บทที่ 510 แผ่นดินเกิด

ในเสี้ยววินาทีที่เงยตามองไปยังหมู่บ้านหลิ่วถัง แผ่นดินเกิดในความทรงจำก็ตื่นขึ้นมาอย่างกึกก้องในชั่วขณะนั้น แล้วก็แตกสลายลงอย่างกึกก้องเช่นกัน

หมู่บ้านหลิ่วถังในความทรงจำนั้น คือเรือนดินเตี้ย ๆ คือหลังคาที่มุงด้วยหญ้าคา คือตรอกในหมู่บ้านที่เละเป็นโคลนในวันฝนตก และคือลานนวดข้าวที่ฝุ่นฟุ้งในวันฟ้าใส

ทว่าบ้านเรือนที่สร้างขึ้นใหม่ตรงหน้านี้ เป็นอิฐเขียวกระเบื้องดำ ผนังขาวฉาบปูน สร้างเรียงรายไปตามลำน้ำ เป็นระเบียบเหมือนกันหมด และมีแบบแผนเรียบร้อย หน้าเรือนหลังเรือนปลูกต้นหอมหมื่นลี้ ทับทิม และพุทราไว้ทั่ว เติบโตงอกงามเต็มที่

ฉินห่าวหรานมองอย่างเหม่อลอย พูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่

ฉินเหวินป๋อดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "ท่านอา หมู่บ้านแห่งนี้ต่างจากหมู่บ้านหลิ่วถังในความทรงจำวัยเด็กของหลานโดยสิ้นเชิง บ้านเรือนเป็นระเบียบโอ่อ่าถึงเพียงนี้ พวกเรา... หรือว่ามาผิดทางแล้วขอรับ"