บทที่ 522 โรคในใจ

พอสิ้นเสียง รอยยิ้มของท่านอาจารย์หลี่ก็จางลงไปบ้าง

เขาวางถ้วยชาลง นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง จึงถอนหายใจ "เฮ้อ ยังขาดอีกนิด โชคไม่ถึงจึงยังไม่ติด"

ฉินห่าวหรานไม่ได้รับคำ เพียงฟังเรื่องต่ออย่างเงียบ ๆ

"เจ้าช่วยเขาถึงเพียงนั้นแล้ว เขาก็ยังไม่ติด ส่งเขาไปเรียนที่สำนักราชบัณฑิตกั๋วจื่อเจี้ยน ฝากเส้นสายไว้มากมายขนาดนั้น ทุ่มเทความคิดไปมากมายขนาดนั้น... เขาก็ยังไม่ติด เจ้าว่านี่ใช่ชะตากรรมหรือไม่"

คำว่าชะตากรรมนั้นเขาเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ ฉินห่าวหรานฟังออกว่าคำนี้ท่านอาจารย์หลี่มิได้พูดเป็นครั้งแรก