทั่งแฝงการลดคุณค่าตนเองอยู่บ้าง ทว่าฉินห่าวหรานมองความหม่นหมองที่ก้นบึ้งดวงตาของเขา ก็รู้ว่าผู้ว่าเขตผู้นี้มิใช่คนไร้ผลงานอย่างที่แสดงออกภายนอกเด็ดขาด ในคำพูดซ่อนความคับข้องใจและความอดกลั้นที่ยากจะเอ่ยไว้อยู่หลายส่วน