บทที่ 519 เล่นจนสุดเหวี่ยง

เดินไปข้างหน้าได้หลายก้าว ฉินห่าวหรานก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงหยุดฝีเท้าแล้วหันกาย "ท่านอาโส่วเย่ มีเรื่องหนึ่งขอให้ท่านกำชับคนในตระกูลด้วย"

ฉินโส่วเย่เห็นสีหน้าของฉินห่าวหรานเคร่งขรึม จึงรีบยืนนิ่ง

"ท่านขันทีหลี่หง เขาจะพักอยู่ในหมู่บ้านสักระยะ เขาเป็นคนที่ออกมาจากในวัง คนในตระกูลพอเจอเขา จะเรียกว่าท่านอาหงก็ได้ หรือจะเรียกว่าพี่หงก็ได้ ทั้งนั้น มีเพียงข้อเดียว คือห้ามวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของเขาลับหลัง และยิ่งห้ามจ้องมองเขา หรือถามคำถามอย่างเช่นว่าเหตุใดเขาจึงไม่มีหนวดเครา"

ฉินโส่วเย่ชะงักไป จากนั้นก็เข้าใจขึ้นมา แล้วพยักหน้าเป็นชุด สีหน้าเปลี่ยนจากความเคร่งขรึมเป็นความจริงจัง "เจ้าวางใจได้ ข้ากลับไปจะกำชับทีละบ้านทีละบ้านเลย ผู้ใดพูดจาส่งเดช ข้าจะลงโทษตามกฎของตระกูลแน่นอน"

"เขาตรากตรำอยู่ในวังมาค่อนชีวิต บัดนี้มาถึงหมู่บ้านของเราแล้ว ก็ให้เขาได้พักฟื้นอย่างสงบเงียบสักหลายวัน และได้ใช้ชีวิตอย่างสบายผ่อนคลาย