บทที่ 536 ก้อนแป้งนึ่งในเทศกาลโคมไฟ

วันเทศกาลโคมไฟ ฉินเฉิงยฺเวียนและฉินเฉิงจาวถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงฆ้องและกลอง

ดังกระชั้นขึ้นเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับมีคนมาตีกลองอยู่ข้างหู

ฉินเฉิงจาวพลิกตัว เอาผ้าห่มคลุมหัวไว้ ทว่าเสียงนั้นยิ่งดังขึ้นและยิ่งถี่ขึ้น เหมือนเสียงคั่วถั่ว จึงนอนไม่หลับเลย

เขาเตะพี่ชายที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพึมพำว่า "พี่ เสียงอะไรฮะ"

ฉินเฉิงยฺเวียนลุกขึ้นนั่งแล้ว เขาขยี้ตาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง มีเสียงโห่ร้องดังมาเป็นระลอก "โคมมังกรมาแล้ว โคมมังกรมาแล้ว"