บทที่ 518 การกลืนกินที่นา

พอคำนี้จบลง ในห้องบรรยายกลับเงียบไปครู่หนึ่ง เด็ก ๆ มองหน้ากันไปมา ก้นบึ้งดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง และความไม่กล้าเชื่ออยู่หลายส่วน

ปกติผู้อาวุโสในบ้านบังคับให้อ่านหนังสือ ด่าว่าขี้เกียจ ตำหนิว่าไม่ตั้งใจ เอ่ยปากทีไรก็มีแต่ว่าต้องสอบให้ได้เกียรติยศและต้องได้ดีกว่าคนอื่น การอ่านหนังสือสำหรับพวกเขาแล้ว ส่วนใหญ่จึงเป็นภารกิจที่จำต้องทำให้เสร็จ และเป็นกฎเกณฑ์ที่กดทับอยู่บนบ่า ไม่เคยมีใครบอกพวกเขาเลยว่า การอ่านหนังสือนั้นไม่ต้องบังคับตัวเองก็ได้ สงบใจค่อย ๆ อ่านก็ได้ และอ่านอย่างสบายใจอย่างมีความสุขก็ได้

เด็กคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนข้างกายเบา ๆ ว่า "แม่ข้าจับตาดูให้ข้าท่องหนังสือทุกวัน ท่องไม่ได้ก็ไม่ให้กินข้าว บอกว่าไม่อ่านหนังสือแล้วจะไม่ได้ดี เหตุใดท่านอาห่าวหรานจึงพูดเช่นนี้"

เด็กชายข้าง ๆ ก็เกาหัวแกรก ๆ เต็มไปด้วยความสับสน สายตาที่มองไปยังฉินห่าวหรานนั้นยิ่งอยากรู้อยากเห็นขึ้น ความเกร็งที่มีอยู่เดิมลดลงไปกว่าครึ่ง แล้วกลับเพิ่มความรู้สึกใกล้ชิดอย่างแท้จริงขึ้นมาแทน เพราะรู้สึกเพียงว่า ท่านอาจ้วงหยวนที่อยู่สูงส่งผู้นี้ กลับเข้าใจความยากลำบากในใจของพวกเขายิ่งกว่าพ่อแม่ที่บังคับให้อ่านหนังสืออยู่ที่บ้านเสียอีก

ออกจากสำนักเรียนของตระกูล ฉินโส่วเย่ก็เดินเป็นเพื่อนฉินห่าวหรานไปตามตรอกในหมู่บ้านอย่างช้า ๆ